 |
|
|
|
 |
Miss... ing?
Mánudagur, 16. janúar 2006
Það er ÉG sem er miss world, ekki Unnur Birna. Þetta er allt einn stór misskilningur og BARA vegna þess að ég gleymdi að skrá mig í keppnina og var ekki búin að æfa ljósmyndabrosið. ÉG ER BARA BÚIN AÐ VERA UPPTEKIN VIÐ ANNAÐ! Æ fokk, er að muna að við Harpa gleymdum að taka myndina af mér á hótelherberginu - shit.. ég hef aldrei á ævinni séð annað eins - og mun líklega aldrei sjá annað eins - ever. Mér leið líklega eins og Vivian í Pretty woman þegar ég draugaðist þarna inn í lobbí fyrst, eins og fáviti í hvítri dúnúlpu því ég hélt að það yrði svo kalt, en mig grunar reyndar að við höfum verið frekar heppnar með veður. Það var eiginlega allt of heitt og hvorki rigningardropi né snjókorn féll af himnum ofan alla ferðina. Þetta er greinilega vinsælt "stjörnu" hótel þótt við sæjum bara glatað lið þarna inni. Woody Harrelson er að leika þarna í einhverju leikriti á west end og fór á kostum á hótelbarnum, þar sem hann heldur sig eftir sýningar, seint á fimmtudags og föstudagskvöldið, vá hvað þessi maður er ótrúlega fyndinn! Hann bara.. kveikir ekki í mér eins og kom í ljós um klukkan hálf eitt á föstudagskvöldið þegar ég ákvað að drífa mig uppá herbergi og hann ákvað einn og með sjálfum sér að drífa sig með mér. Hvað heldur þetta að hann sé? Kevin Spacey? sjís... Allan sunnudaginn vorum við í dekri á hótelinu. Nudd og fínerí. Ég á nú alveg eftir að spyrja Hörpu hvernig hún hefur efni á þessu öllusaman. Gæti haft eitthvað að gera með að ógeðslega leiðinlegi frændi hennar sem er ríkasti maður þarna.. í þessari sveit sem hann býr í.. kvóta eitthvað og lax maður.. hann er farinn yfir móðuna miklu og Harpa var ein þeirra fáu sem vorkenndi kallinum svo að hún lét ekki henda honum út ef hann birtist á tröppunum hjá henni. Hann átti samt sem áður ekkert betra skilið en að vera hent út. Það sem hann er búinn að láta dynja á þessari fjölskyldu er ekki lítið. Hvað veit ég. Kannski er hann ennþá á lífi og við góða heilsu, syndandi í peningum á sunnudagseftirmiðdögum þrátt fyrir bráða nikkelofnæmi. Sumir eru bara ekkert að láta það stoppa sig. Á sunnudagskvöldið vorum við boðnar í mat í höllina að hitta drottninguna og fjölskyldu. Camilla var látin sitja við lítið borð útí horni og borðaði matinn sinn þar. Seinna komst ég að því að þetta er "skammarkrókurinn" - gamall siður sem afinn tók upp á sínum tíma og Camilla er í skammarkróknum núna því um daginn missti hún sig alveg og hellti messuvíni yfir hausinn á Betu útaf "næstumþví" engu og aumingja Beta var með uppáhalds hattinn sinn, sem er núna "líklega" ónýtur.. svo kallaði Camilla hana *censored* og *censored* og *CENSORED*. Annars skilst mér að það sé nú bara daglegt brauð að Camilla sé í skammarkróknum. Hún er svakaleg skapofsamanneskja. Það skilaði sér heldur betur þegar hún tók lagi "Total Eclipse of the heart" með tilþrifum fyrir okkur í karókíinu eftir matinn, en hún toppaði ekki túlkun Betu á "Creap". Það komu tár. Svo mikill sannleikur. Hún svindlaði líka, ekkert að marka þegar Brian May spilar undir og mér fannst glatað að hann gæti þá ekki spilað undir þegar ég söng Fire, eina lagið sem ég get sungið. Við fórum um klukkan tíu og þá voru Beta og Camilla í slagsmálum inní setustofu rífandi í hárið á hvorri annarri og sveiflandi sér í ljósakrónum. Mjög spes. Kalli sagði mér að þetta væri daglegt brauð, hann hefði verið viss um að gamla kerlingin myndi hrökkva uppaf þegar hann giftist þessum... hesti, en þar misreiknaði hann hraparlega. Beta hefur gengið í endurnýjun lífdaga og það skemmtilegasta sem hún gerir er að fara í royal búðinga-slag (líka uppfinning afans) við Camillu. Þetta er fastur liður, alltaf seinnipartinn á laugardögum, og sá sem vinnur fær að velja hvað er í eftirrétt um kvöldið. Kalli er nú bara helvíti fínn náungi. Spáið í the grief sem hægt hefði verið að spara manninum ef hann hefði farið í einfalda aðgerð sem barn. Hann sagði mér að hann þjáist af endurteknum martröðum þar sem hann er Dúmbó og flýgur á eyrunum og þegar mamma hans segir honum að koma heim að borða grautinn sinn breytist hann í orustuflugvél og reynir að skjóta hana í tætlur. Hann er að spá í að fara til sálfræðings útaf þessu. Ég sagði honum bara að skella sér. Harpa sagði mér í flugvélinni á leiðinni út að ég myndi finna mann í London og ég sagði henni að það myndi ekki gerast - því Albert ætti hjartað mitt. Harpa glotti bara. Á leiðinni heim glotti Harpa oft, iðulega og mjög breitt, því í flugvélinni - sem var hálf tóm - kom maður að máli við mig. Harpa fór að hrjóta með tilþrifum fimm mínútum seinna og þar sem ég er að þróa með mér hárfína flughræðslu á efri árum fannst mér gott að hafa þennan mann til að tala við í gegnum flugið. "Tala við" er kannski ekki alveg rétt orðað hjá mér. Hann talaði, ég hlustaði. Hann kann ótrúlegar sögur, hefur ferðast út um allar jarðir og upplifað ýmis ævintýri. Hann heldur líklega að ég sé svona þægileg manneskja sem hlusti á það sem fólk segir - sem er alrangt, ég er eins og allir hinir og nenni ekki að tala um eða hlusta á neitt nema sjálfa mig. Ég var bara svakalega þreytt og hrædd því það var ókyrrð og flugvélin hoppaði upp og niður og í hausnum á mér þurfti ég að endurtaka í sífellu: "þetta er lest, þetta er bara lest, þetta er bara lest" og furðulegt nokk.. mér leið betur þegar ég gerði það. Í lokin tjáði þessi maður mér að hann langaði að kaupa handa mér mat bráðlega. Hann hafði haft orð á því að ég væri grönn og lét eins og það væri níunda undur veraldar. Ég sagði honum að ég væri í hungurverkfalli og gæti því miður ekki borðað neitt, hvorki með honum né öðrum. Ég ætlaði nefnilega að fá mér hund. Ég held að hann hljóti að vera eitthvað vangefinn því hann virtist ekki sjá augljóst samhengi á milli þessara tveggja hluta. Þegar þetta með mömmu róast mun ég samt fara að borða eitthvað áður en ég fell úr hor og taka skurk í líkamsræktarmálum. Þarf að vinna þetta inní rútínuna. Gengur ekki að drepast úr fitutapi, get þá allavega byggt einhverja helvítis vöðva - og talandi um vöðva.. Í þessari ferð komst ég að því... að karlmenn eru ómissandi. Gjörsamlega, algerlega og alveg og mig langar að þakka þeim fjórum karlmönnum sem urðu til þess að ég komst heim með allt góssið sem ég sjoppaði á seinni hluta janúarútsölunum í London. Þar ber fyrst að nefna manninn sem reif af mér töskuna í efsta þrepinu á leiðinni í underground-ið og bar hana niður alla stiga - rúllu og non rúllu stiga - og alla leið að staðnum sem lestin til - hvað sem það heitir - stoppar. Þar setti hann töskuna mína á vagn