Þriðjudagur, 21. febrúar 2006
Færslan hérna á undan var augljóslega grín. Sjálfsmorð með endaþarmstílum er ekki.. minn stíll.
Sjálfsmorð er hreinlega ekki.. minn stíll.
Var heima hjá Dodda í dag, sem er veikur, og ég hef setið og hugleitt mikið. Enda hef ég haft mikinn tíma til þess þar sem ogvodafónar hafa ekki ennþá sett upp svæðið sem mig vantar til að geta haldið áfram með það verkefni og ég er búin að þrífa allt og þvo. Tvisvar alveg.
Þá er ekkert eftir að gera en að hugleiða.
Ég hugleiddi hvort það sé samhengi á milli þess að þriðja þvottavélin sem ég hef eignast um ævina er núna ónýt. Lætin í þessu rusli vekur fólk sem býr í húsinu hinumegin við götuna. Ég þarf sumsé að kaupa nýja. Eftir langa hugleiðslu komst ég að því að allar þvottavélarnar sem ég hef keypt eiga aðeins eitt sameiginlegt, jú.. þær voru ódýrt drasl. Eina leiðin til að eignast þvottavél sem verður ekki ónýt á þremur klukkutímum er að kaupa vandaða vél, og svoleiðis kostar peninga. Peninga sem ég á ekki til því ég er að fá Albert.
Hvort vil ég fá Albert og eiga enga þvottavél í.. þrjá mánuði. Get þvegið í sameiginlega þvottahúsinu á meðan. Eða.. nei hitt er nefnilega ekki option. Ég get ekkert sleppt Albert. Það er bara þannig.
Getur einhver sagt mér reynslusögur af þvottavélum? Ég nenni ekki að eiga fleiri draslvélar og ég geri mér grein fyrir að við erum að tala um hundraðþúsundkallinn fyrir svona græju. Einhverjar uppástungur?