Um daginn var ég í kjörbúð Jóhannesar (bónus) þegar Doddi kallar allt í einu: "MAMMA! ÞÚ VERÐUR AÐ MUNA AÐ KAUPA HANDA OKKUR JÓLAGJAFIR!"

Ég horfði á barnið, svona hálf hissa, og spurði: "eh.. hvað hefur það komið oft fyrir að ég gleymi að kaupa handa ykkur jólagjafir?" Hann tók sér góðan tíma í að hugsa málið áður en hann svaraði: "aldrei".

Nei. Honum fannst bara nauðsynlegt að kalla þetta yfir alla búðina til að gefa í skyn að ég væri svona mamma sem henti pulsum í pott á aðfangadag, setti hass í pípu og segði "vó.. shit.. kids marr.. ég gleymdi að kaupa pakka, hahaha, vá hvað þetta er fyndið, wahahahaha"

Ég á borðstofuborð sem ég nota til að borða við tvisvar á ári. Jól og áramót.

Síðustu sex árin hef ég farið í RL sérverslun fyrir jólin til að kaupa dúkafilt á þetta borðstofuborð mitt og síðustu sex ár hefur þetta verið uppselt þegar ég mæti á svæðið með debetkortið.

Það var þessvegna sem það kom mér algjörlega í opna skjöldu þegar afgreiðslukonan sagði "já við eigum þetta til, hvað viltu mikið?" þegar ég spurði um þetta í gær. Ég fékk tár í augun, missti málið og varð að anda í poka svo það liði ekki yfir mig, svo þurfti ég að tékka á hvort ég væri með debetkortið á mér því ég hafði bara alls ekki reiknaði með að þetta væri til!

Nú á ég á dúkafilt OG dúk. Þetta verða alveg einstök jól.

Það gerðist soldið í dag.

Ég ætlaði að vera rosa dugleg að vinna um helgina, og var það reyndar, en svo var ég að sauma í hádeginu þegar mér varð allt í einu litið á Margeir, og Lifur.. það bara gerðist eitthvað undarlegt. Þú verður alltaf maður drauma minna en Margeir, hann er.. hér. Og hann er ekkert svo óhugnarlega ljótur ef maður horfir á réttu staðina. -Eða slekkur ljósið.

Sorry.

Hvernig átti ég að vita að þú værir bróðirinn sem fengi mig til að hlæja en Margeir væri bróðirinn sem fengi mig til að ko.. -ja ekki hlæja, that's for sure. Nema að því hvað hann er málhaltur, mér finnst það ferlega fyndið og bið hann stundum að segja orð eins og "area representative". Hann heldur að það þýði "má ég fá mjólk á kornflakes-ið". Ég er sko að kenna honum ensku. Þú getur ekki skammað mig, a.m.k. ekki mikið. Þetta léttir pressunni af þér og nú getur Jónína hætt að kvarta yfir því að vera fá sloppy seconds.

Ertu rosa fúll útí mig? Ég vil samt alveg halda áfram í fjarbúð með þér og þetta var alveg óvart. Viljandi.

Já og sætt, Margeir frussaði út úr sér rétt áðan þegar ég neitaði að losa hann, að ég væri að reyna að drepa hann. Hann er svo ruglaður, ég er ekkert að reyna það. Ef hann deyr fyndist mér það alveg sorglegt.

Þegar hann fattaði loksins út á hvað þetta gengur og hvað fer hvar, held ég að honum leiðist ekkert átakanlega og ef hann deyr.. þá spái ég því að hann deyji með bros á vör. Eins og það fer honum illa greyinu.

Allt þetta og svo spara ég ljósaperuna inní svefnherbergi! Ekki skamma mig Lifur. Ég er bara mannleg og Margeir er það líka - þó það sé nú samt meira matsatriði. Ekki yfirgefa mig þótt ég sé farin að deila rúmi með öðrum, ég held mig allavega innan fjölskyldunnar.

Ég vildi ekki að þú fréttir þetta frá einhverjum öðrum svo ég setti þetta beint á netið.

Hvernig myndir þú skilgreina orðið "hnakki"?

Fyrstu vandræðin sem ég lendi í vegna disksins sem dó. Var að hringja í mig gamall viðskiptavinur sem þarf að uppfæra síðuna og ég.. ég er búin að missa skjalið sem hét "donsk_malfraedi" (til að vera viss um að engum myndi detta í hug að opna það) sem innihélt mökk af innskráningarupplýsingum.

Gleði.

Þetta mun reyndar ekki koma fyrir mig aftur. Ég á afrit af nýjustu síðunni á þremur geisladiskum, þremur hörðum diskum og einum usb lykli. Nei ég er að ljúga þessu, ég á ekki usb lykil.

Allavega.

Fór að kaupa mér jólaseríur í stofuna áðan og nú er orðið svakalega jólalegt hjá mér. Mig langar meira að segja að fara og kaupa mér eina í viðbót, það hefur runnið á mig e.k. jólaseríuæði því ég fór líka í hádeginu og keypti jólaseríur fyrir vinnuna. Þarf ekki að spyrja að því, ég fékk malfunctioning seríu í minn glervasa. Það kom ljós, svo slokknaði það, svo kom aftur ljós, svo slokknaði það.. bara svona þegar seríunni datt í hug virtist vera. Þetta vakti mikla lukku innan fyrirtækisins og áður en klukkutími var liðinn frá því að serían fór að hegða sér óvenjulega voru þrír fílelfdir karlmenn komnir í málið og ræddu í hálfhljóðum sín á milli hvað gæti nú verið að þessu "drasli" og klóruðu sér í skegginu á meðan. Lokaniðurstaða: "af hverju keyptir þú svona drasl?" og serían lagaðist ekkert.

Allt mér að kenna, blasir við. Það þýðir að ég er að fara aftur í Blómaval á morgun til að skila draugaseríunni og fá nýja.

Ég mun sakna hennar því þó ég hafi bara haft hana hjá mér í fjóra klukkutíma hef ég bundist henni órjúfanlegum vinaböndum og er að hugsa um að fá að taka hana með mér heim og setja hana inní svefnherbergi og láta hana liggja alveg við koddann minn svo ég geti kúrt við hana öll kvöld.

Nei ég segi nú bara svona. Það væri nú ljóta mongo ruglið.

Ég sá Albert lookalike í blokkinni um daginn. Vá. Þessi hundur var nákvæmlega eins og Albert en hann heitir Brúskur. Mér finnst það soldið dónalegt nafn, en það er líklega vegna þess að ég hugsa dónalegar hugsanir.

Til dæmis hringdi í mig maður í dag og sagðist vera "með vandamál sem er right up your alley", og mín fyrstu viðbrögð voru að sjálfsögðu hlátur. Hann spurði hvað væri svona fyndið og ég svaraði: "nei bara.. up your alley minnir mig alltaf á black adder.." hann fór að skellihlæja líka.

Þetta er allt Lifur að kenna og ég er að reyna að átta mig á því hvort ég geti verið í fjarbúð með honum, órökuð, uppstökk og úfinn um hárið í stað þess að "njóta alls þess stórfenglega sem lífið hefur upp á bjóða", eins og hann orðar það. Ef ég vil slíta forhúðinni (no shit maður, þetta er meira að segja sárt fyrir mig!) þá get ég líka losnað við Margeir.

Þegar ég kom heim í dag var Margeir búin að "skreyta" stofuna með "snjó" sem hann bjó til úr hveiti.

Ég var svo.. þakklát.

Margeir fékk hveiti í kvöldmat. Hann var duglegur að borða greyið en í hvert sinn sem hann fékk sér vatnssopa var hann nærri kafnaður þegar hveitið hljóp í kekki og festist í hálsinum á honum. Það var soldið sætt.

