Sunnudagur, 18. desember 2005

Ein af uppáhalds myndunum mínum af börnunum og eini jólasveinninn sem fær að vera uppi sem skraut um jólin. Ég sá hann á Blómaverkstæði Binna um daginn og fannst hann svo hrikalega sætur að ég keypti hann.
Mér er nefnilega ekkert rosalega vel við jólaskraut svona in general.
Í ár fékk ég hinsvegar seríu æði og keypti mér rauða hjartaseríu inní herbergið mitt og hvíta teningaseríu utanum spegilinn inní stofu. Mér finnst það cool. Takið eftir að ég keypti enga seríu fyrir börnin því eins og Ljénzherrann hefur svo réttilega bent á, þá er ég að ræna þau æskunni.
Ég var að vona að það myndi engin fatta þetta - en ég er búin að kjafta af mér.
Mér líkt.
Snemma í kvöld fékk Doddi kusk í augað og æpti og orgaði eins og stunginn grís. Ég hélt utanum hann þangað til hann var búinn að gráta þetta út. Núna rétt áðan kom hann til mín og sagði "mamma, fyrst er mér illt í auganu, svo í bakinu og núna í maganum!" Svo horfði hann á mig stórum augum rétt eins og ég ætti að segja eitthvað rosalega gáfulegt sem myndi laga þetta ástand - eða galdrað þetta burt á einhvern hátt. Ég hugsaði málið í smá stund og sagði: "heldurðu.. heldurðu að það geti verið.. að þú sért kannski.. að deyja?". Doddi reyndi að kæfa bros og ég hélt áfram: "komdu hingað ljúfurinn, leyfðu mömmu að ræna þig æskunni", svo dró ég hann til mín og blés í hálsakotið hans þannig að hann fór að hlæja. Gleymdi náttúrlega að honum var illt í maganum og fór inní rúm, æskunni fátækari.
Hvernig haldiði að ég fari að því að vera svona ungleg án aðstoðar lækna?
Hafiði séð Dodda nýlega? Hann gengur við staf!
MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHOHOHO