Ég mætti konu sem ég kannast við í morgun þegar ég fór í vinnuna - fyrir hreina tilviljun. Ég spjallaði við hana í kannski.. fimm mínútur. Sagði henni frá Albert.

Hún er alveg rosalega hrifin af svona hundum og bað mig endilega að sýna sér Albert þegar ég fengi hann, sagði mér að hún hefði samt á tilfinningunni að ég yrði ekki ein með Albert lengi og að það væri stutt í að ég myndi hella mér útí samband - og ég brosti.. því ég kæri mig ekki um það.

Rétt áðan fékk ég póst frá henni.

Hæ Anna
Ég dró spil fyrir þig og þetta kom fram.

Þú hefur markvisst dregið þig frá umhverfi þínu á einhvern hátt og er það eingöngu af hinu góða ef þú ert þar með að styrkja sjálfið.

Sem segir ekkert annað en það sem þú varst að segja mér.

Þér gæti mislíkað það sem er að gerast í kringum þig eða þú finnur þörfina á að vera í einrúmi og huga að persónulegum þörfum og jafnvel tíma til að huga betur að eigin líðan.

Hér er talað um að þú ættir að ákveða hvað skal aðhafst án áhrifa annarra. Lausn vandans liggur innra með þér og svarið fæst fyrr en síðar. Skilaboð hjarta þíns, vellíðan og vanlíðan munu vísa þér á rétta braut.

Ég var of mikið að hugsa um það sem ég veit um þig og bað um að það truflaði ekki, þannig að ég fékk enga innsýn á þig. En eftir stendu að ákvörðunartaka þín stendur í spilinu og þegar ég dreg fyrir lífi þínu sem maka (ástarlífinu) kemur þetta

Það er mannlegt að horfa á það sem hefur mistekist.

Hér ert þú minnt á að þú hefur lag á að færa þér auðlindir heimsins persónulega í nyt. Útlit þitt og gáfur eru uppsprettur sem auðvelda þér að ná því sem þú þráir þegar tilhugalíf þitt er annars vegar.

Og hafðu það, ef 51% er gott við einhvern sem þér þykir vænt um þá er það nóg til að viðhalda sambandinu. Tvö prósent nóg. Ertu meyja eða hvað að gera svona miklar kröfur?

(hehe ég er meyja en það hefur sýnt sig að ef eitthvað er.. geri ég of litlar kröfur)

Eitt stærsta verkefni þitt er að sleppa takinu af gömlum minningum og lifa algjörlega í nútíðinni ef þú kýst að upplifa gleði samhliða nýjum kafla sem birtist hér.

Ekki ásaka sjálfa þig fyrir eitt né neitt. Það sem er í dag er flott. Þú ert í blóma lífs þíns

Þú veist hvenær þú hefur á réttu að standa og innst inni skynjar þú eðlilega rás atburða og túlkar það yfir í vef sambandsins sem hér um ræðir. Þú sýnir ást þína og umhyggju í verki og veist að karma annarra er ekki á þínu valdi - þeir verða að taka ábyrgð á sjálfum sér.

Sjaldséð birta einkennir sambandið með lífsgleði, frelsi, heilbrigði og ótæmandi starfsorku. Þú ættir að veita athygli því andlega og tilfinningalega jafnvægi sem ríkir hér.

Halló! Þú ert í einhverskonar sambandi við einhvern mann hvort sem þú ert í afneitun eða ekki. Og þarna færðu fyrirmæli um að loka þig ekki af með ” hundinum Albert”

--

Vitiði.. ég ætla samt að loka mig af með hundinum Albert. Eini maðurinn sem ég er í "sambandi" við er Lifur.

Og það samband er nóg fyrir mig, þrátt fyrir að ég veit að það mun aldrei teygja sig út fyrir landamæri Internetsins.

Segið svo að ég geri of miklar kröfur..

Ef ég væri ekki búin að lofa Lifur að vera dugleg að skrifa.. þá væri ég lítið hérna þessa dagana. Ég hef ekki um neitt að skrifa - nema Albert - og þegar Lifur er ekki til að bulla með mér.. þá er ég bara blankó. Ég er svoleiðis á kafi í vinnu að ég fæ smá samviskubit í hvert sinn sem ég fer hingað inn.

Næsta mál á dagskrá er að klára að setja saman pöntun og kaupa það sem ég þarf að kaupa fyrir Albert á netinu og klára pöntun á því sem ég þarf fyrir nýja áhugamálið mitt, sem ég hef aldrei minnst á hér en mun líklega gera það einn daginn. Enn ein afþreyingin sem ég get stundað á meðan ég er "að horfa" á sjónvarpið. Ég er ekki búin að horfa á sjónvarpið síðan um jólin.

Þegar þetta pöntunardót er frá þarf ég að koma upp rútínu á heimilið aftur og finna tíma til að fara í ræktina til að fá andorfín-kikk once in a while.

Svo er það bara.. vinna/borða/vinna/sofa.

Endurtakist eftir þörfum.

Fór að versla í hádeginu. Ekki veitti af. Ég held að ég hafi síðast verslað af viti í matinn í desember.

Úff og það er grínlaust.

Ég hef ekki haldið heimili síðan ég byrjaði í þessu kosningastússi og nú er ég svona að.. ease back into it.

Í kassaröðinni í Bónus heyrði ég kallað "Frú Albert?!" og að sjálfsögðu leit ég strax við.

Mér fannst þetta ferlega fyndið. Ég er orðin "frú Albert". Segið svo að maður sé ekki virðulegur!

Shit.. ætli ég ég myndi snúa mér við ef einhver kallaði "frú Lifur?!?"

WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

...djöfull væri það fyndið. Nú veit ég hvað Jóhanna Ýr kallar næst þegar hún sér mig í Bónus!

hehe

Þetta verður fyrsta hálsólin hans Alberts. Ég er búin að vera í viku að velja hana.

Neinei, en ég varð að ljúga þessu svona aðeins. Það tók mig bara korter - þegar ég var komin með myndir af öllum 384 ólunum til að bera saman.

Með þessu fylgir líka taumur sem er í stíl. Albert verður svona brúnn/blár ofurhundur - og þá meina ég bókstaflega ef mamma gerir alvöru úr hótunum sínum.

Ég er farin að endurskoða hvort ég muni biðja hana um að passa hann. Hún vill nefnilega að hann sé brúnn, ekki ljósbrúnn/hvítur og hefur hótað að mála á hann bletti með hörpu föndurlitum til að henni finnist hann ekki svona.. *censored*.

Iss hún getur það ekkert þegar ég er búin að fótbrjóta hana.

...

Ég verð í fríi í vinnunn eftir hádegi á mánudaginn.

Í nótt dreymdi mig að ég hefði sofið yfir mig, vaknaði klukkan 13:43 og þegar ég kom fram var búið að brjóta full af glerflöskum út um allt heima hjá mér.

Í gær opnaði ég skúffu í svefnherberginu mínu og fann átta þúsund og fimm hundruð kall sem ég vissi ekki að ég ætti.

Þegar ég var að elda skar ég stykki úr þumalfingrinum á vintstri hönd.

Maturinn var svakalega góður.

Sum lykt minnir mig á löngu gleymda atburði.

Sum lykt lætur mig fá tár í augun.

Ég sakna Lifur.

Ég sakna Igor.

Ég sakna Organistans.

Ég sakna Tony.

hennar mömmu.

Datt þar inn og sá að hún rekur píslagöngu mína.. þegar ég var að leita að tösku fyrir Albert.

Ekki var mikil hjálp í henni, það segi ég satt. Ég hringdi í hana og bað hana að skrá sig inná msn svo hún gæti hjálpað mér. Var með hana í símanum og sendi henni slóðir á töskur sem ég var að hugsa um að kaupa.

Ég skil eiginlega ekki af hverju, í retróspekt, því við mamma höfum gjörólíkan smekk. Hún vill t.d. að ég hafi Albert í e.k. veggfóðurs/teppa tösku.

I don't think so.

Það eina sem ég heyrði frá hinum enda línunnar var.. já ég ætla ekkert að vera að hafa það eftir.

Á endanum hringdi ég í Júlíu og fékk þá aðstoð sem ég þurfti.

Júlía er nefnilega jafn spennt og ég og skilur fullkomlega að ég ætla að go legally blonde on the kritter - án þess að klæða hann né mig í eina bleika flík.

Sem er somewhat of a challenge.

Hún spurði hvort hún mætti koma með að skoða hann og ég sagði nei. Því hann er svo pínulítill, má ekkert vera rennerí af fólki að sjá hann. Geriði bara grín, mér er meinilla við að heimsækja nýfædd ungabörn líka. Bæði er það ekki að gera góða hluti fyrir nú þegar ofvirka eggjastokka mína, sem eru reyndar óðum að róast eftir því sem ég hugsa meira um Albert, né fyndist mér gaman að leggjast í flensu á eftir og komast að því að ég hafi smitað hvítvoðunginn.

Júlía spurði mig líka hvort mamma mætti ekki koma og skoða hann um leið og ég fengi að fara með hann heim. Ég sagði líka nei við því og Júlíu fannst ég miskunnarlaus og vond manneskja.

Mér finnst það hinsvegar ekki. Ég minnist ekki á Albert öðruvísi en að mamma segi mér að henni finnist svona hundar óhuggulegir. Snögghærðir hundar tvisvar sinnum óhuggulegri en síðhærðir og ljósir fimmtíusinnum óhuggulegri en dökkbrúnir.

Svo ég spurði Júlíu: "Ef fjölskyldan hans Gulla væri frá Rússlandi og mömmu hans væri verulega illa við þig og í hvert einasta skipti sem þið kæmuð í heimsókn færi hún að fjasa um hvað þú værir ljót og leiðinleg og að hún þoldi þig ekki.. þó hún væri að tala tungumál sem þú skilur ekki.. heldurðu að þú myndir túlka málróminn og svipbrigðin sem hún væri að semja til þín sonnettur?

Júlíu finnst ég ekki vond lengur og við höfum stofnað bandalag dætra sem vinnur að því að kristna mömmu og kenna henni að Albert hefur sál, þótt hann sé lítill og JAFNVEL ÞÓTT EINHVERJU FÓLKI FINNIST HANN LJÓTUR!

If you can't say something nice about someone.. make sure he's out of the goddam room!

Mér finnst Albert fallegur. Ég er ekki að fara fram á að henni finnist það líka. Ég fer hinsvegar fram á að hún sé góð við hann.

Það er non negotiable.

Ég held reyndar að mér sé búið að takast að tuska hana soldið til. Í færslunni sem hún skrifaði talar hún um sig sem "hunda ömmu". Ég ætla samt ekki að vera hunda mamma. Ég er ekkert mamma hans Alberts. Ég er sérlegur umsjónarmaður hans, vinur og velunnari.

Mamma hans heitir Músa.

Mamma er allavega farin að tala um að hún ætli að taka vel á móti honum. Sem er framför. Kannski kemst fjölskyldan óbrotin í gegnum þetta eftir allt saman. Hver veit.

Annars hringdi mamma í mig í kvöld á innsoginu og spurði mig hvort ég ætlaði virkilega að láta hana prjóna lopapeysu á Albert úr hundahárum.

Tók ég virkilega ekki nógu skýrt fram að mér finnst ógeðslegt að prjóna úr hundahárum? Af hverju í fjandanum ætti ég að vilja láta mömmu gera það?

Mér finnst fólk sem býr til garn úr hunda/katta/mannahárum og ló VERULEGA UNDARLEGT og ég hef engan áhuga á að tilheyra þeim hópi.

Ég finn hreinlega enga þörf hjá mér fyrir að prófa þetta. Er blessunarlega, algerlega og alveg laus við það.

Amen.

Það er samt búin að vera martröð í helvíti að finna fallega tösku fyrir hann. Magnið af ljótum vörum sem framleiddar eru í heiminum er hreint út sagt ótrúlegt.

Ótrúlegt alveg.

Það er ekki spurning. Silvía á heima í Eurovision.

Hún er búin að vinna þetta dæmi.

Við erum byrjuð að fagna sigri hérna á Hagamelnum. Tremma stemming í blokkinni og á 1. hæð er fólk að rífast um hvar á að halda keppnina 2007.

Egilshöll er náttúrlega soldið glatað..

Þetta gæti verið í fyrsta og eina skiptið sem ég kýs í undankeppni Eurovision.

Úr öllum símum.

Fimm sinnum.

hehehe

Ég hef ekki nokkra einustu trú á að Þorvaldur né Ágústa né nokkur á þeirra vegum hafi staðið á bak við þennan blessaða leka. Þorvaldur er of mikill fagmaður og langt frá því að vera dense. Það blasir við reyndum manni að þetta númer er að gera sig og þau einfaldlega þurftu ekkert pre promotion með svona skothelt dæmi. Lagði og performansinn skyggði jafnvel á sjálfa malibu barbie - sem hélt greinilega í sér og forðaðist að taka the signature "side kick" sem var skilgreint á svo eftirminnilegan hátt í skaupinu. Hálf neyðarlegt. Aumingja stelpan vissi ekkert hvað hún átti að gera við fæturna á sér!

Það hefði komið langt best út fyrir Silvíu og crew og haft lang mesta impact-ið að fá að frumflytja lagið "óheyrt" því lagið/týpan/senan er töff.

Meira að segja fokking Hommi og Nammi eru töff sem er rare quality í svona keppnum. Þeir standa líka svo fullkomlega undir þessum nöfnum!

Einfaldlega lang besta heildar show-ið í þessari keppni.

Í gær hitti ég vel plöggaðan mann. Hann sagði mér m.a. að allir lagahöfundarnir í undankeppni Eurovision höfðu demo lög keppinautanna í fórum sér og ekki bara þeir..

Mér fannst þetta áhugavert og upplagt samsæriskenningafóður...

En er ekki kominn tími til að gera eitthvað róttækt í Eurovision málum? Má maður biðja um ferska vinda - og vera kátur þegar eitthvað birtist sem er svona langt frá því að vera afturendagola.

Talandi um það.. þessi maður sagði mér annað. Það voru fleiri lög en "Til hamingju Ísland" sem láku á netið. Það hafði bara ekki nokkur einasti maður áhuga á að áframsenda önnur lög en það sem Silvía syngur.

Eftir að hafa horft á keppnina í gærkvöldi.. þá er ég reyndar ekkert átakanlega hissa á því. Netið er harður húsbóndi. Í þeirri nútímalist sem fjöldasendingar í tölvupósti eru heldur ekkert efni lífi nema það sé eitthvað í það varið.

Þetta er ein af staðreyndum lífsins.

Silvía Nótt er attention grabber by nature og við þurfum athygli til að komast eitthvað áfram í þessari keppni. Við prufuðum að senda "hefðbundna" konu í.. reyndar einhverjum furðu dverga búningi í fyrra - og það var ekki að virka. Nú er kominn tími á eitthvað annað.. eitthvað sem hefur PIZZAZZ!

Silvía Nótt hefur pizzazz og plenty of it!

ÞÚ ERT SILVÍA NÓTT OG VIÐ HÖLDUM MEÐ ÞÉR!

Sættum okkur við staðreyndir:

"Ég veit ég vinn fokkings útslitin.. öll hin lögin hafa tapað.."

Til hamingju Ísland, Silvía er komin í útslitin! Þegar hún verður búin að rústa þessu dæmi með tremma mörgum stigum mun ég óska okkur öllum aftur til hamingju!

Styggðarlega góðir þættir.

Ég man eftir bits and peaces úr mörgum en einn þáttinn man ég næstum eins og ég hafi séð hann í gær. Veit ekkert af hverju því ég sá hann bara einu sinni og sem krakki. Það er stundum þannig. Eitthvað er eftirminnilegra en annað og það er ekkert endilega til einhver skýring á því.

Þessi þáttur fjallar um mann sem vinnur fyrir prest og hefur gert það alla sína hunds og kattar tíð. Hann og konan hans eru hamingjusöm og það eina sem þau þrá er að halda áfram að vinna fyrir prestinn þangað til þau eru komin á aldur og geta haft það notalegt í ellinni, enda eru þau komin vel yfir fimmtugt þegar sagan gerist.

En eins og í lífinu.. þá fara hlutirnir stundum ekki alveg eins og maður óskaði sér og einn daginn segir presturinn manninum upp störfum, vegna þess að okkar maður er ólæs og óskrifandi og getur þessvegna ekki tekið að sér eitthvað verkefni sem presturinn vill að aðstoðarmaðurinn taki að sér.

Gömlu hjónin eru gjörsamlega lost í lífinu og draumurinn um notalegt ævikvöld gufar upp þegar þetta gerist, því atvinnuhorfur eru ekki góðar og auk þess finnst þeim þau vera að tapa hluta af sér, hafa unnið fyrir kirkjunna allt sitt líf.

Eftir að hafa velt málinu fyrir sér ákveða þau að nota þann litla sparnað sem þau eiga og setja þá á laggirnar lítið og vinalegt kaffihús, eitthvað sem þeim finnst vanta í bæinn sem þau búa í.

Á stuttum tíma verður kaffihúsið myljandi success, þau opna útibú hingað og þangað um landið og þátturinn endar á því að þau eru að selja kaffihúsa keðjuna til fjárfestingarfyrirtækis fyrir alveg mökk af peningum.

Peningum sem koma til með að tryggja þeim töluvert mikið notalegra ævikvöld en þau höfðu látið sig dreyma um.

Þegar kemur að því að undirrita samningana verður okkar maður vandræðalegur og þarna í fundarherberginu kemur uppúr dúrnum að hann kann ekki að skrifa nafnið sitt.

Forsvarsmaður fjárfestingarfélagsins verður furðu lostinn og segir si svona: "eins farsæll bisnessmaður og þú! Hvernig væri líf þitt eiginlega í dag ef þú kynnir að skrifa fyrst þú gast áorkað öllu þessu ólæs og óskrifandi!"

Og okkar maður svarar: "ef ég kynni að skrifa væri ég ennþá aðstoðarmaður prestsins í bænum"

Ég held að ég muni alltaf eftir þessari sögu vegna þess að stundum.. þegar maður upplifir sig hafa misst eitthvað mjög verðmætt.. þá kemur í ljós seinna að hvað sem gerðist var ein stærsta gæfa sem fyrir þig gat komið.

Á morgun á ég stefnumót við mann... sem á hund.

Ég get ekkert lýst því með orðum hvernig það var að hitta hann. Ég veit reyndar ekki ennþá hvort þeirra er Albert, en þeir eru báðir svo.. oh..

Allar myndirnar eru hér.

Ég er ennþá í Albert vímu. Mér finnst samt svo óraunverulegt að ég sé að fá hann og hann er hvítur, verður samt ekki alveg hvítur en nóg samt til að ég geti verið alveg eins og vondi kallinn í james bond myndunum nema ég verð ekki með feitan kött heldur grannan hund og hann verður ekki loðin heldur snöggur.

En hann verður með demanta um hálsinn.

Kannski ætti Albert að heita Blofeld.

Það var ljósmyndari hér í kvöld. Jóhanna settist hjá okkur og spurði af hverju væri verið að taka af mér myndir. Ég sagði henni að það væri vegna þess að ég hef ákveðið að gerast þáttakandi í nýju tilraunaverkefni á vegum nýsköpunarsjóðs atvinnulífsins. Það er víst þannig að þeir í Rússlandi hafa sent allar konur úr landi til að giftast svo þeim vantar konur.

Ég kann meira að segja "da" - sem ljósmyndarinn sannfærði mig um að myndi reynast mjög vel í hjónabandi.

