Þriðjudagur, 13. desember 2005
Nú, þegar Lifur hefur yfirgefið mig, þarf ég að skrifa um hluti eins og sokka og skó eins boring og það er nú alltsaman.
Reyndar er hér heilmikið ævintýri á ferðinni sem mun klæmaxa í hádeginu í verslun í Kringlunni - þar sem ég mun annaðhvort framkvæma lobotomy á sjálfri mér með háhæluðu stígvéli EÐA... eignast guðdómlega falleg háhæluð stígvél!
Verð að viðurkenna að þó að lobotomy myndi mögulega hreinsa lifrina alveg út.. þá langar mig miklu meira að kveljast úr söknuði á meðan ég tipla um á þessum skuggalega flottu skóm.
Sagan byrjar fyrir mörgum, mörgum mánuðum. Líklega átta. Ég hafði verið að naglalakka á mér táneglurnar við tölvuna og klæmast á milli umferða við mann á msn þegar mér datt í hug að kíkja á verslunarvef og sá skó sem ég varð ástfangin af.
Nú. Ég sá að þessi stígvél kostuðu skít á spítu, vildi svo óheppilega til að ég átti ekki skít á spítu svo ég bookmarkaði síðuna, fór inní rúm og vorkenndi mér styggðarlega þangað til ég sofnaði.
Ég svaf alveg þangað til ég eignaðist skyndilega skít á spítu sem ég var ekki að nota og gat keypt mér stígvélin! Það var þá sem ég komst að því að amerísk skónúmer eru allt öðruvísi en evrópsk, samt nota þeir sömu tölustafi og við. Mér finnst þetta stúbid.
Ég nota venjulega skó númer 38 eða 5. Í bandaríkjunum er fimm bara tómt rugl, svo ég þurfti að setja málið í nefnd og fá svar við eftirfarandi spurningum:
a) er ég tilbúin að kaupa ógeðslega flott stígvél þegar líkurnar á því að ég kaupi rangt númer eru ca 65%?
b) hvort er ég í 7 eða 7 og hálft?
Nefndin komst ekki að niðurstöðu, skilaði engu áliti og ég setti málið í frost.
Enter: sex and the city.
Ég horfði á sex and the city í striklotu, fyrstu fjórar seríurnar eða alveg fram að þættinum þar sem Carrie fer í skóbúð og biður um skó í númer sjö og hálft. Ég spólaði til baka og horfði aftur, og aftur, og aftur. Og þá áttaði ég mig. The universe was providing a path for me. Ég hafði horft á allt þetta sex (sem ég var ekki að fá) in the city til að komast að því.. að ég nota skó númer sjö og hálft!
Mér fannst þetta augljóst.
Næst fann ég konu sem var á leiðinni til bandaríkjanna sem var tilbúin að taka stígvélin mín með sér heim og þegar það var komið á hreint, þá keypti ég stígvélin.
Þetta var fyrir tveimur mánuðum síðan.
Í gærkvöldi fékk ég símtalið sem ég hef beðið eftir. Þessi kona er komin heim og verður með stígvélin í vinnunni í dag þar sem ég get vitjað þeirra. Ég var mjög spennt en svo gerðist svolítið hryllilegt.
Fyndið hvernig það gerist alltaf hjá mér.
Mamma var nefnilega að koma frá bandaríkjunum í gær. Ég fór til hennar að sækja fullt af góssi, m.a. heilu fjöllin af sokkum fyrir frumburðinn. Hér getiði séð að þessir sokkar eru ætlaðir skóstærð 6 og hálft til átta og hálft. Það stendur þarna á þessu plasti.

Frumburðurinn var ferlega kátur að fá svona marga sokka en svo heyrði ég hana kalla "mamma, ég held að þetta sé of lítið á mig", og ég tautaði "hvaða vitleysa", fór inní stofu og tók upp eitthvað sem virtist vera fyrirburasokkur, ekki frumburðasokkur, prufaði að stinga þessu á fótinn á mér og voila!

Ef það er eitthvað að marka þessa sokka eru stígvélin mín of lítil á mig. Ég gerði mér ekki nokkra einustu grein fyrir því að Carrie væri svona mikill dvergur. Ég kvíði ekkert smá fyrir að máta þau í hádeginu.