Þriðjudagur, 06. desember 2005
Ég fór með bæði börnin til tannlæknis áðan og sat sveitt á meðan hrikalega myndarlegi tannlæknirinn minn, sem mig dreymir um á nóttunni, skoðaði uppí skoltana á þeim. Engin skemmd. Doddi var rosa kátur því hann stóð einhverra hluta vegna í þeirri meiningu að ef hann væri með skemmd þá myndi hann fá tannpínu um jólin.
Ég held að hann hafi misskilið mig aðeins, ég sagði aldrei að hann myndi fá tannpínu um jólin, ég sagði bara að ég vildi fara með þau til tannlæknis svo þau myndu örugglega ekki fá tannpínu um jólin.
Ég hef nefnilega prófað það og ég óska börnunum mínum ekki svo ills.
Þegar við gengum út sagði ég þeim að þau hefðu verið mjög dugleg hjá tannlækninum. "Af hverju fengum við þá ekkert dót?", spurði Doddi. "Vegna þess að hafa enga skemmd eru stærstu verðlaun sem þið getur fengið", svaraði ég.
"Megum við þá fá nammi í kvöld?"
"Nei."