Af einhverju óskiljanlegum ástæðum trúði jóhanna mér ekki svo ég sagði henni að þetta væri fyrir playboy. Þeir eru búnir að vera að gera mig alveg geðveika, hringja í tíma og ótíma og senda tölvupóst og ostakörfur með rauðvíni með alls kyns gylliboð og eftir að þeir buðu mér skrilljón í peningum ákvað ég að slá til.

Hún trúði þessu ekki heldur.

Þá sagði ég henni að þetta væri fyrir opnuviðtal í nýju tímariti sem mun heita "Bitrar en boðlegar", sem mun fjalla um bitrar konur á þrí.. fertugsaldri. Þetta verða mest reynslusögur sem fjalla aðallega um fávita og eitthvað smá svona um börn og unglinga sem trúa ekki mæðrum sínum.

Hún trúði þessu ekki heldur.

Af hverju í fjandanum ætti ég svosem að vera í viðtali?

Maður spyr sig.

Margeir er farin að hegða sér undarlega.

Hann er farin að gelta þegar ég fer með hann í búðir og svo pissar hann á gólfið í horninu á bakvið sjónvarpið. Ég skildi eftir vír sem ég leiddi í nærliggjandi innstungu í gær og ég á frekar von á því að hann hætti þessi pisseríi. Gæti líka hafa leyst gelt-málið líka. A.m.k. er geltið frekar aumingjalegt núna þannig að það heyrist varla.

Ég næ ekki ólinni sem ég keypti á Albert af Margeiri. Hann er búin að binda hana um ökklan á sér og sparkar í alla sem reyna að nálgast hann. Á endanum mun ég þurfa að nota róhipnólið á hann til að ná þessu af honum. Ég er ekki ánægð með það, á ekkert of mikið af þessu og þetta er dýrt stöff.

Ég er búin að vera stygðarlega dugleg undanfarna daga enda er ég að örmagnast úr þreytu. Ég ætla að sofa um helgina. Þetta er samt ágætt, það saxast smátt og smátt á verkefnin auk þess eru börnin og þá aðallega frumburðurinn alveg ofboðslega dugleg að hjálpa mér. Ég hef oftar en ekki komið heim úr vinnunni og þá er búið að þrífa alla íbúðina, setja í þvottavél og uppþvottarvél.

Ef ég ætti að sinna því líka þessa dagana þá væri ég líklega dauð.

Ég sendi þér ættleiðingarpappírana varðandi Albert, ekki gleyma að skrifa undir og senda mér þá til baka. Ég þarf að vera búin að fá þetta fyrir mánaðarmótin mars/apríl því líklega fæ ég Albert þá.

Þú getur ekki svarað mér hér þar sem Margeir fór inná serverinn um daginn og nagaði kommentakerfið í sundur. Ég held að hann þjáist af stressi. Prufaði að gefa honum valíum í morgun og hann varð allt annar dvergur. Ég á bara ekkert of mikið af því heldur. Ég kíki kannski á kommentakerfið um helgina, á samt ekki von á að hafa tíma til þess.

Annars.. hafðu það mjög gott og mundu að ég sakna þín og bíð eftir að þú komir aftur til mín.

Anna Laufey.

Ég er komin í æðislegu náttfötin sem ég keypti fyrir jól og ætla í bloggfrí þangað til ég hef tíma til að laga síðuna mína.

Það verður á þessu ári.

Bæ í bili.

jæja.. þá er þetta farið að virka allavega...

Ekki get ég skilið hvernig ég gat meikað að hafa bara einn..

Ég ákvað, fyrst ég þurfti hvort sem er að exporta öllu draslinu og importa því aftur - (þó lesendur finni náttúrlega ekkert fyrir því vegna þess að síðan lítur nákvæmlega eins út) - að importa bara allt heila draslið. anna.is frá upphafi. Enda finnst mér ekki lengur óþægilegt að lesa það sem ég skrifaði eða hafa það á vefnum.

Ég þarf auk þess að geta flett upp sumum atriðum því ég er gleymnari en andskotinn.

Hvernig hefði ég þraukað fjórtán ár í sambandi ef ég væri ekki gleymin?

Vitiði.. það má vel vera að ég sé að gera alla í kringum mig geðveika á Albert tali og ég veit að fólk, sbr Don Pedro, óttast að ég muni drepa niður allt instinkt hjá þessum hundi og gera hann að hefðarketti.

Það er tómt rugl.

Núna bara í kvöld datt mér í hug að fá mér riffil og fara með hann á safarí. Veiða flugur í stofunni og svona. Það er t.d. alræmt geitunga-season á hverju ári í glugganum við sófann og ef ég fer ekki að skúra bráðlega inní eldhúsi mætti alveg segja mér að þar færi bráðum að myndast mauraþúfa. Líkleg reyndar að Margeir sjái um þá. Maurana sko. En ef ég geri þetta verður Albert veiðihundur. Ég sé ekki neitt athugavert við að veiðihundur sé klæddur í burberry frakka. Mér finnst það bara krúttlegt.

Ég er búin að prenta út mynd af honum og bróður hans og festa við skjáinn minn þar sem ég get alltaf séð hann. Þetta er ósiður sem ég tók upp fyrir ekkert svo löngu síðan. Fann ég allt í einu þörf fyrir að hafa myndir af þeim sem mér þykir vænt um allstaðar. Hafði aldrei gert það áður og þessi þörf virðist komin til að vera.

Einu sinni fannst mér eiginlega ekkert eins lame og að hafa mynd af sínum heittelskaða á skrifstofunni. Kannski er þetta þroski. Kannski er mér bara alveg sama þótt þetta sé lame. Who cares hvað öðrum finnst. Það verður mynd af Albert á skrifstofunni og líklega ekki ein.

Ég brosi í hvert einasta sinn sem ég horfi á þessa mynd af Albert og bróður hans. Brosi og mér líður vel. Læt mig hlakka til að hitta hann næst.

Þannig virka svona myndir.

Vinkona mín var að segja mér að hún er ófrísk. Ég þori að veðja að síðustu tvær vinkonur mínar sem eru ekki ófrískar verði orðnar ófrískar innan árs.

Það er einhver barnasprengja í gangi. Ég er samt læknuð af því að langa í barn. Það er vissulega sad og pathetic en Albert hefur læknað mig hvað það varðar. Vinkona mín sagði mér að það væri nú ekki alveg það sama og spurði mig hvaða væntingar ég hafi eiginlega til Alberts. Nú ég sagði henni að ég sé fyrir mér að Albert verður áhugahundur um Íslenskar bókmenntir, mun stunda ljóðakvöld á Sólon og dúxa í MR. Hann mun auk þess verða frí-stunda-hunda-málari.

Ég ætla þar að auki að kosta Albert í tónlistarnám, vil að hann læri á mandolín því Lifur heldur uppá það hljóðfæri og ég vil að hann spili "You are so beautiful to me" á það í fjar-brúðkaupinu okkar á Mount Fiji. Allt þetta verður auðvitað ekki hægt nema hann verði orðin læs fyrir tveggja ára aldurinn en Albert er svo fluggáfaður að ég hef nú litlar áhyggjur af því...

Dagurinn í dag átti að fara í heimsóknir en það breyttist og ég hef setið við tölvuna í allan dag að lesa mig til um gallery 2 og nýja MT.

Ég er töluvert fróðari fyrir vikið.

Þegar ég var hinsvegar að importa anna.is í nótt renndi ég yfir nærri allt bloggið frá upphafi og það var alveg mögnuð upplifun fyrir mig. Ég gat lesið mig í gegnum tæp fjögur ár í lífi mínu. Fyrst hvað ég er vansæl í hjónabandinu sem endaði á skilnaði. Hvernig ég varð alveg ofboðslega ástfangin, get lesið nákvæmlega hvernig mér líður og hvernig ég bregst við þegar ég er fyrst óörugg, svo óánægð og í lokin, mjög óhamingjusöm áður en þessu lauk endanlega.

Það er líklega ekki hægt að bera saman hvernig það er fyrir einhvern annan en mig að lesa þetta, þar sem ég er með endalausar tilvísanir í hluti sem ég skrifa ekki um svo það hefur engin heildarmyndina nema ég.

Ég get líka séð hvernig skrifin mín breytast þegar ég er orðin mjög frústreruð og óörugg og að lesa sumt sem ég skrifaði er augljóst að líklega gerði það illt töluvert mikið verra. Og mér bregður eiginlega að sjá hvað ég var ofboðslega vansæl orðin og hvað ég var orðin það miklu fyrr en ég gerði mér grein fyrir.

Misskilningur, tilfinningalegur vanþroski en mest.. lack of communication og fear of confrontation.

Að lesa þetta í einni setningu er nú eiginlega smá svona.. vonlaust eitthvað.

En vá hvað ég elskaði þennan mann. Að lesa sumt af því sem ég skrifaði, sérstaklega þar sem ég var einlæg... bara.. vá.

Þetta er besta tilfinning sem ég hef fundið og samt var ég ég ekki einu sinni að fá tilfinningarnar endurgoldnar. Mér finnst það nú soldið skerí. Því það hlýtur að vera miklu magnaðri tilfinning. Kannski ekki. Kannski er munurinn sá að ástin dofnar ekki og deyr, heldur dýpkar og eykst.

Ég veit það ekki. Vona það.

Aftökusveitin kláraði ammóið og þó að mér fyndist ég vera að deyja á tímabili þá lifði ég þetta af. Ég bæði lifði þetta af og er einhleyp eins og ég vildi vera in the beginning. Ég hef samt rosalega blendnar tilfinningar varðandi það að vera fráskilin. Ég er mjög sátt við að vera ekki gift lengur en á hinn bóginn er ég ósátt við að eiga ekki þetta staðlaða fjölskyldulíf. Þið vitið.. þar sem við höfum bæði mömmuna og pabbann. En aftur á móti er ég ekki tilbúin að taka við hverju sem er í hlutverk fjölskylduföðursins. Ég er reyndar ekki tilbúin að taka við neinu þessa dagana.

