Föstudagur, 24. febrúar 2006
Ég var að átta mig á því að það eru bara sextán föstudagar eftir þangað til Lifur kemur aftur.
Ef hann hefur þá ekki fundið einhverja innfædda konu sem hjálpaði honum að komast yfir skuldbindingafælni sína með því að byrla honum ofskynjunarlyfjum og telja honum trú um að hann fengi bara ekkert skárra en þetta.
Sem er helber lygi því hann getur fengið mig!
Og ég stend sko ekki öllum til boða.
En þessar bryðjur þarna í færeyjum eira engu og eru þekktar fyrir að fara allra sinna ferða skólausar og tæla menn til að hlýja sér á tánum, sem líta út eins og rækjur (sjá furður veraldar bls 231) á meðan þær svoleiðis moka róhipnóli í kaffið hjá þeim og verða ófrískar á korteri og engin veit hvað gerðist.
Nema þær auðvitað.
HRÆKJUR! LIFUR ER MINN! HEYRIÐI ÞAÐ!
SKILIÐI HONUM ÞARNA BEYGLURNAR YKKAR!
Var ég búin að tala um hvað mér leiðast mjög metrósexual menn.
Ég er pínu gamaldags.
Ég þarf eiginlega að hafa mynd af lifur á skrifborðinu mínu til að hressa mig við þegar mér leiðist. Ég á bara gamla mynd, reyndar bæði af lifur og margeiri. Tekin áður en Margeir missti hárið og varð skrítinn. Hann lokaðis nefnilega óvart inní plastpoka í þrjá klukkutíma ofaní köldum.. já. Bæði ég og Lifur vorum sýknuð í hæstarétti því þetta var óvart og Margeir lifði. Vaknaði meira segja úr dáinu svo ekki var þetta morð og auk þess mundi Margeir ekkert hvað gerðist og þótt hann hafi verið smá undarlegur síðan get ég ekki verið að kenna mér um það endalaust.
Ég held að heimurinn væri betri ef fólk hætti að hlusta á hjartað í sér og færi að taka mark á lifrinni.
Við Margeir eru að massa þetta lambada dæmi. Erum lang best í bekknum og fengum medalíu á svona áhugamanna móti einhverju fyrir fólk 31 ára og eldra. Við vorum lang yngst.
If you wanna look young. Hang arround with old people.