 |
|
|
|
 |
Draumráðning óskast
Sunnudagur, 29. janúar 2006
Ég fór með Albert á Ægissíðuna eftir vinnu. Í fjörunni sleppti ég honum lausum. Hann var að skoða þang og rusl, hljóp niður í flæðamálið og hafði varla undan að forða sér þegar vatnið sótti í sig veðrið. Ég var að taka myndir af honum. Allt í einu tók hann á rás uppá gras. Ég var alveg róleg því Albert fer aldrei langt frá mér. Hann hætti hinsvegar ekki að hlaupa og ég varð hrædd, kallaði á hann og byrjaði að hlaupa á eftir honum. Á göngustígnum voru örfáir en þegar ég sá mann á hjóli og hvert Albert stefndi sá ég hvað myndi gerast svo ég kallaði hærra á Albert og svo á hjólreiðamanninn, en hann var með ipod og heyrði ekki í mér. Vegfarandi sem var að koma á móti hjólreiðamanninum heyrði í mér, sá líka hvert stefndi og reyndi að ná athygli hjólreiðamannsins en þegar hann loksins sá Albert var það orðið of seint. Framhjólið skall á litla búknum og maðurinn flaug af hjólinu sem féll á þetta litla dýr og kramdi það til bana. "NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEIIIIIIIIIIIII", ég snarstoppaði og snökkti "nei, nei, nei, nei.. ekki Albert, ekki...." Ég hélt niðrí mér andanum, gekk hægum skrefum þessa stuttu leið sem ég átti eftir að hjólinu og þá var eins og fæturnir gæfu sig, ég féll á kné og sat sem frosin í nokkur andartök áður en ég lyfti framhjólinu af litla hnoðranum mínum sem lá á göngustígnum í blóðpolli sem stækkaði hægt og bítandi. Ég tók litla líflausa líkamann upp og setti í fangið, strauk honum þangað til höndin á mér var ötuð blóði, grét og hvíslaði "nei" aftur og aftur. Hjólreiðamaðurinn kom hlaupandi, sleit heyrnatólin úr eyrunum og sagði eitthvað sem ég heyrði ekki. Ég var í eigin heimi og heyrði ekkert né sá í kringum mig. Hélt áfram að strjúka Albert eins og það myndi lífga hann við. Þegar ég rankaði við mér leit ég upp sá fimm menn sem stóðu hjá mér. Allir fyrrverandi kærastarnir mínir frá upphafi. | anna | 7:04 |
comments
Úff, þú verður að hætta borða svona þungan mat fyrir svefninn... well. Well, að dreyma einhvern deyja þýðir að viðkomandi verður langlífur... svo Albert ætti samkvæmt þessu að verða allra hunda elstur http://labrador.simnet.is/dreamer.asp Þetta hjálpar kannski - eða ekki. Nr. 4 | posted by: svansson.net | 29.01.2006 | 17:50:24 | [+] |Ég skil þig fullkomlega. Ég var einusinni að deita axarmorðingja og því fylgdi alveg rosalegt andlegt álag. Þá sjaldan sem hann kom heim var hann allur útataður og ég gerði lítið annað en að þrífa blóð og vibba upp úr teppunum. Hann átti fjóra hamstra sem ég held að hann hafi raunverulega elskað og þessi tvö skipti sem hann talaði við mig meira en eina setningu virtist hann reglulega blíður og góður maður. Hann var samt soldið spes þegar í svefnherbergið var komið. Vildi alltaf að ég væri í tjull pilsi með svakalega rauðann varalit. Svo kallaði hann mig mömmu þegar hann var alveg að.. Kem ekki nálægt svona gæja aftur. Nema að hann sé með parket og vinnukonu. Nr. 11 | posted by: anna | 30.01.2006 | 11:52:23 | [+] |Það er nú heila helvítis málið Sigga. Þetta er hann í alvörunni. Finnst þér skrítið þótt ég eigi bágt?? Það sem meira er.. þá virðist hann vera í lagi líka. Með áherslu á "virðist". Þeir "virðast" náttúrlega alltaf allir vera í lagi fyrst.. áður en valkvíðinn, skuldbindafælnin og tilfinningaóttinn koma upp á yfirborðið.. post a comment
|
Hins vegar ef maður vill taka smá Freud á þetta eru hrædd við að leyfa þér að verða bundin einhverjum tilfinningaböndum aftur. Hrædd um að hann bætist í hóp þeirra sem bregðast þér og kremja þig tilfinningalega.
en þó þarf það ekki að vera... ég fann einn sem er gullmoli að utan sem innan. Hljóta að vera til fleiri svoleiðis 