Mér eldri og vitrari einstaklingar segja mér að þegar ég hitti þennan rétta þá komi ég til með að bakka með öll einveruplön. Það er kannski þessvegna sem ég fer helst aldrei útúr húsi.. hehehe

Það skiptir ekki máli núna. Því ár Alberts er að renna upp. Ár hundsins. Hundsins MÍNS. Ég á'ann! - eins og ég sagði við mömmu í símann áðan. Og hún er að falla fyrir honum. Mér finnst það svo.. sætt. Hvernig hún er byrjuð að tala öðruvísi eftir að hún sá hann. Kannski bara til að þóknast mér. Ég veit það ekki.

Þegar ég var að renna yfir bloggið sá ég m.a. fyrstu færsluna sem fjallar um hund sem er eiginlega alveg eins og Albert og mér brá. Það eru næstum tvö ár síðan!

Það var nú samt annar hundur sem varð til þess að mig langaði að eignast hund í alvörunni.

Ég er farin að hlakka svo til að hitta Albert næst. Þeir voru svo litlir þegar ég sá þá á mánudaginn og þeir eru svo fljótir að þroskast og vaxa. Ég er svo spennt að sjá þá stækka og vita hvorn þeirra ég fæ. Þegar ég hitti þá langaði mig strax í annan en ég er búin að fara yfir málið og hef ákveðið að ég ætla að taka þann sem ræktandinn vill láta frá sér. Báðir hundarnir hafa kosti og galla og ég set ekki fyrir mig hvorn ég fæ, og um leið og ég veit hvor það er.. þá verður það Albert og engin annar.

Engin annar.

Nú ætla ég að halda áfram að lesa um g2 og mt og svo þarf ég að laga template-in á anna.is svo það gætu orðið einhverjar útlitstruflanir og bögg í kvöld. Ég er búin að ákveða að halda mig við mt eftir að ég sá nýja kefið.

Hin kerfin keppa ekki við þetta notendaviðmót.

Í gær var mér boðið í mat hjá vinkonu minni. Hún eldaði það besta hreindýr sem ég hef smakkað en ekki nóg með það.. hún var með dádýr líka. Sem bráðnaði uppí manni.

Hún er.... SURPRISE! ófrísk.

Eftir mat fór hún með mig niður í sjónvarpsherbergi og sýndi mér bækur. Bækur um meðgöngu og fæðingu og við töluðum um brjóstagjöf og barnastöff og svo skoðuðum við myndirnar í bókinni. Myndir af litlum, nýfæddum, mjúkum og yndislegum litlum börnum. Ég var við það að missa meðvitund.

Fyrr um daginn fór ég að sjá nýjasta fjölskyldumeðliminn í fyrrverandi tengdafjölskyldunni. Lítill prins sem er fullkominn og bara viku gamall.

OG MIG LANGAR Í EITT NÚNA!

Þessar litlu hendur, og litlu fingur og krúttlegu.. ARG!

Þegar ég var að keyra heim fann ég hvernig hormónamagn líkamans jókst. Fór ég þá ekki að hugsa um kynlíf.. andskotinn sjálfur.. details.. sprengingar, snertingar, kossa, hvernig allt hringsnýst á ákveðnu augnarbliki og.. og.. og svo fékk ég súperegglos þannig að það lá við að ég keyrði útaf.

Í lokin tautaði ég "Albert, Albert, Albert, Albert" alla leiðina heim og það virkaði. Ég var búin að gleyma öllu um kynlíf og börn þegar ég kom heim.

Það er hræðilegt að vera svona.

--

Vissu þið að vísasta leiðin til að halda karlmönnum fjarri er að gefa það skýrt í ljós að þig langi í barn?

Ég veit alveg hvað ég er að gera.

..þegar Anna hafði ekki hár..

trallalla

Þessi mynd er í uppáhaldi hjá okkur frænkunum mér og Eddu. Tekin þegar við vorum á skriðárunum. Bara í fyrra held ég!

Ég er þessi til vinstri. Eins og kassi í framan og með gremlins eyru. Rosalega hefur teygst á andlitinu í gegnum árin. Eins og ég hafi orðið fyrir valtara eða eitthvað..

Mamma, ég og Valdi bróðir.

Ég held.. að ég sé búin að vera hissa.. frá fæðingu. Og það hefur ekkert breyst.

Annars er góð sagan um Valda bróður. Hann er hálfbróðir minn og ólst ekki upp hjá okkur. Nema núna fyrir jólin voru krakkarnir að raða pökkunum sem við vorum að gefa í poka svo það væri hægt að keyra þá út og svona.. ég tók hvern pakka upp, sagði hver átti að fá hann og í hvaða poka hann ætti að fara. "Þessi er fyrir ömmu Jóhönnu, þetta er rosalega flottur postulínskertastjaki, þessi er fyrir afa Úlf, þetta er bók. Þessi er fyrir Valda bróður, hann fær... "

Ég komst ekki lengra vegna þess að Jóhanna sagði "ha? Átt þú bróður?"

Við skulum átta okkur á því að Jóhanna er þrettán ára gömul.

"Já" sagði ég, "ég á bróður.. bíddu.. vissir þú það ekki?" Nei. Hún vissi það ekki. Hún hélt að þetta væri bara "einhver maður í fjölskyldunni hennar ömmu". Ókey.. við Valdi gerðum samning fyrir löngu um að hafa bara samband tvisvar á ári og segja engum frá því.. eða það mætti halda það allavega.

Þegar Jóhanna áttaði sig á því að ég á í alvörunni bróður og hann á konu og svo mörg börn að ég hef misst tölu á þeim.. þá fór hún að hlæja.

Þetta er ekkert. Tveimur dögum síðar vorum við í bílnum og Jóhanna var að hlæja að því að hún hafi grætt heilan frænda þessi jól. Heyrist ekki í Dodda: "Ha? Varstu ekki að djóka mamma? Áttu bróður?"

Svona eru börnin mín alltaf að græða.

Ég skil þetta samt ekki. Ég hef oft talað um Valda bróður. En ég tala líka um afa Úlf... sem heitir ekkert Úlfur.. hann hefur bara grátt hár og grátt úfið skegg og lítur út eins og úlfur. Eðlilegt að kalla hann það..

Eitt af því sem mér finnst leiðinlegast af öllu í heiminum að gera er að versla í matinn. Aðallega vegna þess að ég versla í Kjörbúð Jóhannesar og þar er alltaf allt tómt klukkan fimm á daginn og svo eru langar biðraðir af fólki og..

Ég kaupi alltaf sömu hlutina. Nema þá sjaldan sem ég ákveð að elda eitthvað alveg nýtt.. og ég gæti nú farið sjálf að versla í þau skipti.

Er engin sem býður upp á þessa þjónustu á vægu verði?

Af hverju getur maður ekki gerst áskrifandi af vörum eða bara pokum af vörum í verslunum? Maður gæti t.d. skrifað undir samning þess eðlis að í hvert skipti væri einhver ný vara í pokanum sem maður gæti prófað. Gætu heildsalar notað þetta sem ódýra vörukynningu.

Djöfull leiðist mér styggðarlega mikið að versla.

Annars fór ég á Fjalaköttinn í hádeginu að hitta vinkonu mína sem er.. SURPRISE! ófrísk. - En mikið djö.. lítur hún vel út.

Ég var að segja henni frá policy-inu mínu með alkóhólista. Ég deita ekki þannig menn. Hún skilur mig fullkomlega.

Þetta var sagt við mig um daginn.

Ég fór að hugga Huga eftir bíó. Hann veit alveg að mér er ekkert illa við karlmenn í alvörunni. Mér finnst hinsvegar gaman að alhæfa og mér finnst líka gaman að skrifa eins og ég sé mjög bitur kona. Það er bara þannig. Auk þess hentar mér mjög vel að hræða karlmenn í burtu frá mér þessa dagana.

Ég er að finna sjálfa mig.

hehehe, æji má maður koma með smá klisju once in a fucking while hérna, come on!

(ég er hinsvegar ekki að grínast með fíklana, mér er dauðans alvara með það mál)

Reyndar var Hugi læstur úti akkúrat á sama tíma og ég var að koma heim úr bíó og þar sem ég hef aukalykla var ég svo góð að hleypa honum inn - og mér í heimsókn í leiðinni. Ég borðaði hann útá gaddinn. Ég er svona manneskja sem fólk elskar að fá í heimsókn.. því það er svo gaman þegar ég fer.

Nema hvað.

Hugi veit að ég á iPod sem ég nota aldrei svo til þess að stuðla að aukinni notkun þá gaf hann mér VÖGGU FYRIR HANN!

Hugi var nefnilega að hlusta þegar ég sagði honum að iPoddinn minn verður alltaf rafmagnslaus um leið þegar ég nota hann og hann veit að ég er með tölvuna tengda við magnara og það er eitthvað fokk í gangi með hljóðkortið þannig að stundum er tónlistin öll bjöguð þegar mig langar að spila svo ég get ekki spilað.

SVO HANN GAF MÉR VÖGGU SEM ÉG GET TENGT Í MAGNARANN OG SPILAÐ ÓBJAGAÐA TÓNLIST Í GRÆJU SEM VERÐUR EKKI BATTERÍSLAUS!

Ég er ekkert smá þakklát Hugi, TAKK!!

Ég vissi í alvöru ekki að það væru til svona menn. Sem actually hlusta á það sem ég er að segja og fara svo og kaupa handa mér hluti sem gera líf mitt þægilegra. Bara uppúr þurru!

