Þriðjudagur, 07. febrúar 2006
Ég er ennþá í Albert vímu. Mér finnst samt svo óraunverulegt að ég sé að fá hann og hann er hvítur, verður samt ekki alveg hvítur en nóg samt til að ég geti verið alveg eins og vondi kallinn í james bond myndunum nema ég verð ekki með feitan kött heldur grannan hund og hann verður ekki loðin heldur snöggur.
En hann verður með demanta um hálsinn.
Kannski ætti Albert að heita Blofeld.
Það var ljósmyndari hér í kvöld. Jóhanna settist hjá okkur og spurði af hverju væri verið að taka af mér myndir. Ég sagði henni að það væri vegna þess að ég hef ákveðið að gerast þáttakandi í nýju tilraunaverkefni á vegum nýsköpunarsjóðs atvinnulífsins. Það er víst þannig að þeir í Rússlandi hafa sent allar konur úr landi til að giftast svo þeim vantar konur.
Ég kann meira að segja "da" - sem ljósmyndarinn sannfærði mig um að myndi reynast mjög vel í hjónabandi.
Af einhverju óskiljanlegum ástæðum trúði jóhanna mér ekki svo ég sagði henni að þetta væri fyrir playboy. Þeir eru búnir að vera að gera mig alveg geðveika, hringja í tíma og ótíma og senda tölvupóst og ostakörfur með rauðvíni með alls kyns gylliboð og eftir að þeir buðu mér skrilljón í peningum ákvað ég að slá til.
Hún trúði þessu ekki heldur.
Þá sagði ég henni að þetta væri fyrir opnuviðtal í nýju tímariti sem mun heita "Bitrar en boðlegar", sem mun fjalla um bitrar konur á þrí.. fertugsaldri. Þetta verða mest reynslusögur sem fjalla aðallega um fávita og eitthvað smá svona um börn og unglinga sem trúa ekki mæðrum sínum.
Hún trúði þessu ekki heldur.
Af hverju í fjandanum ætti ég svosem að vera í viðtali?
Maður spyr sig.