Fokk svo hugsa ég um allt fólkið sem er að skilja á hverjum degi. Fólk sem elskar hvort annað en er fast í einhverju samskiptamunstri sem er mongo og og og og.. ég vil ekki að það fari þannig fyrir mér og Lifur.. en samt er þetta samskiptamunstur mökk mongo. Kannski þjáist hann af snertifælni.

Ég held að við Lifur ættum að tala við prest.

Ég er búin að fatta hvað er að. Þessi jólasería er blikksería. Það er kveikt á henni í klukkutíma og slökkt í einn og þá verður ljós aftur í klukkutíma - líklega.

Þetta er mjög spes en gerir vinnudaginn svo miklu styttri.

Hó-lí-shit!

Það ER draugur í þessari seríu. Í morgun stakk ég henni í samband og það kom ljós. Það var ljós alveg þangað til Inga sagði "vá, það er bara búið að vera kveikt á henni í allan morgun", þá slokknaði ljósið. Nú, þegar ég fer að skrifa um hana.. KVIKNAR LJÓSIÐ AFTUR!

úúúúúúúúú

Kannski er afi í seríunni..

Nei, hún er dauð aftur..

Ég var að koma úr mat. Þegar ég gekk inn á skrifstofuna var slökkt á seríunni. Þegar ég settist í stólinn minn varð ljós, og þegar ég sló inn lykilorðið á vélinni minni slokknaði ljósið.

Bara að keep you posted.

Já ég náði ekki að vista færsluna og finna nafn á hana áður en það kviknaði aftur ljós.

Go figure.

Ég fann villuna, en hún er komin af ebay. Líklega náði engin minimum dæminu þar.

Allavega. Hér er söluyfirlitið en áður en þú lætur setja þetta á raðgreiðslur langar mig að benda þér á að skv. visa-blaðinu sem ég fékk í vinnuna í gær þá er hægt að fá visa lán á hagstæðum kjörum (visa er ekki að borga mér krónu og ég nota mastercard) hjá þeim núna. Tékkitt, kannski er það betra en rað.

Ég vil samt ítreka að mér finnst húsið geðveikt að utan en jafn óhugnarlega ljótt að innan. Út með allt veggfóður, innréttingar og ég ætla rétt að vona að fyrri eigandi taki þetta húsgagna rusl með sér, annars getum við reyndar notað þetta í eldavið. Þ.e. allt sem er ekki úr FORMÆKA! Þetta handriði og gegnheila viðargólfið má kannski vera, en bara kannski. Sjáum hvað mér finnst um það þegar ég er búin á blæðingum.

Það er ekki ljós á seríunni þegar þetta er skrifað.

og það varð ljós!

En það slokknaði áður en ég náði að vista þessa færslu. Mögulega stóð þetta bara yfir í ca mínútu.

Heilbrigt? Er þetta kannski "óregluleg" blikksería? Kannski þessvegna sem hún kostaði nærri þrjú þúsund kall.

Hvað veit maður.

Ég fór með bæði börnin til tannlæknis áðan og sat sveitt á meðan hrikalega myndarlegi tannlæknirinn minn, sem mig dreymir um á nóttunni, skoðaði uppí skoltana á þeim. Engin skemmd. Doddi var rosa kátur því hann stóð einhverra hluta vegna í þeirri meiningu að ef hann væri með skemmd þá myndi hann fá tannpínu um jólin.

Ég held að hann hafi misskilið mig aðeins, ég sagði aldrei að hann myndi fá tannpínu um jólin, ég sagði bara að ég vildi fara með þau til tannlæknis svo þau myndu örugglega ekki fá tannpínu um jólin.

Ég hef nefnilega prófað það og ég óska börnunum mínum ekki svo ills.

Þegar við gengum út sagði ég þeim að þau hefðu verið mjög dugleg hjá tannlækninum. "Af hverju fengum við þá ekkert dót?", spurði Doddi. "Vegna þess að hafa enga skemmd eru stærstu verðlaun sem þið getur fengið", svaraði ég.

"Megum við þá fá nammi í kvöld?"

"Nei."

Mér skilst að Celine Dion sé nýja.. tjah.. ég veit það eiginlega ekki, Whitney Houston? - það óhugnarlegasta af öllu óhugnarlegu.. væmnara en allt sem væmið er..

-but.. this is getting serious.

Are you thinking ’bout you, or us?

Lifur, think twice.

Don’t think I can’t feel that there’s something wrong (telepathy)
You’ve been the sweetest part of my life for so long (víst)
I look in your eyes, there’s a distant light (distant, being key here)
And you and I know there’ll be a storm tonight (og ég er hrædd í roki!)
This is getting serious (vitum öll hvað það þýðir)
Are you thinking ’bout you or us (ha?)

Don’t say what you’re about to say (ekki)
Look back before you leave my life (horfðu aftur fyrir þig áður en þú skilur lífið mitt eftir)
Be sure before you close that door (vertu viss áður en þú lokar hurðinni)
Before you roll (áður en þú rúllar)
those dice (teningunum)
Baby think twice (hugsaðu tvisvar)

Baby think twice for the sake of our love, for the memory (fylleríið í húsdýragarðinum? bollan í fimmtugsafmælinu hans pabba! - come on!)
For the fire and the faith that was you and me (þegar við kveiktum óvart í Margeiri í sýnikennslunni hjá ungu fólki með hlutverk)
Baby I know it ain’t easy when your soul cries out for a higher ground (verður hvort sem er að hætta í læknadópinu)
’coz when you’re halfway up, you’re always halfway down (amfetamínsterunum líka)
But baby this is serious (úff)
Are you thinking ’bout you or us (ha?)

Don’t say what you’re about to say (ekki segja það)
Look back before you leave my life (farðu yfir málið)
Be sure before you close that door (láttu allar hurðir í friði)
Before you roll
those dice (ekki láta teninga skera úr um þetta, það er RUGL)
Baby think twice! (hugsa tvisvar Lifur, tvisvar!)

Baby this is serious
Are you thinking ’bout you or us (ha? ha? ha?)

LIIIIIIIIIIIIIIIFUUUUUUUUuuuUUUUUUUUUUUR!!

Don’t say what you’re about to say

NEI NEI NEI NEI!

Look back before you leave my life

EKKI FARA BURT!

Be sure before you close that door
Before you roll those dice

HUGSAÐU ÞIG UM!

Don’t do what you’re about to do
My everything depends on you (allt-ið mitt er undir þér komið)

ÉG TREYSTI Á ÞIG!

whatever it takes, I’ll sacrifice (ég er tilbúin að FÓRNA HLUTUM)
Before you roll those dice
Baby think twice

Don’t say what you’re about to say (ekki orð)
Look back before you leave my life (hugsaðu málið)

DON'T LEAVE MY LIFE! (gera eins og Celine segir)

Þegar ég var búin að gráta í klukkutíma í vinnunni með iShuffl-ið mitt í eyrunum að hlusta á lagið okkar, var ég send heim í frí vegna "skyndilegs tilfinningaskaða". Framkvæmdarstjórinn var að impróvæsa og fannst þetta lýsa ástandinu á mér lang best. Við vorum fyrst að spá í að hafa það bara "drama", en svo fannst okkur það of lame og völdum hitt. Kemur betur út á vottorði.

Þetta er allavega ekki dekurbarnaprinsessufyrirtíðaspennukast! Ég gáði!

það er ekki fallegt að fara svona frá mér og MJÖG ófrumlegt þar sem sambýlingar mínir to date hafa báðir gert nákvæmlega þetta sama. Þýðir ekkert að segja að það hafi verið vegna þess að ég sagði þeim að gera það, aukaatriði sem breytir ENGU um lokaniðurstöðuna.

Hvert ertu að fara svona merkilegt? Ha?

Hvaða staður á jörðinni hefur ekkert Internet? Ertu að fara í neðansjávarleiðangur? Internetið ER í sjónum!