En það sagði mér líka einu sinni vitur kona að það er hægt að komast að svo mörgu um fólk ef maður skoðar bara hvernig gjafir það gefur þér. Þessi gjöf segir mér t.d. eftirfarandi:

a) Hugi, eins og fyrr sagði, hlustar á það sem ég segi við hann
b) Hugi eyddi tíma og peningum í eitthvað sem hann vissi að gæti gert líf mitt léttara/skemmtilegra (vil benda á að ég vissi það ekki sjálf)
og c) Huga þykir raunverulega vænt um mig.

Það getur nefnilega hver sem er farið í fatabúð og sagt: "ég ætla að fá skyrtu í stærð bla", það geta hinsvegar ekki allir gefið þér gjafir sem þig langar í og ert ánægður með. Það krefst vinnu af hálfu gefandans.

Hugi. Takk fyrir að vera vinur minn og takk fyrir að vera svona góður við mig. Og takk fyrir að gefa mér þetta.. þrátt fyrir að þú vitir að ég kem til með að blasta diskó allar helgar!

Líklega er það rétt. Raunverulegu verðmætin í þessu lífi er í vinum þínum, ekki þeim sem þú sefur hjá. A.m.k. á það við um mig, karlmenn sem ég sef hjá virðast aldrei hlusta á orð sem ég segi. Ég veit reyndar um konur sem eiga menn sem hlusta á þær og gera svona hluti. Mér fannst það bara samt eiginlega vera hálfgerð.. urban legend. Kannski er þetta til.. í alvörunni.

iPoddinn er kominn uppá skjáinn hjá öllu uppáhalds dótinu mínu. Þarna er t.d. froskurinn minn, þetta var einu sinni myndarlegur karlmaður sem ég fann í gleraugnabúð á Laugaveginum um árið og breytti honum í frosk til að eiga seinna þegar ég hef meiri tíma. Ég hef ekki tíma í að sinna karlmanni núna, það er fullt starf. Pókemon kisan sem er óþekk og uppátektarsöm og ég held uppá hana. Cheshire cat sem er uppáhalds kötturinn minn í öllum heiminum, á eftir Köllu Kisuljóns, listaverkinu sem Jóhanna bjó til fyrir mig, fallegasta listaverki sem ég hef á ævinni séð, myndinni af Albert og bróður hans og Emperor Zurg.. sem ég tímdi ekki að setja aftur niður í geymslu og stundum þegar ég er einmana þrýsti ég á hnappinn á maganum á honum til að heyra hann segja "now you have given me total power" og svo skýtur hann mig í tætlur.

Mér finnst það.... sætt.

Vitiði.. þegar ég hugsa málið.. þá er ég umkringd fólki sem er nákvæmlega svona. Það hlustar á það sem ég segi og það gerir sæta hluti fyrir mig þegar ég á alls ekki von á því.

Ég á vini.

Ég er í raun verulega lánsöm manneskja.

Það aukast annars alltaf líkurnar á því að innan fárra ára hætti ég að vera skrifstofustjóri og breytist í framkvæmdarstjóra. Það verður gaman. Ég held nefnilega að ég sé verulega góður framkvæmdarstjóri.

Divide et impera.

Divide et impera.

Spurt var: Verður Albert besti vinur Önnu?

og atkvæðin fóru svona:

Auðvitað 9.2%
Ekki spurning 3.1%
Að sjálfsögðu 3.1%
Hvernig spyrðu? 7.7%
Án efa 0.0%
Vafalaust 0.0%
Klárlega 3.1%
Það er á hreinu 1.5%
Þarf ekki kjarnorkusérfræðing til að sjá það fyrir 4.6%
Ég er afbrýðisöm/samur og vil að ÉG verði besti vinur Önnu 38.5%
Ég drekk vatn - fyrir heilann 29.2%

Sextíu og fimm manns tóku þátt í könnuninni að þessu sinni, allt frábært fólk. Það er bara frábært fólk sem les anna.is. Sættum okkur við staðreyndir.

Það voru hvorki fleiri né færri en tuttugu og einn sem fannst, á einn eða annan hátt, eðlilegasti hlutur í heimi.. að Albert verði besti vinur Önnu. Engin gat samt sagt að hann hafi ekki efasemdir sem er augljóst merki um afburðar greind lesenda þar sem maður á alltaf að efast. Annars væru aldrei neinar framfarir.
19 manns drekka vatn fyrir heilann - sem segir mér að þetta fólk hugsar skýrt og veit að Albert verður besti vinur Önnu. Liggur í hlutarins eðli.

en mest þótti mér vænt um þá 25 sem eru afbrýðisamir útí Albert því þeir vilja vera besti vinur Önnu.

Ég óttast hinsvegar um líf Alberts í kjölfarið og vil minna fólk á að þetta er heilmikil fjárfesting fyrir mig - þó þetta sé töluvert ódýrara en að kaupa karlmann.

Hreinræktaður, gallalaus hundur sem hentar til undaneldis og er sýningarhæfur er ekki gefins. Hreinræktaður karlmaður, gallalaus og þar með hentugur til undaneldis. Eintak sem hægt er að sýna.. þetta er svo sjaldgæfur andskoti að upphæðirnar sem um ræðir eru gjörsamlega útúr kortinu!

Oh.. þetta er ekkert smá sætt!

Eina leiðin til að stoppa barnaklám ALVEG... er ef fólk hættir að eignast börn. Við búum því miður í þannig heimi.

Á meðan það er til veikt fólk sem fær kikk útúr því að skoða svona viðbjóð og býr til eftirspurn, þá verður til fólk sem er svo firrt og gráðugt í peninga að það framleiðir efni sem þetta.

Ég hef sem betur fer aldrei séð barnaklám. Sumt vil ég ekki sjá. Ég skoða reyndar ekki klám á netinu. Netið er orðið of gróft fyrir mig. Mér finnst það klám sem ég hef séð sem er tekið af netinu viðbjóður og ekkert skylt kynlífi. En það er eftirspurn eftir þessu. Fólk sem telst normal fær kikk útúr því að testa mörkin og athuga hversu mikinn viðbjóð það þolir, og ég er ekki bara að tala um kynlíf. Ég fæ ekkert kikk út úr því að horfa á sora og viðbjóð. Slys, lík, misþyrmingar og ofbeldi. Það er ekki fyrir mig. Sure, ég hef mjög gaman af hæfilegum perraskap en netið hefur fyrir svo löngu síðan farið frammúr mínum innri perra að ég hef ekkert þangað að sækja. Í skilgreiningu nútímamannsins er ég líklega perv "light".

Það eru allir hættir að senda mér viðbjóð í fjöldapósti. Myndir af íþróttameiðslum, fólki sem verður fyrir bíl. Ég hef ekki smekk fyrir þessu, finnst þetta ekki fyndið og var farin að senda póst til baka með einni setningu: "vinsamlega ekki senda mér viðbjóð af þessu tagi."

Gott dæmi um það sem ég er að tala er þegar ég fékk mér harðann disk um daginn. Þetta var risastór diskur og vinur minn fékk hann lánaðann áður en ég var búin að setja nokkuð inná hann. Hann vantaði stórann disk til að nota sem backup hjá viðskiptavini sínum á meðan hann formattaði diskinn hans. Í staðinn fékk ég mökk af fínu efni á diskinn minn - en líka efni sem mér fannst.. miður geðslegt.

Það voru þrjár möppur á disknum sem hétu xxx eða pron, þegar ég fékk hann til baka. Ég opnaði eina og þegar ég sá nöfnin á fælunum eyddi ég öllum þremur. Það var líka ein mappa á disknum sem hét "fyndin brot". Ég opnaði hana og vissulega voru fyndin brot þarna. Auglýsingar og bloopers úr bíómyndum. Ég bjó til playlista, lét þetta rúlla og hló eins og vitleysingur.. eða þangað til það kom mynd sem byrjaði á því að lítill strákur, kannski á aldur við Dodda, situr í skólastofu sem er full af börnum og hann lítur út fyrir að vera hræddur. Eftir nokkrar sekúntur byrjar einn krakki að lemja í hausinn á honum. Þetta ágerist mjög hratt. Mér leið ekki vel að horfa á þetta svo ég skippaði yfir í lokin - í þeirri von að þetta væri nú "fyndið" en þá var barnið komið í gólfið, minnst þrír krakkar létu höggin dynja á honum og einn var að sparka í hann.

Þetta er nokkuð sem ég hefði ekki viljað sjá. Bæði finnst mér mjög óhugnarleg tilhugsun að vita af þessum vesalings dreng einhverstaðar í heiminum, pyntaður í skólanum og hin börnin taka upp á vídeó, en það sem mér finnst ennþá óhugnarlegra er að fólk, venjulegt fólk eins og ég og þú, geymir þetta á hörðum disk í möppu sem heitir "fyndin brot".

Það er vel hægt að sjá skelfinguna í augunum á þessum dreng og mér finnst þetta nákvæmlega ekkert fyndið.

Ég eyddi allri möppunni.

Ég held reyndar að ef þú vilt virkilega vita hvernig mann fólk hefur að geyma, þá sjáir þú það best á því hvað það geymir í "fyndin brot" möppunni á tölvunni og möppunni sem er merkt "pron".

Ég fæ að sjá Albert næst um helgina eða kannski á mánudaginn.

Ég hlakka svo til!

Þá verða tvær vikur síðan ég sá hann síðast og mér skilst að hann sé búinn að stækka mikið og þroskast síðan þá.

Ég get hreinlega ekki beðið eftir að fá hann til mín.

Líklega verður það um mánaðarmótin mars/apríl.

Það var pakki á skrifborðinu mínu í vinnunni í dag.

Nú er hann á leiðinni út úr landi.

Ef lífið er eins og handrit þá er þessi pakki major plot point.

Loksins. Eitthvað sem hefur gert Eurovision áhugavert.

Auðvitað vann Silvía. En ekki hvað!

