Mánudagur, 13. febrúar 2006
Í gær var mér boðið í mat hjá vinkonu minni. Hún eldaði það besta hreindýr sem ég hef smakkað en ekki nóg með það.. hún var með dádýr líka. Sem bráðnaði uppí manni.
Hún er.... SURPRISE! ófrísk.
Eftir mat fór hún með mig niður í sjónvarpsherbergi og sýndi mér bækur. Bækur um meðgöngu og fæðingu og við töluðum um brjóstagjöf og barnastöff og svo skoðuðum við myndirnar í bókinni. Myndir af litlum, nýfæddum, mjúkum og yndislegum litlum börnum. Ég var við það að missa meðvitund.
Fyrr um daginn fór ég að sjá nýjasta fjölskyldumeðliminn í fyrrverandi tengdafjölskyldunni. Lítill prins sem er fullkominn og bara viku gamall.
OG MIG LANGAR Í EITT NÚNA!
Þessar litlu hendur, og litlu fingur og krúttlegu.. ARG!
Þegar ég var að keyra heim fann ég hvernig hormónamagn líkamans jókst. Fór ég þá ekki að hugsa um kynlíf.. andskotinn sjálfur.. details.. sprengingar, snertingar, kossa, hvernig allt hringsnýst á ákveðnu augnarbliki og.. og.. og svo fékk ég súperegglos þannig að það lá við að ég keyrði útaf.
Í lokin tautaði ég "Albert, Albert, Albert, Albert" alla leiðina heim og það virkaði. Ég var búin að gleyma öllu um kynlíf og börn þegar ég kom heim.
Það er hræðilegt að vera svona.
--
Vissu þið að vísasta leiðin til að halda karlmönnum fjarri er að gefa það skýrt í ljós að þig langi í barn?
Ég veit alveg hvað ég er að gera.