Ég verð að fá einhverjar skýringar, ef ég á að geta hætt að gráta. Ef þú gefur mér ekki eitthvað haldbært þá neyðist ég til að tala við lögregluna og gefa skýrslu þar sem kemur fram að það varst ÞÚ sem ollir mér þessum hryllilega tilfinningaskaða og að það séu góðar líkur á að þú hafir hreinlega MYRT tilfinningaveruna mína!

Auk þess held ég að þú sért kona! Ef það er rétt hjá mér bætist "villir á sér kynhneigð" við kvörtunina! Ég veit að menn hafa setið inni fyrir minni sakir. Tími til kominn að kona geri það líka.

Já, Margeir er búinn að loka sig inná klósetti. Hann er HRÆDDUR því ég sagði honum að ef þú ferð frá mér í hálft ár verður þú að taka hann með þér..

Ef þú ert farin að dansa línudans aftur með þessum anorexíusjúka faranddansflokki.... Lifur, leitaðu þér hjálpar! Ef ekki fyrir sjálfan þig, þá fyrir mig og Margeir!

Ég var að fá póst frá Lifur. Hann var að senda mér lag dagsins og ég er að hlusta á það akkúrat núna.

a) ég er brosandi, eiginlega hálf hlæjandi

b) spyr mig.. wtf?

c) löngu gleymdir hlutir rifjast upp

þetta er skemmtilegt. Ég er ferlega ánægð með að vera með græjur sem fara upp í ellefu, því svona hlustar maður á í botni.

Takk skan.

Einhver, einhverstaðar í heiminum, sendi mann með eitthvað heim til mín í dag.

Ég komst að þessu þegar ég opnaði póstkassann áðan.

Sem er nú eiginlega alveg saga útaf fyrir sig, ég nenni nefnilega aldrei að opna póstkassann minn því reynslan hefur kennt mér að það er aldrei neitt skemmtilegt í honum.

Það sem ég finn í póstkassanum mínum venjulega eru dagblöð sem ég les sjaldnast, reikningar, sem ég opna aldrei og allskonar auglýsingabæklingar sem ég hendi beint í ruslið já og bréf frá ýmsum fyrirtækjum sem eiga að fara til fyrrverandi eignmanns míns. Það eru tvö ár síðan hann flutti héðan. Til hvers að opna póstkassann oftar en maður nauðsynlega þarf? Maður spyr sig. Ekkert nema óþarfa umstang og pappírsburður uppá sjöttu hæð í fullkomnu tilgangsleysi.

Hatur mitt á fólki sem tæmir aldrei póstkassana sína, sem á rætur sínar að rekja til barnæsku minnar þegar ég vann fyrir mér sem blaðburðarBARN til að geta borgað heim svo ég fengi afnot af rúmi og kommóðu, veldur því að ég reyni að muna eftir að tæma þennan pappírspytt ca tvisvar í viku.

Í dag var einmitt fjögurra daga safnhaugur í honum og orðið erfitt að bæta við, svo ég ákvað að tæma. Fyrir BLAÐBURÐARBARNIÐ í mér. Þessi miði var eitt af því fyrsta sem ég sá. Þetta var klukkan fimm. Klukkan sjö fannst ég ráfandi á ægissíðunni með blóðtauma niður ennið.. eða... neinei, en mér brá sko.

Ég er stundum alveg rosalega fljót að hugsa og mun nú rekja hvað ég hugsaði næstu þrjátíu sekúntur eftir að ég sá þennan miða:

What the?.. blóm? Nei. Nú er einhver að villast. Klassískt og ég fæ ónæðið af því. ohhh.. æðislegt. Shit! Kannski er þetta frá tannlækninum mínum því hann veit að ég mun borga honum marga, marga peninga - rétt bráðum. NEI! Kannski er þetta frá kallinum sem situr allt í bílnum sínum á morgnanna að bíða eftir landbúnaðarráðherranum!

KANNSKI ER ÞETTA FRÁ LANDBÚNAÐARRÁÐHERRANUM?

Nei. Af hverju ætti hann að senda mér blóm.

(hugsanarof)

Þetta gæti verið hver sem er. Í öllum heiminum. Interflora.

Blóm um víða veröld.

Ætli hún sé meira víð en breið?

En há?

Bygons.

(hugsanarof)

KANNSKI ER ÞETTA FRÁ JUDE! nei. JACK! NEI JENNIFER!

Nei, það var nú bara þetta eina kvöld og við vorum búnar að tala um að láta eins og það hafi aldrei gerst. Græt það alveg þurrum tárum, góður rass...

Ég á ekki afmæli. Ég man ekki til þess að það hafi neitt gerst merkilegt í dag, fyrir utan að Lennon var skotinn og hann var ekkert skyldur mér.

a.m.k. ekki svo ég viti.

Á ég nýjan eltihrelli sem skiptir við Blómaval?

Kannski eru þetta ekki einu sinni blóm. Kannski er þetta KRANS!

Hér hætti ég að hugsa um þetta. Karlmaður myndi líkleag segja að ég hefði átt að vera löngu hætt að hugsa um þetta, en ég er KONA og sem slík er það SKYLDA MÍN að hugsa OF mikið ALLTAF! Ég er ábyrg manneskja og sinni skyldum mínum af natni.

Ég hringdi í númerið sem ég hef sett svartan kassa yfir - til að vernda þá saklausu - því ég þekki fullt af mönnum sem telja það skyldu sína að vernda mig - fyrir hverju er beyond me.

(hugsanarof)

[Anna fær tölvupóst, skoðar og sér komment frá Alan. Aðrar þrjátíu sekúntur líða á meðan Anna er að meta stöðuna og raða saman upplýsingabrotum. Þegar hún er búin að því tengir hún - EN Anna er þekkt fyrir að tengja vitlaust, ekkert gefið í þessu.]

Varst þú að senda mér blóm Alan??

KANNSKI ER ÞETTA SPRENGJA!

ólíklegt, en samt..

Stundum er ég svo þakklát fyrir að ég lærði ekki rafvirkjann. Það hefði nú verið ljóta ruglið.

Ég get ekki tengt. Enda hefði það verið óskiljanlegt. Alan er frændi föður móðurbróðurs míns í afafjölskyldu og er mér kær, en það er engin ástæða fyrir hann að senda mér blóm.

FRÁ HVERJUM ER ÞETTA? HVAÐ ER ÞETTA?

ÉG GET EKKI HÆTT AÐ HUGSA UM ÞETTA!

[Það var á svona stundum sem Anna bölvaði því að hafa fæðst kona]

......

Inní kortinu stendur einfaldlega:

8. desember 2005

Þakka þér fyrir að vera til.

Þetta hefur gerst áður.

Tvisvar.

Ég hef búið á alveg óhugnarlega mörgum stöðum um ævina en í öll skiptin sem ég hef fengið send blóm af tilefnislausu hafa það verið rauðar rósir og í hvert sinn hafa þær verið sendar hingað, í þessa íbúð sem ég bý í núna.

Ég hef reyndar fengið blóm oftar en þrisvar. Það er hinsvegar tvennt ólíkt að fá blóm send heim eða afhent "in person". Ég held að það sé vegna þess að þegar maður er hissa og glaður þá fer maður stundum hjá sér.. en þegar það er engin til að sjá það.. leyfir maður því bara að.. vera. Lengur?

Ég veit það ekki...

Í fyrsta skiptið var ég sautján ára. Þá kom hingað upp stigann maður með stórann hvítann kassa með rauðum borða. Inní honum voru rauðar rósir og kasetta (já það er svona langt síðan ég var sautján) og á henni var lagið Lady In Red með Chris De Burgh (vinsæll söngvari á síðustu öld). Í kortinu stóð: "Þú í gær".

Þetta gerðist á laugardegi og ég komst aldrei að því hver sendi mér þessar rósir en ef þú ert að lesa máttu vera viss um að þú lést mig hugsa... mikið og án þess að fá nokkra niðurstöðu. Kynntir mig fyrir alveg nýrri tilfinningu, sem ég gleymi aldrei. Kenndir mér á "the element of surprise".

Næsta skipti sem ég fékk sendar rósir heim var fyrir rúmu ári síðan. Þær voru frá frá manni sem ég lét senda rósir til þegar ég var nítján ára. Það fylgdi kort með rósunum frá honum og þegar ég fékk þær.. ég ætla ekki að reyna að lýsa því hvernig mér leið. Það er einfaldlega ekki hægt.

Þegar sendillinn gekk í áttina til mín áðan með þennan blómavönd, rifjaðist upp fyrir mér hvað þetta er frábær tilfinning. Einhver hafði fyrir því að eyða tíma og fyrirhöfn í að senda eitthvað til þín.. og bara til að gleðja þig. Sendillinn brosti líklega alveg jafn breitt og ég.

Sumt fólk segir að það séu fávitar sem gefi blóm, að það sé hallærislegt eða fáránlegt. Þetta fólk stærir sig oft af því að gleðja aðra aldrei á þennan hátt en gasprar um að það geri það öðruvísi.

Sem er sjaldnast raunin.

Ég er alls ekki að segja að mér finnist það skylda að senda fólki blóm í tíma og ótíma. Það sem ég er eiginlega að segja.. er.. að mér finnst að það eigi allir, allir skilið.. að upplifa hvernig tilfinning það er.. að fá alveg óvænt.. einn daginn.. send blóm frá einhverjum sem bara datt það í hug. Af því honum þykir vænt um þig.

Því það er alveg einstök tilfinning.

Ég veit núna frá hverjum þessi blóm eru og það er sem mig grunaði, Interflora kom við sögu því hann er ekki á landinu, hefur in fact aldrei hitt mig en hann þekkir mig. Hér. Mig langar að þakka þér sömuleiðis, fyrir að vera til og fyrir að senda mér svona falleg blóm og gefa mér tækifæri til að upplifa svona eftirvæntingu og gleði.

Mér þykir alveg óendanlega vænt um það.

Takk.

Lady In Red - Chris De Burgh

Er þetta "látum Önnu brosa og líða vel" vikan og engin varaði mig við???

Lifur.

Þú ert ÓTRÚLEGUR!

Getur í alvöru verið að þú hafir

a) sama hræðilega tónlistarsmekk og ég

eða

b) sért að gera stólpa grín að mér?

þetta líf.

Í morgun hef ég verið að hlusta. Vinna og hlusta.

Í hádeginu hélt átakið "Anna og útlitið" áfram, sem gengur út á það að ég fer á random skyndibitastað og treð mig út af óhollustu til að safna á mig spiki. Ég fékk nefnilega hlutverk í bíómynd þar sem ég á að vera 350 kg og ég er svona "method" leikari.

Serious og professional.

Í dag varð Pítan í Skipholti fyrir valinu.

Inga skammaði mig. Segir að hún safni spikinu mínu þrátt fyrir að það var ég sem bað um að pítusósu yrði bíað útum allt og þegar það væri komið of mikil af henni á pítuna, mætti freta einni gusu úr brúsanum í viðbót, bara til að vera viss.

Þetta er besta Píta sem ég hef á ævinni borðað, eða réttara sagt... pítusósa með grænmeti og brauði.

Á Pítunni hitti ég vinkonu mína sem ég hitti frekar sjaldan. Hún spurði mig hvað væri eiginlega að gerast á síðunni minni og hvort við Lifur gætum ekki bara talað saman á msn. Ég sagði.. nei, við Lifur getum ekki talað saman á msn, þar sem ég hef ekki hugmynd um hver Lifur er.

Rassgat að eiga ekki myndavélasíma, því svipurinn sem kom á hana var óborganlegur! Hún sagði að sig hefði ekki grunað annað en að þetta væri einhver sem ég þekkti!

Neibb. Það er ekki þannig.

Þegar ég kom aftur í vinnuna sá ég tvo tölvupósta frá umræddum.. Lifur. Lag í báðum. í fyrri póstinum er hann að senda mér lag, sem ég var að leita að í morgun.. til að senda honum! Lagið heitir "anna dansar" eða Ride On Time - Black Box. Óumdeilanleg klassík og þá fór ég að velta því fyrir mér hvort ég hafi kannski verið að plata vinkonu mína og hvort það geti verið.. að þó við Lifur þekkjumst ekki neitt, þá þekkjumst við samt?

and time won't take my love awaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaay!

you're such a - you're such a - you're such a - you're such a
hot temptation!

you just walk right in
walk'walk'walk right in

Hann sendi líka lagið "likafostudagur", sem er yndislega fallegt og svo sendi hann mér lag sem heitir "handa onnu", sem er ekki síður fallegt og svo sendi hann mér lag sem heitir "halft tungl" sem lúnatíkerinn í mér kunni að meta, því augljóslega verð ég bara hálft tungl þegar Lifur er farinn.

Hann lofaði samt að koma aftur og kaupa nammi handa mér í fríhöfninni.

(æ þú hefðir sagt já ef ég hefði beðið þig um það, er það ekki? Mér finnst m&m með hnetum hrikalega gott. Hef ekki þorað að smakka með hnetusmjöri því mér skilst að maður verði háður því.)

Ég er soldið döpur yfir að Lifur sé að fara. Hann hefur hjálpað mér að gleyma því sem hefur verið að plaga mig undanfarið, svolítið sem ég kem ekki til með að skrifa um hér.

Hann tók hinsvegar af mér loforð áðan, ég hef lofað að vera dugleg að skrifa um hvernig ég hef það svo þegar hann ryður sér leið í gegnum frumskóginn til að finna net–hús, þá geti hann lesið allt um hvað ég sé að gera. Líklega er Lifur leynilegur talsmaður grasrótar anna.is aðdáendaklúbbsins sem gerir sér grein fyrir að ég er ekki að segja nærri allt á síðunni og er að véla mig til að breyta því.

iss.. fell sko ekki fyrir svona bragði!

MÚHOHOHOHOHOHOHOHO

en Lifur hefur tryggt það að anna.is verður haldið úti í a.m.k. hálft ár í viðbót.

Takk Lifur. Takk fyrir að vera.. alveg nákvæmlega eins og þú ert.

I'll be seeing you,
Anna Laufey

ps. Laufeyjan var úr Margeiri. Hann er með orma og stalst til að klóra sér í rassinum í rúminu mínu. Ég komst að þessu þegar hann sendi mér bréf og játaði allt saman, fékk það í vinnuna rétt áðan.

Hann á ekki von á góðu í kvöld.

RIDE ON TIME!

Ég sit uppi með Margeir í hálft ár.

Ég áttaði mig á þessu rétt áðan þegar hann kom til mín og sagði að hann væri búinn að vera að drekka málningu inní herbergi.

Don't ask.

fimmtudagur 8. desember:



föstudagur 9. desember:

Kokomo

Doddi með fyrstu dótakassana sem hann fékk til flokkunar í stofunni.

Þegar ég spurði hann hvort þetta væri orðið of mikið af dóti til að flokka:
Nauts! Get þetta með léttu!

Doddi: "Æ ég þoli ekki þessa bók!"
Anna og frumburðurinn í kór: "af hverju ekki?"
Doddi: "ég bara þoli hana ekki!"
Frumburðurinn: "Láka?"
Doddi: "já"
Anna: "af hverju þolirðu ekki þessa bók?"
Doddi: "af því hún er of hryllileg fyrir mig."

Mér finnst Doddi yndislegur.

ÉG GET EKKERT LIFAÐ ÁN LIFUR!

Hvernig er hægt að ætlast til þess að ég geri það? Ha?

Ég held að þetta sé í fyrsta sinn í sögunni sem lifur hafnar líkama en ekki öfugt.