Doddi er veikur. Það var hringt í mig úr skólanum í gær og ég fór að sækja hann. Hann lá í sófanum eins og slytti í allan gær og allt gærkvöld. Hann var nú hressari í dag og horfði meira að segja á keppnina - úr sófanum - eins og hertogi. Eða.. eins og við hin.. horfði hann á Silvíu Nótt.. hitt hlustuðum við bara á.

Ég frétti um daginn að myndin um Johnny Cash væri góð, svo ég skellti mér á hana áðan - inní stofu. Johnny Cash var ekkert smá lengi að fá þessa einu réttu til að giftast sér en þegar hún loksins sagði já.. þá lifðu þau hamingjusöm til æviloka.

Mér fannst þetta góð mynd.

Til æviloka. Hvað ætli það sé langur tími í mínu tilfelli?

Could it be? You're turning to home?

Ég hef alltaf átt erfitt með þetta orð, "heim". Frá því ég man eftir mér, hefur mér aldrei fundist ég vera komin.. heim.

Ég hef sagt mjög fáum frá því.. en í byrjuninni á myndinni "the lion king" - á íslensku. Þá syngja þau í byrjuninni "þar til við finnum stað, sem að hentar okkur, gegnum lífið og lífsferilinn."

Dóttir mín horfði á þessa mynd þegar hún var lítil. Þetta var fyrsta myndin sem hún sá í bíó og ég veit ekki hvað oft hún horfði á myndina á vídeói. Upprunalega spólan sem við keyptum er ónýt. Af ofspilun. Og í hvert eitt og einasta sinn (líka í bíó þegar ég sá hana fyrst) sem ég heyrði þau syngja þetta leið mér.. ekki vel. Því ég vissi að ég var ekki búin að finna þennan stað.

Þá hélt ég að staðurinn væri bundinn við að eiga eigin íbúð.

Ég hafði rangt fyrir mér.

Stundum skammast ég mín fyrir að líða svona, fæ samviskubit gagnvart börnunum mínum. Ég er þeirra heimur, þeirra "heim". En þau eru ekki mitt. Ekki að mér þyki ekki meira vænt um þau en allt annað í heiminum og ég verð alltaf til staðar fyrir þau. En þau koma ekki til með að búa hjá mér alltaf þó að ég voni vissulega að þau komi alltaf til með að vera hluti af lífi mínu. Ég á þau ekki. Þau eiga sitt líf sjálf. Mitt hlutverk er að hjálpa þeim af stað.. að finna sitt "heim".

Ég hef aðeins einu sinni fengið það á tilfinninguna að ég væri komin heim.

Það var á kaffihúsi.

Og ég hafði rangt fyrir mér.

Ég var að koma heim rétt áðan, var í heimsókn hjá Albert.

Hér er maður að bíta í fingurna á eiganda sínum. Þetta eru svo mikil krútt!

Þessi beit í sokkinn minn...

..og ætlaði að draga mig undir stól.

Hér eru bræðurnir. Það er gjörsamlega vonlaust að velja.

Ég fæ ekki nóg af því að horfa á þessi yndislegu dýr. Og ég get ekki beðið eftir að a) fá að vita hvorn ég fæ, b) fá hann til mín.

Hér er stutt myndskeið sem ég tók af þeim bræðrum þegar þeir voru að leika sér. Þvílíkir töffarar að það hálfa væri nóg.

Mig langar í báða.

Ég er viss um að það hafi allir upplifað að vera á landamærum svefns og vöku. Þeir sem hafa aldrei prufað, get reynt að lýsa þessu fyrir ykkur. Þú liggur í rúminu, ert búin að koma þér vel fyrir. Hefur legið þarna í.. segjum tuttugu mínútur að slaka þig niður eftir daginn.

Augnarblikið.. þegar þú nærð þessari fullkomnu slökun og hugurinn er um það bil að svissa yfir í svefn mode. Eins og þú standir á fjallsbrún og ert við það að láta þig svífa varlega niður í skýjin og leyfa vindinum að vagga þér.

Það sem ég hata er þegar ég hrekk upp við eitthvað. Á nákvæmlega þessu andartaki.

Á meðan ég man.

Það er ekkert eins og það lítur út fyrir að vera. Aldrei. Hvergi.

Raunveruleikinn hefur tengst heilabúi Önnu.

Í kjölfarið lagðist Anna í þunglyndi og veltir nú fyrir sér að keyra á milli apóteka á stór höfuðborgarsvæðinu til að kaupa para-eitthvað endaþarmstíla þangað til hún er komin með þessa fjögurhundruð sem þarf til að fremja sjálfsmorð.

Nei ég er nú meira að grínast bara.

Hress.

Færslan hérna á undan var augljóslega grín. Sjálfsmorð með endaþarmstílum er ekki.. minn stíll.

Sjálfsmorð er hreinlega ekki.. minn stíll.

Var heima hjá Dodda í dag, sem er veikur, og ég hef setið og hugleitt mikið. Enda hef ég haft mikinn tíma til þess þar sem ogvodafónar hafa ekki ennþá sett upp svæðið sem mig vantar til að geta haldið áfram með það verkefni og ég er búin að þrífa allt og þvo. Tvisvar alveg.

Þá er ekkert eftir að gera en að hugleiða.

Ég hugleiddi hvort það sé samhengi á milli þess að þriðja þvottavélin sem ég hef eignast um ævina er núna ónýt. Lætin í þessu rusli vekur fólk sem býr í húsinu hinumegin við götuna. Ég þarf sumsé að kaupa nýja. Eftir langa hugleiðslu komst ég að því að allar þvottavélarnar sem ég hef keypt eiga aðeins eitt sameiginlegt, jú.. þær voru ódýrt drasl. Eina leiðin til að eignast þvottavél sem verður ekki ónýt á þremur klukkutímum er að kaupa vandaða vél, og svoleiðis kostar peninga. Peninga sem ég á ekki til því ég er að fá Albert.

Hvort vil ég fá Albert og eiga enga þvottavél í.. þrjá mánuði. Get þvegið í sameiginlega þvottahúsinu á meðan. Eða.. nei hitt er nefnilega ekki option. Ég get ekkert sleppt Albert. Það er bara þannig.

Getur einhver sagt mér reynslusögur af þvottavélum? Ég nenni ekki að eiga fleiri draslvélar og ég geri mér grein fyrir að við erum að tala um hundraðþúsundkallinn fyrir svona græju. Einhverjar uppástungur?

Ég nenni ekki að fletta því upp því ég man ekki hvar þessi umræða var, hvort hún var á mínu bloggi eða hjá einhverjum öðrum.. en mig rámar í að fólk hafi verið að velta því fyrir sér hvort þessir þættir eltust illa.

Well. Frumburðurinn er búin að sitja fyrir framan sjónvarpið í allt kvöld, veltist um úr hlátri og er búin með 1. season af soap.

Þetta eru bara dásamlegir þættir. Alveg dásamlegir.

Ég fór hinsvegar á kaffihús í kvöld með vini mínum. Við vorum að spjalla saman, eins og fólk gerir og ég spurði hann hvort hann væri búinn að sjá myndina brokeback mountain og hann sagði nei. Svo sagði hann "og ég held að það gæti orðið vandræðalegt að fara með einhverjum af strákunum á hana". Ég glennti upp augun - sá fyrir mér ákveðnar senur í myndinni og tvo vini útí sal. Karlmenn sem ákváðu að fara saman í bíó. Straight karlmenn. Ég dó úr hlátri því ég efast um að þeir karlmenn kæmu til með að fara NOKKURTÍMA AFTUR Í BÍÓ SAMAN.

Né nokkuð annað.

Þetta er líklega tabú fyrir straight karlmenn. Ég fór með vinkonu minni á þessa mynd í bíó og ég fann ekki fyrir neinum vandræðagangi með það. Ég veit ekki hvort það hefði verið vandamál ef myndin hefði fjallað um lesbíur. Líklega ekki þar sem vinkona mín er gift. Ég myndi ekki fíla að fara á lesbíu - ástar mynd með vinkonu minni sem væri single. Því eins og Kristján Ólafsson myndi orða það.. ".. gæti misskilist".

En grípum niður þar sem Mary er að útskýra fyrir Burt af hverju hún er "not in the mood" og Burt er frekar ósáttur því í hálft ár hefur hann ekki verið "in the mood" og Mary hefur gert lítið annað en að kvarta yfir því.

Burt: "Not in the mood. Not in the mood! For six months, all I've been hearing from you is "when" and now all of the sudden it's "i'm not in the mood"".
Mary: "Burt.. how can i be in the mood? This morning we took Jody to the hospital (Jody er að fara í kynskiptiaðgerð) this afternoon Jessica found out Chester has been unfaithful to her and a few moments ago i found out the mob is trying to kill Danny"
Burt: "uhhh... well..aaa.. that kinda let's the air out of my tires"

Ég er búin að vera að reyna að skrá barnið mitt á frístundaheimili á rafraen.reykjavik.is, en móttaka umsókna hófst klukkan níu í morgun.

Þegar ég reyni að skrá mig inn fæ ég upp síðu með eftirfarandi texta:

Internal Server Error
The server encountered an internal error or misconfiguration and was unable to complete your request.

Please contact the server administrator, you@your.address and inform them of the time the error occurred, and anything you might have done that may have caused the error.

More information about this error may be available in the server error log.

Oracle-Application-Server-10g/10.1.2.0.2 Oracle-HTTP-Server Server at rafraen.reykjavik.is Port 80

--

Ég held að það séu kannski aðeins fleiri en ég að reyna að sækja um og rafraen.reykjavik.is hefur brotnað niður.

Gefist upp.

Kannski að maður prófi á morgun..

Í dag gerðist svolítið sem gerir mér kleyft að fara niður í Bræðurna Ormsson á morgun og kaupa mér drauma þvottavélina mína!

Ég get hreinlega ekki beðið.

Þeir sem vilja fylgjast með mér henda gömlu þvottavélinni niður af svölunum er boðið á bílastæði Vesturbæjarlaugarinnar á morgun stundvíslega klukkan sextán núll núll.

