 |
|
|
|
 |
Það sem ég hata
Þriðjudagur, 21. febrúar 2006
Ég er viss um að það hafi allir upplifað að vera á landamærum svefns og vöku. Þeir sem hafa aldrei prufað, get reynt að lýsa þessu fyrir ykkur. Þú liggur í rúminu, ert búin að koma þér vel fyrir. Hefur legið þarna í.. segjum tuttugu mínútur að slaka þig niður eftir daginn. Augnarblikið.. þegar þú nærð þessari fullkomnu slökun og hugurinn er um það bil að svissa yfir í svefn mode. Eins og þú standir á fjallsbrún og ert við það að láta þig svífa varlega niður í skýjin og leyfa vindinum að vagga þér. Það sem ég hata er þegar ég hrekk upp við eitthvað. Á nákvæmlega þessu andartaki. | anna | 0:49 |
comments
Sumir ónefndir mega þakka fyrir að ég leggst ekki til svefns með kindabyssuna mér við hlið - annars væru þeir dánir núna - skotnir kalt fyrir það eitt að koma inn, segja eitthvað eða jafnvel prumpa á nákvæmlega þessu mómenti. Viðurstyggð ! Fólk sem vekur mann í svefnrofum eða stuttu eftir að maður sofnar, það á ekkert skilið annað en að verða refafóður. Minn hit-listi innifelur nornina á efri hæðinni sem byrjar nóttina á því að trampa um á tréklossum og umraða húsgögnunum sínum, kakkalakkapakkið við hliðina sem kemur alltaf heim klukkan fimm - á morgnana og eistna-lendingarnir sem vinna í byggingavinnunni hér fyrir utan - nánast hvenær sem er sólahrings... Ég bókstaflega get ekki annað en látið mér mislíka við svona fólk post a comment
|