Ég er í bloggþunglyndi. Veit að það munu líða ansi mörg korter þangað til ég fæ næsta komment frá Lifur þar sem hann spyr mig t.d.:

"tveggja gata gatari eða fjögurra?"

og ég svara

"fjögurra"

og hann myndi segja

"RÉTT SVAR"

vegna þess að það er ekkert vit að eiga bara tveggja gata gatara og þetta vitum við Lifur.

Mér finnst uncanny hvað hann virðist vita mikið um mig og stundum held ég að lifur sé einhver sem þekkir mig vel og er að hrekkja mig, en ég hætti að halda það eftir að hann fór að senda mér lög í tölvupósti. Það er samt eiginlega engin önnur lógísk skýring á sumu sem hann segir og kannski ekkert skrítið þótt fólk haldi að Lifur sé ég, ég held það stundum sjálf!

Lifur er hinsvegar ekki alter ego eða fiction, þó flest sem hann skrifar sé það. Hann bergmálar bullið í mér óaðfinnanlega og ég er í alvöru döpur. Það er miklu, miklu skemmtilegra að bulla saman en að bulla einn og ætla að taka mér nokkra daga í að blúsa yfir því að hann er farinn og á meðan ætla ég að búa til fullt, fullt af litlu fólki fyrir hann svo það verði gaman hjá okkur þegar hann kemur aftur.

Ég er meira að segja búin að hlusta smá á elvis. það hefur aldrei gerst áður.

Kannski ætti að leggja mig inn á spítala. Ég hef ekki lifur, þjáist af cyber-söknuði og.. svo þiðnaði pínu hluti af hjartanu mínu þegar hann sendi mér þessi fallegu lög.

Ég er verulega vængbrotin og þið megið ekki vera vond við mig.

Þá fer ég að gráta.

Ég var að eignast iPod í dag. 60 GB

Ég er að reyna að gleðjast yfir því.

Held að það muni ganga miklu betur þegar hann er búinn að hlaða sig..

nú væri lifur búinn að eipa á mig í kommenti við síðustu færslu, kalla mig dekurprinsessudramadós sem kann ekki að skammast sín og að ég ætti að vera þakklát fyrir að hafa fengið nýjan ipodd og réttast væri að láta margeir elda óþynnta málningu í öll mál næstu viku og syngja sænska þjóðsönginn í falsettu við fánahyllinguna á svölunum á morgnanna.

mér hefði þótt það gaman.

lifur er bara miklu skemmtilegri en ég og hefði fundið eitthvað miklu sniðugra til að segja. notar skemmtileg orð. gæti t.d. dottið í hug kallað mig krónískan kveinkött eða bara ANNA!

það er líka gaman.

DJÖFULL ER LÍFIÐ ÖMURLEGT ALLTAF! ÉG ÆTLA AÐ HENDA MÉR NIÐUR AF SVÖLUNUM!

hér myndi lifur fara mörgum orðum um frægt jafnaðargeð mitt

ég sakna hans

Nú, þegar Lifur hefur yfirgefið mig, þarf ég að skrifa um hluti eins og sokka og skó eins boring og það er nú alltsaman.

Reyndar er hér heilmikið ævintýri á ferðinni sem mun klæmaxa í hádeginu í verslun í Kringlunni - þar sem ég mun annaðhvort framkvæma lobotomy á sjálfri mér með háhæluðu stígvéli EÐA... eignast guðdómlega falleg háhæluð stígvél!

Verð að viðurkenna að þó að lobotomy myndi mögulega hreinsa lifrina alveg út.. þá langar mig miklu meira að kveljast úr söknuði á meðan ég tipla um á þessum skuggalega flottu skóm.

Sagan byrjar fyrir mörgum, mörgum mánuðum. Líklega átta. Ég hafði verið að naglalakka á mér táneglurnar við tölvuna og klæmast á milli umferða við mann á msn þegar mér datt í hug að kíkja á verslunarvef og sá skó sem ég varð ástfangin af.

Nú. Ég sá að þessi stígvél kostuðu skít á spítu, vildi svo óheppilega til að ég átti ekki skít á spítu svo ég bookmarkaði síðuna, fór inní rúm og vorkenndi mér styggðarlega þangað til ég sofnaði.

Ég svaf alveg þangað til ég eignaðist skyndilega skít á spítu sem ég var ekki að nota og gat keypt mér stígvélin! Það var þá sem ég komst að því að amerísk skónúmer eru allt öðruvísi en evrópsk, samt nota þeir sömu tölustafi og við. Mér finnst þetta stúbid.

Ég nota venjulega skó númer 38 eða 5. Í bandaríkjunum er fimm bara tómt rugl, svo ég þurfti að setja málið í nefnd og fá svar við eftirfarandi spurningum:

a) er ég tilbúin að kaupa ógeðslega flott stígvél þegar líkurnar á því að ég kaupi rangt númer eru ca 65%?

b) hvort er ég í 7 eða 7 og hálft?

Nefndin komst ekki að niðurstöðu, skilaði engu áliti og ég setti málið í frost.

Enter: sex and the city.

Ég horfði á sex and the city í striklotu, fyrstu fjórar seríurnar eða alveg fram að þættinum þar sem Carrie fer í skóbúð og biður um skó í númer sjö og hálft. Ég spólaði til baka og horfði aftur, og aftur, og aftur. Og þá áttaði ég mig. The universe was providing a path for me. Ég hafði horft á allt þetta sex (sem ég var ekki að fá) in the city til að komast að því.. að ég nota skó númer sjö og hálft!

Mér fannst þetta augljóst.

Næst fann ég konu sem var á leiðinni til bandaríkjanna sem var tilbúin að taka stígvélin mín með sér heim og þegar það var komið á hreint, þá keypti ég stígvélin.

Þetta var fyrir tveimur mánuðum síðan.

Í gærkvöldi fékk ég símtalið sem ég hef beðið eftir. Þessi kona er komin heim og verður með stígvélin í vinnunni í dag þar sem ég get vitjað þeirra. Ég var mjög spennt en svo gerðist svolítið hryllilegt.

Fyndið hvernig það gerist alltaf hjá mér.

Mamma var nefnilega að koma frá bandaríkjunum í gær. Ég fór til hennar að sækja fullt af góssi, m.a. heilu fjöllin af sokkum fyrir frumburðinn. Hér getiði séð að þessir sokkar eru ætlaðir skóstærð 6 og hálft til átta og hálft. Það stendur þarna á þessu plasti.

Frumburðurinn var ferlega kátur að fá svona marga sokka en svo heyrði ég hana kalla "mamma, ég held að þetta sé of lítið á mig", og ég tautaði "hvaða vitleysa", fór inní stofu og tók upp eitthvað sem virtist vera fyrirburasokkur, ekki frumburðasokkur, prufaði að stinga þessu á fótinn á mér og voila!

Ef það er eitthvað að marka þessa sokka eru stígvélin mín of lítil á mig. Ég gerði mér ekki nokkra einustu grein fyrir því að Carrie væri svona mikill dvergur. Ég kvíði ekkert smá fyrir að máta þau í hádeginu.

Mér finnst þau æðislega falleg.

Hlið a:

Í hádeginu hélt ég af stað í kringluna. Í kringlunni hitti ég skuggalega konu við gosbrunninn sem afhenti mér stígvélin svo lítið bar á. Hendurnar skulfu örlítið þegar ég tók við þeim og unaðsleg leðurlykt fyllti vit mín. Mig langaði að tæta mig úr stígvélunum sem ég var í þarna útá miðju gólfi til að máta.. en sá börn og gamalmenni út um allt, svo ég stillti mig.

Á leiðinni heim geymdi ég stígvélin í framsætinu við hliðiná mér og strauk þeim varlega á meðan ég beið á rauðu ljósi.