Ég hef aldrei hent neinu svona stóru framaf svölunum áður og kann ekki við annað en að tilkynna það með fyrirvara svo sköllótti, óbís, ljóti nágranni minn á fyrstu hæðinni sé ekki að valhoppa þarna um í garðinum á nærbuxunum, eins og hann á til að gera, á ókristilegum tímum á meðan venjulegt fólk er að vinna. Hann gæti fengið vélina í hausinn.

Svona er ég nú tillitsöm og góð kona.

Hver veit! Kannski getur hann nýtt sér gömlu þvottavélina eitthvað! Ef hann vantar t.d. athygli getur hann kveikt á henni og sett á suðu. Þá rofnar oft hljóðmúrinn.

Bernard Black says: jæja... nú kemur í ljós hvort ég er bara vitlaus
Bernard Black says: búinn að uppfæra phpBB sem heppnaðist og nú er ég að uppfæra bloggið mitt í WordPress 2.01
Bernard Black says: ef það virkar þá er Greymatter ekki mér að kenna!
Anna says: þetta er greymatter bögg. Ekki þér að kenna
Bernard Black says: ég skil ekki hvað annað ég get gert
Bernard Black says: ég er búinn að prófa allt sem mér dettur í hug
Bernard Black says: endar með að ég þarf að reyna við MT innsetningu sem ætti að vera flóknara ferli
Bernard Black says: jæja... WordPress virkaði, ég lýsi mig hérmeð opinberlega ekki heimskan
Anna says: þetta er greymatter
Anna says: ég er búin að vera að segja þér það
Bernard Black says: hehehe
Bernard Black says: jájá
Bernard Black says: hvað þekkirðu marga karlmenn sem hlusta yfirleitt á eitthvað?
Anna says: eeeeeeeeeeeeee
Anna says: engan
Bernard Black says: og hélstu að það hefði orðið einhver darwinísk þróun bara right now?
Bernard Black says: það er rétt, þú ert ótrúlega bjartsýn :D
Anna says: ég var búin að segja þér það líka

Ég er búin að kaupa mér þvottavél!

Það er engin smá eðal þjónusta hjá Ormsson. Á eftir ætla tveir fjallmyndalegir karlmenn (og sterkir) að koma nýju þvottavélinni minni upp alla stigana fyrir mig OG taka hana úr umbúðunum OG taka flutningsfestingarnar úr henni fyrir mig!

Annars er ég nú reyndar það sjóuð að ég veit að maður á að byrja á taka flutningsfestingarnar. Núna síðast bjargaði ég fyrrverandi eiginmanni mínum frá því að skemma nýju þvottavélina sína með því að þvo með flutningsfestingarnar í.

Sparaði honum stórfé. Eins og einn frábær lesandi gerði í dag! Sparaði mér stórfé og ég fékk frábæra kynningu á vélinni og veit allt sem hún getur gert og svo veit ég ýmislegt fleira sem ég vissi ekki áður. Til dæmis vissi ég ekki að það væri gott að sjóða þvott í þvottavélum tvisvar í mánuði til að drepa alla sveppina sem eru í fötunum manns.

Til allrar hamingju þá vill svo skemmtilega til að ég þvæ tvær suðuvélar í hverjum mánuði. Ég sýð nefnilega þvottapokana sem ég nota til að hreinsa á mér andlitið kvölds og morgna í þeirri veiku von að ég verði bólulaus en það ætlar að vera bið á því svo það er eiginlega kominn tími á drastískar aðgerðir, sem er önnur saga.

Bygons.

Vissir þú að það versta sem þú setur í þvottavél eru moppur? Það er vegna þess að hár og þannig ló-flóki getur undið sig utanum dæluna - sem kann ekki góðri lukku að stýra. Svo ég keypti mér netapoka fyrir moppur.

Þar sem ég stóð við afgreiðsluborðið hver haldiði að hafi birst! Engin annar en Valdi bróðir! Þessi sem börnin mín vissu ekki að væri til fyrr en um síðustu jól þó hann sé nokkrum árum eldri en ég! Og hann var líka að kaupa sér þvottavél! Við Valdi höfum alltaf haft spes tengingu. Og hann er partur af.. lygilegustu "tilviljun" sem fyrir mig hefur komið.

Fyrst finnur geiðvikin lesandi draumaþvottavélina mína, næst gerir annar greiðvikin lesandi mér fært að kaupa drauma þvottavélina mína og þegar ég kom heim áðan, in high spirits, fann ég bisness proposal í tölvupóstinum mínum frá góðum vini mínum sem er í námi erlendis.

Ég á eftir að skoða þetta betur en first impression er bara "já" all over the place. Þó ég reikni nú ekki með því að verða svo rík að ég eignast einkaþotu. Strax.

Samt. Stranger things have been known to happen.

Ég get hreinlega ekki beðið eftir að fara að þvo á eftir. Sem er tilfinning sem ég finn sjaldan fyrir þar sem mér leiðist að þvo þvott. Kannski er það bara vegna þess að ég hef verið að nota vonlausar græjur!

Kærar, kærar þakkir Elín!

Stundum segir ein mynd meira en þúsund orð.

Ég fékk mann með borvél í heimsókn og hann boraði göt í veggina með stóru þungu borvélinni sinni á meðan ég hélt fyrir eyrun. Svo skrúfaði hann upp fyrir mig nýju snúrugræjuna. Þökk sé henni þarf ég aldrei aftur að teygja mig upp til að hengja upp þvott.

Alltaf þegar ég held að ég sé búin að ná toppnum heldur líf mitt áfram að verða örlítið betra og betra.

Takiði eftir þessu?

Ég tengdi þvottavélina og er búin að þvo fjórar vélar í kvöld. Við skulum átta okkur á því að öll þvottakerfi á gömlu vélinni minni tóku tvo klukkutíma. Ekki á nýju vélinni minni. Neibb. Rétt áðan var ég að setja í vél og það stóð á skjánum að hún yrði búin eftir 62 mínútur.

Svo minnkar það, ég get fylgst með. Þegar hún var að vinda áðan í 40° vélinni fór ég að spöklera og mér finnst að fólk og heimilistæki eigi að fá að gifta sig. Þetta er réttlætismál.

Spáiði.. svo eignast ég kærasta og bið hann að..

ofaná..

hehehehehe

Neibb. Ég er búin að skemma það.

Að eilífu.

Kemur ekki að sök. Mér fannst það aldrei neitt sérstaklega spennandi staður hvort sem er. Nema þá helst hvað ég fékk mikið adrenalínkikk því ég er svo hrædd við þvottavélar. Pínulítið eins og að lesa random eintak af "Ást og afbrot" sjoppubókmenntum. En best að muna að segjast aldrei vera ástfangin af borðstofuborði á blogginu. Óþarfi að skemma það fyrir sér.

Djöfull er ég í góðu skapi! Og það þrátt fyrir að hafa upplifað svona brush with death í dag þegar ég var að koma gömlu þvottavélinni á haugana.

Best ég geri því skil snöggvast áður en ég fæ stjarfklofa af hræðslu aftur og get ekki hreyft mig. Nema til að setja í þvottavél.

Þeir komu hingað mennirnir frá Ormsson og nánast flugu upp stigana með nýju þvottavélina, en þegar ég spurði þá hvort þeir gætu tekið þessa gömlu niður urðu þeir flóttalegir, horfðu niðurfyrir sig og muldruðu eitthvað og svo fór annar niður með kerruna eða trilluna eða hvað sem þetta er og hinn kláraði að græja vélina fyrir tengingu.

Oh well..

Ég hringdi á sendibílastöð og sagði konunni á skiptiborðinu að ég væri með þvottavél sem ég þyrfti að koma af þriðju hæð niður á jarðhæð, það væri engin lyfta í húsinu og endaði á að spyrja hvort ég þyrfti ekki að fá tvo menn.

Nei hún hélt nú ekki. Sagði að hún myndi senda mér mann sem hefði réttu græjurnar og svo væri þetta bara spurning um að ég myndi styðja við vélina á leiðinni niður.

Ó... key.

Þegar maðurinn kom og sá mig leist honum ekki á blikuna. Ég er nefnilega ekkert þreklega vaxin. Hann vissi að um þvottavél væri að ræða og sagði mér að þetta væri vonlaust mál nema einhver væri til að bera þetta niður með honum. Ég sagði honum að hringja bara á annan bíl en nei. Vaknaði þá ekki einhver brjálaður frummaður í honum og á meðan hann bölvaði konunni á skiptiborðinu tókst honum, reyndar með minni hjálp, að setja þvottavélina uppá trilluna. Ég er svo vön að gera við með pabba og klikkaði á því að snappa í handlangara-mode-ið svo þegar hann hallaði þvottavélinni, renndi ég trillunni undir. Hann bað mig ekki um það og ég dauðsá eftir því að hafa gert það því svo ýtti hann trillunni á undan sér fram á gang.

Tvisvar missti hann trilluna og vélin skall með öllum sínum þunga á gólfið, fyrst framfyrir sig og svo afturfyrir sig. Hann gat rétt forðað sér í seinna skiptið og ég fékk taugaáfall í bæði skiptin vegna þess að húsið hristist allt og skalf, auk þess veit ég hvað þetta er illa byggt hús.

Quick summary:

1. Maðurinn hafði sagt mér að einn maður gæti ekki komið svona þvottavél niður alla þessa stiga.
2. Maðurinn hefur þetta að atvinnu og virtist vita hvað hann var að tala um.
3. Maðurinn missti vélina tvisvar af trillunni á jafnsléttu

Nú skuli þið setja ykkur í mín spor þegar hann stóð með þvottavélina þarna á trillunni, á stigabrúninni, tilbúin að húrra sér niður stigann og sagði "far þú á undan og haltu undir vélina"

Við skulum átta okkur á því..