og ég rúllaði henni að lestinni. Næsti maður sem bjargaði mér var vagnstjóri lestarinnar, hann tók töskuna traustataki og kom henni fyrir í farangursgeymslunni. Þessi sami vagnstjóri hjálpaði mér að koma töskunni á kerru þar sem lestin stoppaði og næst tékkaði ég ferlíkið inn. Á flugvellinum í Reykjavík þurfti ég að draga töskuna sjálf ofanaf færibandinu og brákaði ökkla þegar ég varð undir henni. Eftir bráðabyrgðaraðhlynningu inná klósetti keyrði ég töskuna í gegnum tollin. Þar beið mín maður sem ég þekki ekki nokkurn skapaðann hlut, en hann sagðist hafa verið sendur til að sækja mig.. og hann tók töskuna af kerrunni og setti í bílinn. Þegar hann hafði keyrt mig heim hélt hann á töskunni inn í andyri og svo fór hann. Ég stóð yfir töskunni í örfáar mínútur og lét mig hlakka til að dragnast með hana upp stigana alla leið á þriðju hæð.. þegar ungur strákur - eða engill - kom niður stigann. Ég leit upp, á hann. Hann horfði á mig, svo horfði hann á töskuna, ég leit líka á töskuna, svo horfðum við á hvort annað og.. svo spurði hann hvort ég væri með þessa tösku. Ég sagði já. Þá hallaði hann örlítið undir flatt, horfði á töskuna - svo á mig.. og.. og... hann gerði það! HANN BAR FYRIR MIG TÖSKUNA UPP Á ÞRIÐJU HÆÐ! Hetjurnar mínar fjórar. Takk. Vá.. ég tek allt til baka sem ég hef sagt... um að ég geti gert allt sem karlmenn geta en að ég nenni því bara ekki. Ég efast hreinlega um að ég hefði komið þessari tösku upp stigana hérna. Ég hefði þurft að opna hana niðri og fara milljón ferðir upp með allskonar dót.. en ég þurfti þess ekki.... ..ÞVÍ ÞAÐ ERU TIL KARLMENN! Jesús guð hvað ég er fegin! Fokk.. hann var svo sætur þessi sem bar töskuna upp stigann að ef hann væri ekki um tvítugt hefði ég líklega reynt að tæla hann inn til mín, hellt tollinum í hann eða notað róhipnólið.. ..en ég er náttúrlega í fjarbúð með Lifur og má ekki gera svona rugl hluti. Those were the days. Those were the days. Sem minnir mig á.. ég gleymdi Margeiri í töskugeymslunni á hótelinu. Rassgat var það. Fín taska sem hann var í. En já ég fann kórónu útí London og eftir að ég spurði Hörpu, dyravörðin á hótelinu og blinda manninn sem vann í blaðastandinum þarna á götuhorninu komst ég að því að allir eru sammála um að ég sé fallegasta konan í öllum heiminum og vel að þessum titli komin. Komst að sömu niðurstöðu í flugvélinni á leiðinni heim. Þegar ég fór að spyrja fólkið útí þetta sögðu allir í flugvélinni, áhöfnin meðtalin, að það væri ekki nokkur einasta spurning, það blasi hreinlega við að ég er lang, LANG, LANG FALLEGUST Í ÖLLUM HEIMINUM! -og ég varð fallegri eftir því sem fólkið drakk meira. Eins og gengur. Svo það var haldin krýningarathöfn í viðhafnarsal Flugstöðvarinnar sem örfáir mjög exclusive voru boðnir í - en myndin hér efst var tekin ofanaf efri svölum með miklu súmmi, stuttu eftir að nafnið mitt hafði verið kallað upp og eiginlega akkúrat á augnarblikinu sem þetta var að renna upp fyrir mér og ég var svo hissa og fór í svo mikla geðshræringu.... er að þurrka tárin þarna - gat ekki birt hinar myndiarnar því ég klikkaði á að vera með vatnsheldan maskara svo það kom frekar illa út. Ég grét svo mikið. Og veifaði. -- Djöfull var ógeðslega gaman í þessari ferð. Ég kem alltaf til með að gista á þessu hóteli þegar ég fer til London. Það er á hreinu. | anna | 0:59 |