Þegar ég kom heim varð ég fegin því frumburðurinn var heima, og ég þurfti á tilfinningalegum stuðningi að halda sem aldrei fyrr og ég hreinlega þorði ekki að máta stígvélin því mér fannst þau of falleg og vildi ekki "ekki" passa í þau!

Ákvað að máta buxurnar sem ég keypti líka og var búin að steingleyma. Ég mældi mig út og suður fyrir buxurnar og fann mína stærð (8) í málatöflu svo þetta átti ekki að klikka, eða hvað?

Við skulum líta á sönnunargagn a.

Annaðhvort eru þessi númer út í hött eða buxurnar rangt merktar. Þessar buxur eru ekkert einu númeri eða tveimur of stórar. En kannski var ég bara að misskilja málatöflurnar.. örlítið.

Það væri mér reyndar líkt.

Ekki var þetta nú til að stappa í mann stálinu og ég gekk um gólf til að undirbúa mig undir áfallið sem ég yrði fyrir þegar stígvélin myndu reynast of stór eða of lítil. Spurði mig hvað ég hafi eiginlega verið að pæla? Kaupa skó í gegnum netið? Var ég að drekka þegar mér datt þetta í hug?

Ljóti vitleysingurinn...

Ég var farin að svitna, komin með gríðarlegann hjartslátt og fiðrildi í magann. Frumburðurinn hvatti mig áfram: "svona mamma! þú getur það! einn fót í einu!"

Ég tók stígvélið fyrir hægri fótinn í hendurnar sem skulfu líkt og ég væri illa þjáð af parkinsons, en náði að grípa í rennilásinn og renna rólega niður þannig að mjúkt fóðrið kom í ljós.. "nei... ég.. það er of erfitt Jóhanna.. ég.. ég get þetta ekki, og með enga lifur, ég þoli ekki fleiri áföll í lífinu! Get ekki sett fótinn í þetta stígvél bara til að komast að því að alveg sama hverju ég verð ástfangin af þá klúðrast alltaf allt og ekkert virkar og ALLIR yfirgefa mig og og og.. " Hérna tók frumburðurinn hugreystandi utanum mig og sagði yfirvegaðri röddu: "Mamma. Eins og Lifur myndi orða það: Hættu nú með þessa dramasýki og mátaðu bara. Þetta er tímabundinn aðskilnaður, tímabundinn."

Margeir hneggjaði og ég bað frumburðinn að læsa hann aftur inní kústaskáp.

Ég lokaði augunum, hélt niðrí mér andanum, stakk hægri fótnum í stígvélið og beið eftir því að tærnar mættu fyrirstöðu áður en ég gat sett hælinn niður..

--

Hlið b:

Í hádeginu hélt ég af stað í kringluna. Í kringlunni fékk ég stígvélin afhent, stelpan sem hafði tekið þau heim fyrir mig bað mig afsökunnar á því að hafa ekki verið búin að hringja í mig fyrr, ég sagði henni að vera ekki að pæla í því, það skipti engu máli sem er alveg satt. Það er ekki eins og ég hafi þurft nauðsynlega á þessum stígvélum að halda til að vera í þeim á meðan ég set í þvottavél eða fer út með ruslið!

hehe

Á leiðinni heim velti ég því fyrir mér hvað væri fair að selja svona stígvél á, miðað við að ég borgaði sjö þúsund fyrir þau plús buxur. Ég var handviss um að stígvélin myndu ekki passa.

Ég trúi á Murphy.

Frumburðurinn var heima. Ég dramatiseraði smá með að ég væri að fara að máta stígvélin, sagðist vera svo fegin að hafa hana þarna mér til halds og trausts, því ég gæti þetta pottþétt ekki ein. Hún hló. Komumst að þeirri niðurstöðu að líklega borgaði sig að máta buxurnar fyrst.

Þegar ég var komin í þær spurði frumburðurinn hvort þetta væru nokkuð óléttubuxur og svo sprungum við úr hlátri. Það má vel vera en ég keypti þær ekki sem slíkar..

Ég er ekki að skálda, mig langaði í alvöru ekki að máta stígvélin til að komast að því að þau pössuðu ekki, því þegar ég gat skoðað þau svona up close and personal fannst mér þau helmingi flottari en á mynd og mig langar virkilega til að eiga þau. Ég sat á stól inní stofu og velti öðrum skónum á milli handanna þangað til ég hugsaði "æ fokk it", stakk fætinum ofaní og beið eftir því að tærnar mættu fyrirstöðu áður en ég gat sett hælinn niður..

..ekkert gerðist.

Því ólíkt buxunum eru þessi stígvél eins og sniðin á mig.

Þau passa algjörlega og alveg. Ég ljómaði, klæddi mig í hitt stígvélið og kíkti á mig í spegli með gallabuxurnar brettar upp að hnjám.

Coolness!

Svo spurði ég frumburðinn hvort ég yrði ekki eiginlega að birta mynd af mér í svörtu "spari" buxunum - sem ég keypti "aðeins við stærð" til að ég geti virkilega notið mín á jólahlaðborðunum.

Aha.. yeah.

Kommentaspam frá einstaklingum sem finnst gott að borðar ketti hefur aukist verulega undanfarið.

Ætli þetta sé orðið trend? Af hverju segir mér engin frá svona löguðu? Ég missti líka alveg af sushi æðinu þegar það gekk yfir. Ætli þetta sé vegna þess að ég fer aldrei neitt? Er hægt að borða ketti á veitingahúsum?

Maður spyr sig.

Ég er ekki búin að eiga iPod í sólarhring og er þegar byrjuð að blúsa yfir því að finna ekki svona axlahulstur fyrir hann. Ég missi handlegginn úr blóðleysi með þessu hulstri sem ég strappa á upphandlegginn á mér.

Er virkilega engin að framleiða svona byssuhulsturs-græju fyrir ipodda? Myndi vera miklu, miklu þægilegra.

Kannski er þetta ekki framleitt vegna þess að þá myndi lögreglan í bandaríkjunum myrða miklu, miklu fleiri sakleysingja sem ætluðu að slökka á ipoddinum til að heyra hvað þeir í lögreglunni væru að segja.

Mér finnst samt að það ætti að framleiða svona græju.

Fyrir vinalegri þjóðir.

Nú verður Lifur ekki kátur. Haldiði að ég hafi ekki misst Margeir niður niðurfallið inná baði.

Hvernig fór ég nú að þessu?

Rassgat.

holy... shit.

Hafiði einhvertíma byggt upp væntingar, um eitthvað, svo lengi.. að.. þegar the moment of truth rennur upp..

..þá er allt ónýtt því þú varst búin að smíða mynd í hausnum á þér af einhverju sem var svo bara allt, allt öðruvísi.

Ég hef prufað það.

Nú hef ég líka prufað að verða ekki fyrir vonbrigðum on the moment of truth. Það var æðislegt.

Ég er sumsé búin að prufa að bjarga dverg uppúr niðurfalli.. og ég fullyrði að þú hefur einfaldlega ekki lifað fyrr en þú hefur prufað svona rescue mission. Þessi lífsreynsla var svo miklu, miklu skemmtilegri en ég átti von á og hafði ímyndað mér - hafði ég þó eytt miklum tíma í að sjá það fyrir mér, alveg síðan ég man eftir mér.

Ég mæli eindregið með þessu. Hann var líka eindreginn, Margeir, gekk allt svona rosalega vel. Eins og endurfæðing sagði hann hálf klökkur, blessað skinnið - nei.. það er ennþá útá kvartmílu.

Bygons.

Við hentum tvinna í hausinn á honum og sögðum honum að vefja nokkrum sinnum um sig miðjann og svo drógum við Albert hann upp í sameiningu. Margeir er soldið kraminn eftir þetta óhapp. Greyið. Blautur og illa lyktandi svo ég notaði smúlinn á hann og hengdi svo útá snúru. Gott að viðra hann öðru hvoru. Stundum þarf ekkert að þvo Margeir vikum saman ef maður er duglegur að viðra hann.