AÐ ÞAÐ ER NO FUCKING WAY AÐ ÉG FARI Á UNDAN!

Ég kem ekki til með að veita mikið viðnám ef ég fæ þessa vél í hausinn og á frekar von á því að hausinn á mér gefi eftir frekar en vélin.

OG ÉG ÆTLA EKKI AÐ DEYJA AF VÖLDUM ÞVOTTAVÉLAR!

ÉG HREINLEGA NEITA AÐ GERA ÞAÐ!

En mikið djöfull var ég hrædd við skaðann sem hann gæti gert jafnvel þótt ég væri ekki á undan. Og ég bað hann að hætta og hringja á annan mann, ég nánast grátbað hann og reyndi að stoppa hann af en það virtist bara espa hann upp að sjá svona hjálparvana kvenmann að deyja úr hræðslu svo í einhverju ofurmanns æði .. lét hann sig vaða niður.

Ég beið eftir því að einhver saklaus nágranni minn kæmi upp stigann og fengi gömlu ónýtu þvottavélina mína í augað, eða þá að maðurinn myndi missa hana á burðarvegg og húsið myndi hrynja. Mér fannst eins og tíminn hefði stöðvast og ég væri í the twilight zone. Vélin gat dottið af trillunni og rúllað niður stigann. Brotið handriðið. Hurð. Eitthvað.

Ég hélt við vélina, svona til málamynda en var við hliðina á henni allan tímann. Í alvöru talað það var ekki séns í helvíti að ég hefði farið á undan. Ekki séns. Ég gerði líklega ekkert gagn þarna til hliðar, veit það alveg. En af hverju hlusta karlmenn aldrei á það sem konur segja? Ég var tilbúin að borga fyrir annan mann!

Breytir því ekki að mann garmurinn kom vélinni niður á fystu hæð einn síns liðs, inn í bílinn og í sorpu án þess að missa hana oftar af trillunni.

Fyrir það er ég mjög þakklát.

Sat samt í stólnum inní stofu með stjarfklofa í góðan klukkutíma þegar hann var farinn. Að ná mér.

Gamla þvottavélin er farin úr mínu lífi. Að eilífu.

Amen.

(Mig grunar samt að hún muni ofsækja mig í draumum.)

Fjögur störf sem ég unnið við:
Skúringar
Afgreiðslu í kjötborði
Saumastofu
Lénaúthlutun

Fjórar bíómyndir sem ég nenni að horfa á:

Nei. Ég get ekki svarað þessu nema í tveimur liðum.

Fjórar bíómyndir sem ég nenni að hlusta á þegar ég er að vinna:
Overboard
Tremors
Tango and Cash
Anchorman

Fjórar bíómyndir sem ég actually nenni að horfa á:
High fidelity
Wonder boys
Cinema paradiso
Divine secrets of the ya-ya sisterhood

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég hef nennt að horfa á:
Frasier
Sledge Hammer
Arrested Development
Black Adder

Fjórar bækur sem ég held uppá:
Óbærilegur léttleiki
Ilmurinn
Pollyanna
Where the wild things are

Fjórir staðir sem ég hef einhverntíma búið á:
Daltúni
Manton, MI
Ásvallagötu
Hagamel

Fjórar vefsíður sem ég heimsæki daglega:
google.com
mbl.is
visir.is
alistapart.com

Fernt matarkyns sem mér líkar:
kjúklingasalat
humar
lasagne
djúsí nautasteik

Fjórir staðir sem ég hef einhverntíma heimsótt:
Gullfoss
Geysi
Breiðholt
Disney world

Fjórir staðir sem ég vildi gjarna vera á:
Eyju í karabíska hafinu
Tunglinu
París
Egyptalandi

Nokkrir kynþokkafullir karlmenn sem ég umgengst ekki:
Kevin Spacey
Lifur
Adrian Edmondson
John Cusack

Ég var að átta mig á því að það eru bara sextán föstudagar eftir þangað til Lifur kemur aftur.

Ef hann hefur þá ekki fundið einhverja innfædda konu sem hjálpaði honum að komast yfir skuldbindingafælni sína með því að byrla honum ofskynjunarlyfjum og telja honum trú um að hann fengi bara ekkert skárra en þetta.

Sem er helber lygi því hann getur fengið mig!

Og ég stend sko ekki öllum til boða.

En þessar bryðjur þarna í færeyjum eira engu og eru þekktar fyrir að fara allra sinna ferða skólausar og tæla menn til að hlýja sér á tánum, sem líta út eins og rækjur (sjá furður veraldar bls 231) á meðan þær svoleiðis moka róhipnóli í kaffið hjá þeim og verða ófrískar á korteri og engin veit hvað gerðist.

Nema þær auðvitað.

HRÆKJUR! LIFUR ER MINN! HEYRIÐI ÞAÐ!

SKILIÐI HONUM ÞARNA BEYGLURNAR YKKAR!

Var ég búin að tala um hvað mér leiðast mjög metrósexual menn.
Ég er pínu gamaldags.

Ég þarf eiginlega að hafa mynd af lifur á skrifborðinu mínu til að hressa mig við þegar mér leiðist. Ég á bara gamla mynd, reyndar bæði af lifur og margeiri. Tekin áður en Margeir missti hárið og varð skrítinn. Hann lokaðis nefnilega óvart inní plastpoka í þrjá klukkutíma ofaní köldum.. já. Bæði ég og Lifur vorum sýknuð í hæstarétti því þetta var óvart og Margeir lifði. Vaknaði meira segja úr dáinu svo ekki var þetta morð og auk þess mundi Margeir ekkert hvað gerðist og þótt hann hafi verið smá undarlegur síðan get ég ekki verið að kenna mér um það endalaust.

Ég held að heimurinn væri betri ef fólk hætti að hlusta á hjartað í sér og færi að taka mark á lifrinni.

Við Margeir eru að massa þetta lambada dæmi. Erum lang best í bekknum og fengum medalíu á svona áhugamanna móti einhverju fyrir fólk 31 ára og eldra. Við vorum lang yngst.

If you wanna look young. Hang arround with old people.

Djöfull er ég búin að vera andlaus þessa helgi. Föstudagurinn var góður en svo gerði ég lítið á laugardaginn annað en að borða og horfa á sjónvarpið. Horfði þó töluvert meira á sjónvarpið en ég borðaði.

Ef ég hefði borðað jafn mikið og ég horfði á sjónvarpið þá væri ég líklega orðin óbís.

Nú er ég hinsvegar búin að updeita mig í báðum þáttaseríunum sem ég fylgist með. Þó ég sé í einhverju zombie rugl skapi og hafi þrisvar staðið mig að því að sitja, stara á sjónvarpið.. en hvorki heyra né sjá það sem var á skjánum.

Hvernig er það hægt?

Þar sem ég var búin með dh og ad ákvað ég að gefa nt tækifæri. Þá á ég við nip/tuc.

Trallalla.. jújú alveg hægt að horfa á þetta, myndi ganga betur ef ég ætti ís. Þangað til í einni senunni. Hólí shit. Ég sökk alveg í stólinn og dró teppið sem ég lá undir alveg uppað enni og gægðist svo öðru hvoru á hvað var að gerast, varð skelfingu losti, fékk verk í magann og svo lokaði ég augunum, hélt fyrir eyrun, söng Roxanne alveg rosalega hátt og slökkti á þessm óhugnaði.

Sumt myndefni hringir ákveðnum bjöllum og sumum bjöllum borgar sig bara alls ekki að hringja!

Nú er ég að leita mér að framhaldsþætti um mjög gamalt fólk eða köngulær eða bara einhver mjög ljót og loðin dýr sem engum finnst aðlaðandi.

Ég er ekki nógu dugleg að borða.

Og ég get ekki ákveðið hvað ég vil hafa í matinn í kvöld.

Núna er ég er föst í nákvæmlega þessari hugsanalúppu:

mig langar í eitthvað alveg hrikalega gott. á ég að búa mér til kjúkling? æ.. þá þarf ég að fara útí búð. ég nenni ekki útí búð. á ég að búa mér til pasta? mér finnst pasta ekki alveg nógu hrikalega gott. á ég að búa mér til samlokuna sem ég ætlaði alltaf að gera eins og hann í spanglish gerði? þá þarf ég líka að fara útí búð. ég nenni ekki útí búð. ég vil eitthvað styggðarlega gott að borða. mér dettur ekkert í hug sem mér finnst styggðarlega gott. auk þess er ég ekki svöng. samt langar mig í eitthvað hrikalega gott.

Það er útaf þessu sem ég hef ákveðið að fara í bað.

Lifur hefur fengið hugskeytið sem ég sendi honum á föstudaginn og lagt á sig að dragnast yfir eyðimörkina, þessa 85 km sem eru á næsta netkaffihús, til að tékka á mér.

Ég fer alltaf í gott skap þegar hann kemur og er yfirleitt í góðu skapi nokkra daga eftir. Og ég veit ekki nákvæmlega af hverju.

but is't nice.

Ég var að fá pakka frá útlöndum! Fyrsta hundasendingin sem ég fæ og það eru bolir.

Keypti einn alveg pínulítinn, sem verður líklega mjög fljótt of lítill, á honum stendur "WMD - weapon of mass destruction". Já, svona einföld er ég. Mér finnst þetta ferlega fyndið - og krúttlegt. Hinn er stærri, augljóslega, og verður líklega í notkun eitthvað áfram. Ég sé samt eiginlega eftir að hafa ekki keypt prince bolinn minni og hinn stærri. Því mér finnst WMD bolurinn miklu flottari.

Samt hjúkk að þetta kom í hús eftir mánaðarlegt stopp lifur. Hann er svo rosalega afbrýðisamur útí Albert. Margeir líka. Í þessum rituðu orðum er Margeir að reyna að troða sér í WMD bolinn. Þessi kjáni.

Ég er að spá í að selja úr honum annað nýrað.