comments
Það þarf nánast kraftaverk til að íslenskur karlmaður taki að sér að rogast með töskur eða aðrar byrðar fyrir litla konu óbeðinn. Lengi hélt ég a það væri bara hluti af þessari fötlun karlmannsins en þegar ég áttaði mig á því að ALLIR karlmenn, aðrir en Íslendingar, koma hlaupandi á öðru hundarðinu ef þeir telja sig geta aðstoðað, datt mér í hug að meira héngi á spýtunni. Rannsóknir mínar hafa leitt í ljós að íslenskum körlum finnst alveg jafn gaman að bera töskur fyrir konur eins og öðrum mönnum. Ef maður biður um hjálp koma þeir þegar í stað, glaðbeittir og beinir í baki, rétt eins og þeir hafi fengið formlega staðfestingu á því að vera ekki fullkomlega óþarfir. Hugsunarleysi íslenskra karla að þessu leyti, stafar af því að þeir eru aldir upp við þá hugsun að konan sé hæfara kynið á allan hátt. Þessvegna dettur þeim ekkert í hug að það sé nokkurt það verk í veröldinni sem gæti reynst okkur erfitt. Það er af sömu ástæðu sem íslenskar konur kunna á borvélar, karlar taka ekki frumkvæðið að því að nota þær af því þeir halda að okkur finnist það jafn auðvelt og þeim. Skamm femínistar. Það er ljótt að ljúga. ...auðvitað tókstu svarta kjólinn! Þið voruð gerð til þess að eyða ævinni saman Nr. 3 | posted by: Langi Sleði | 16.01.2006 | 9:22:34 | [+] |Svarti kjóllinn hékk í nýja skápnum heima á Íslandi alla ferðina. Djöfull er þetta góður punktur hjá þér Eva með femínistana! Gæti trúað að þetta sé málið. Karlmenn eru in fact í stórhættu að fá á lúðurinn ef þeir haga sér ekki svona eða hinsegin og það er mismunandi eftir konum hvernig rétta hegðunin er! Hræðilegt að vera karlmaður á okkar tímum. Ég fékk mér ekki fish 'n chips. Come to think of it.. þá sá ég ekki einn stað sem bauð uppá svoleiðis! Nr. 4 | posted by: anna | 16.01.2006 | 10:49:57 | [+] |Djö.... var þetta skemmtileg lesning Kíktu á bloggið mitt... þá sérðu þetta með Betu Já þabbarasona! Elísabet! Magnað nafn á tryggingarfélagi. Þarf ekki að vera svo slæmt. Venst ekki allt ef þú hamrar nógu mikið á því? Jú að sjálfsögðu máttu klippa og líma eins mikið og þig lystir, þó það nú væri! hahahaha já, ég þori samt að veðja að nokkuð margir verði fyrir vonbrigðum þegar þeir hitta mig í fyrsta skiptið, sérstaklega þessa dagana. Tætast svoleiðis af mér skrautfjaðrirnar að bráðum get ég safnað þeim saman í sæng! Sem ég myndi gefa því ég sef lítið sem ekkert og marinera mig í kókbaði til að halda rænu og úthaldi! Eins gott að ég var búin að ná miss world titlinum! MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHO Nr. 7 | posted by: anna | 16.01.2006 | 17:02:35 | [+] |post a comment
|
Ef við vinnum í myndabrosinu væri sniðugur leikur fyrir þig að vinna fegurðarsamkeppnina "fegursta mamma í heimi" Þarf maður ekki að vera jómfrú eins og Unnur Birna til að geta verið Miss World. Eins og mig minni það... frá því að ég var að spá í að taka þátt fyrir þremur áratugum. Var því miður búin að missa meydóminn, enda við svo lausgyrtar að norðan 
En þú ert nottla miklu sætari en stelpukornið. Ekki spurning. Mundirðu eftir að segja Betu að það væri búið að nefna íslenskt tryggingarfélag eftir henni? Skil þig með Woody, hefði heldur ekki litið við honum, of heimskulegur 
Þú þarft samt ekki að hafa neinar áhyggjur, ert sæt læv líka 