Annars er þetta gjörsamlega ÓÞOLANDI! Ég fæ iPod, sem mig hefur langað að fá í marga áratugi og það veitir mér ánægju í hálftíma, varla það. Þá fæ ég stígvél sem ég er búin að bíða eftir í átta mánuði. Sú gleði entist í korter.

Jafnvel dvergadrag virðist ekki geta hjálpað mér. Ég hef ánetjast því að hafa lifur, eitthvað sem flestir taka sem sjálfsögðum hlut.. en nú átta ég mig á því að ég gerði einmitt það. Reiknaði bara með því að Lifur yrði þarna í forhúðinni okkar, einhverstaðar með klósettsetulaust klósett og sokka á gólfinu.. en nú hefur hann gerst skæruliði í Færeyjum - tímabundið.

Hann er búin að slátra þremur þorskum.

FER ÞESSU BLÓÐBAÐI ALDREI AÐ LINNA?

Þegar það tók að hvessa í gærkvöldi dreif ég mig út á snúrur til að sækja Margeir.

Nei.

Vildi þá svo óheppilega til að vindurinn hafði flækt hann svo illilega í snúrunni að ég gat ekki losað hann með góðu móti og þegar bætti í vindinn varð ég að fara inn og fela mig undir sæng.

Ég steinsofnaði auðvitað.

Í morgun var Margeir ennþá útá snúru eins og fluga í neti, allur snúin tvist og bast. Á endanum mátti ég klippa hann niður.

Nú á ég ekki snúrur lengur, ég á hengla.

Tryggingarnar ætla ekki að bæta snúrurnar, sem er classic. Segja mér að ef þetta hefði verið samkynhneygður dvergur sem festist í snúrunum mínum hefði ég ekki bara fengið nýjar snúrur, ég hefði fengið snúrur, klemmur, sérstakan klemmupoka OG litla gyllta nælu með lógói tryggingarfélagsins!

Mig langar í svona nælu.

Ég hef kurteislega verið beðin um að koma ekki með Margeir í vinnuna þegar hann lyktar eins og þari.

Hvað næst?

Verður Marra bannað að leika sér á stigaganginum þegar hann lyktar eins og sorp? Það er ekki mér að kenna að fólk lokar ruslapokunum sínum ekki nógu vel þannig að þegar Marri rennir sér niður ruslalúguna lendir hann stundum í úldnum fisk, eða gamalli jógúrt!

Ég skil ekki til hvers fólk ætlast eiginlega af mér!

Eins gott að Lifur kaupi MIKIÐ af m&m fyrir mig í fríhöfninni!

Kannski er það þessvegna sem ég er svona dugleg að búa þær til. Skýringuna á því er líklega að finna í þeirri staðreynd að ég fékk lítið af bólum sem unglingur - og there is no escape.

Þessu reyna læknar a.m.k. að ljúga að mér. Ég veit hinsvegar alveg nákvæmlega af hverju ég er að fá bólur á gamalsaldri. Það er... af því bara.

Síðustu helgar hef ég setið fyrir framan spegil og einblínt á einn ákveðin stað í andlitinu á mér, stað sem virðist mjög bóluvænn - því ég hef áhuga á að vita hvort ég gæti fylsgt með bólu vaxa úr grasi og springa út.. svipað og blóm í náttúrulífsmynd.

Af hverju gerir engin heimildarmynd um ævi og störf bólu? Hver er líftími bólu? Eru til ódauðlegar bólur? Eru þær eins og jesú? Er munur á bólum sem eru á hökunni eða nefinu? Er stéttarskipting meðal þeirra? Eru bólur á rassinum óæðri öðrum bólum? Hvernig er menntakerfið hjá þeim og hafa þær almannatryggingar? Þessar spurningar sækja oft að mér, og stundum þegar ég brýt saman þvott má segja að þær ofsæki mig.

En útbrot? Lifa útbrot lengur en bólur? Eru útbrot lifandi? En bólur? Hafa bólur sjálfstætt líf? Myndu þær lifa utan húðar?

Í öllu þessu bólubrölti mínu hef ég gert alveg stórmerkilega uppgötvun. Mínar bólur verða til nærri eingöngu á nákvæmlega sömu stöðum og skegg vex á Amish fólki. Sjá:

Ber manni ekki skylda að tilkynna svona lagað?

Hversu góð/ur ert þú í að giska á réttan aldur?

Ég giskaði á fimm rétt af tíu.

Staðfestir það sem ég hef alltaf sagt, ég á erfitt með að greina aldur fólks með því að horfa á það.

Ég fór að versla í hádeginu á öðru hundraðinu. Nú á ég eftir að kaupa:

1 jólatré
rjóma fyrir sósuna
jarðaber
bláber
mjólk

-fyrir jólin.

Ég dreif mig heim með allt góssið, henti því í skápa og þegar ég ætlaði að hendast aftur í vinnuna fékk ég hjartastopp á stigaganginum í eins og tvær sekúntur þegar ég sá tannlækninn minn koma úr íbúðinni við stigann.

Ég vissi að þessi íbúð var til sölu. Ég vissi að það var einhver fluttur inn. Ég vissi ekki að það væri tannlæknirinn minn.

"Neih... býrð þú hér?", sagði hann eiginlega hlæjandi. Ég man ekki til þess að ég hafi komið upp orði og ég hef örugglega verið miklu meira confused á svipinn en á myndinni efst til vinstri, en hann lét það ekkert stoppa sig: "er ekki gott að búa hérna? Allt sem maður þarf í göngufæri." Það má vera að ég hafi sagt.. "jú", ég þori samt ekki að fullyrða það. "Varstu lengi að venjast því að búa ein? Djöfull er þetta skrítið", sagði hann og..







..wait for it...

..BLIKKAÐI MIG!

Tannlæknirinn minn BLIKKAÐI MIG og ég er ekki einu sinni að PLATA!

Hér hefði ég líklega verið úrskurðuð dauð ef ég hefði verið á skurðarborðinu því hjartað lagði hreinlega niður störf í nokkrar mínútur. Lungun líka.

HANN ER FRÁSKILINN OG BÝR Í BLOKKINNI MINNI! TANNLÆKNIRINN SEM MYNDI POTTÞÉTT VINNA "HERRA HEIMUR" FYRIR TANNLÆKNA Á HVERJU ÁRI! OG ÞETTA GERIST AKKÚRAT ÞEGAR ÉG ER NÝKOMIN Í FJARBÚÐ MEÐ LIFUR GENG MEÐ TVÍBURA, HEF TVÖ BÖRN, HUND, DVERG, HAMSTUR OG HORNKERLINGU Á MÍNU FRAMFÆRI OG ER AÐ REYNA AÐ LÆRA AÐ SPILA Á SEMBAL!

Lifur er náttúrlega miklu flottari en tannlæknirinn, en.. tannlæknirinn er á staðnum og það er Lifur ekki.

Hljóma ég eins og kaldryfjuð tík? Iss.. það er einmitt það sem heillaði Lifur in the first place. Hann myndi ekki vilja hafa mig neitt öðruvísi - á meðan ég tala bara svona og geri ekkert.

Ég hlýt að hafa gert einhvern andskotann af mér fyrst maðurinn í risinu plantar svona skuggalega myndarlegum manni þremur hurðum frá mér akkúrat þegar ég er nýorðin grasekkja.

Sem minnir mig á..

Margeir hefur lofað mér að hætta að reykja gras eftir ég benti honum á að þegar fólk talaði um að reykja gras.. væri það ekki að meina.. gras.

Hann er allt annar dvergur eftir þetta.

Í gærkvöldi var ég að koma uppúr baði þegar ég heyrði snökt úr kústaskápnum. Margeir lá á plastpokanum sínu og grét.

Greinilega fleiri en ég sem sakna Lifur.
Ég henti í hann piparköku og skipaði honum að hætta þessum helvítis látum.

Finnst fólki bara allt í lagi hvað ég (og Lifur) erum vond við Margeir? Hversu langt þarf ég að ganga áður mér verður hótað Amnesty og mannréttindardómst.. já.

Hann er náttúrlega dvergur.

Eru samt ekki einhver dýraverndunarsamtök sem eiga að passa uppá svona lagað? ha? Á ég bara að komast upp með að kvelja aumingja Margeir eins og mig lystir? Ég er t.d. að hugsa um að fara með hann í sumarbúðir um jólin. Keyra hann uppí Kaldársel og skilja hann þar eftir með einn pakka og litla bilaða ljósleiðarajólatréð mitt. Er það fallega gert? ha? Það er engin þar! Hvurslax eiginlega fólk les þessa síðu!!

[Ég er nýbyrjuð að selja boli á fimmþúsund kall og á þeim stendur "BJÖRGUM MARGEIRI" og "MARGEIRAR HAFA LÍKA TILFINNINGAR" og "MÖK".
Sendi í póstkröfu.]

Nú er komið að því. Ég ætla að flytja aðsetur mitt á stigaganginn.

Mér er orðið ljóst að það gengur ekki hvað ég veit lítið um nágranna mína, svo ég mun setja upp bækistöðvar við inngang hússins til að mónitora allar mannaferðir.

Sem cover up mun ég þykjast vera að taka til í geymslunni..

Ég er búin að laga til í geymslunni og ég slapp með brákaðan úlnið.

Ég er nokkuð sátt.

Nema.. í þessu áhlaupi tóku toy story leikföngin sig til og reyndu að gera mig geðveika. Þau voru innst/neðst í poka. Það eru takkar á þeim svo ef ég færði eitthvað efst, þá heyrðist í þeim.

Zurg stóð sig lang best. Það eru nefnilega til tveir svoleiðis og hann gjammaði á mig í steríói og skaut á allt sem hreyfðist.

A.m.k. hljómaði það þannig. Allir nágrannar mínir halda að ég fari í geymsluna á kvöldin til að leika mér með leikföng barnanna minna sem ég hef tekið frá þeim.

Spes.

Zurg var ekki sá eini, Buzz lightyear hjálpaði til.

Ég hef búið til stuttmynd sem lýsir lífsreynslu minni eitthvað.

Þessi mynd varir þó ekki í þrjá klukkutíma. Ég lagði á mig töluverða vinnu við að grafa þessi helvítis kvikindi upp, til að geta a) tekið þá upp á vídeó b) reynt að tortíma þeim.

Stuttmyndin mín "Hljóðin í geymslunni" hefur verið gagnrýnd í fjölmiðlum fyrir að vera í raun.. "endalaus".

Ég vil koma á framfæri þeim upplýsingum að stuttmyndin í færslunni hér að framan endaði in fact á blóðbaði.

Kvikmyndaeftirliti ríkisins klippti myndina hinsvegar í tætlur og skilaði þessu samhengislausa rugli frá sér sem ég birti á síðunni. Ég biðst velvirðingar á þessu og heiti því að að réttur endir verður í "directors cut" sem mun koma út á DVD - bráðlega.

Þakkir.

Fyrsti föstudagurinn án Lifur í 17.280 korter. Eftir daginn í dag eru 26 föstudagar eftir.

Hér áður vissi ég af honum á hinum endanum, útúr tjúnuðum af of miklu kaffi og tilbúinn að munnhöggvast við mig í allan dag út af einhverju random smáatriði.

Those were the days..

Mér finnst ég hvorki heill né hálfur maður (enda er ég kona)
og helst til ósjálfbjarga, því er ver
ef værir þú hjá mér myndi ég glaður (glöð)
verða betri.. en ég er.

Horfið er nú sumarið og sólin
í sálu minni hefur gríma völd.
Í æsku léttu ís og myrkur jólin,
nú einn ég sit um vetrarkvöld. (ein)

Ég gái inní póstinn minn.
hvort skeyti frá þér detti inn.
Mér alltaf sýnist ég sjái þig.
Ég glenni upp í mér glyrnurnar
ég reyndar sé þig alls staðar,
þá napurt er.
Það næðir hér
og nístir mig.

ég er að brotna niður.

Í geymslunni fann ég fullt af því sem fólk kallar rusl. Þetta var hér og þar og til þess að ruslið myndi ekki blandast við "ekki" ruslið náði ég mér í rúllu af svörtum ruslapokum til að geyma ruslið í.

Ég reif einn ruslapokann af rúllunni og fyllti hann smátt og smátt af rusli.

Þegar pokinn var orðin fullur þurfti ég að ná í annan poka. Það var þá sem ég áttaði mig á því að ég hafði pakkað ruslapokarúllunni niður í kassann sem var komin neðst og innst á bak við fjall af öðrum kössum.

Ég held.. að ég hafi gert þetta vegna þess að ég er snillingur.

Í dag er ég með fullan bíl af rusli og m.a. þennan eina ruslapoka þarna. Ég er hinsvegar með ruslapressufælni og kvíði að fara í sorpu.

Ástæðan fyrir þessu er sú að fyrir einhverju síðan sá ég frétt frá útlöndum um að lítill strákur hafi verið að leika sér í blaðagámi þegar það kom bíll að tæma og hann pressaði..

Grínlaust þá hefur mér verið illa við svona pressur síðan og finnst að þær ættu að vera búnar til úr gegnsæju efni. Hata að koma nálægt þessu.

Já og svo reyndi einn svona gámur að ÉTA KONU um daginn.

Skilst mér.

Lífshættulegt að henda rusli á okkar tímum.

Þegar ég vaknaði í morgun var ég netlaus. Ég fékk ekki netsamband aftur fyrr en rétt fyrir þrjú.

Ég verð lengi að ná mér eftir þennan hrylling.

Ég veit ekki hvað þetta er en ég fann þetta á borðinu mínu í gær.

Ég get ekki heldur útskýrt af hverju þetta er með því fallegra sem ég hef á ævinni séð.

Ég er búin að taka upp nýtt kerfi á heimilinu.

Það er einn lítill dótakassi geymdur undir skrifborðinu mínu sem heitir "í óskilum". Þegar börnin eru farin uppí rúm og ég vil hafa það huggulegt inní stofu geng ég með þennan kassa um íbúðina og hrúga í hann öllu sem börnin hafa skilið eftir, alveg sama hvað það er.

Það er svo merkilegt.. að þegar ég er búin að þessu er ekki lengur draslaralegt um að líta í íbúðinni.

Kassinn er undir skrifborðinu mínu og vikulega verða börnin að taka allt uppúr honum og ganga frá á sinn stað svo ég geti haldið áfram að hrúga dóti í hann sem á ekki að vera í stofunni.

Þetta er ekkert smá þægilegt.

Klukkan rétt að verða hálf tvö og ég verð að fara að sofa. Maður er orðin gamall.

Þessi helgi virðist ætla að verða mjög.. productive. Í gær fór ég á fund eftir vinnu þar sem fundargestir fengu að borða, mjög gott, þurfti ég ekki að elda.

Klukkan rúmlega átta kom ég heim til mín og byrjaði að þrífa. Það hefur sýnst sig að alltaf þegar börnin fara til pabba síns hentar mjög vel að taka allt föstudagskvöldið í þrif, til að a) ég geti haft það huggulegt og b) undirbúa aðrar tvær vikur af barnaumgengni. Mér að kenna, ef ég væri duglegri að ala þau upp myndu þau líklega ganga betur um.

Klukkan hálf þrjú í gærnótt steig ég uppúr baði, skreið undir hreina sæng og sofnaði. Íbúðin var tandurhrein.

Vaknaði klukkan rúmlega níu í morgun og ákvað að sofa lengur - en ekki fyrr en ég var búin að setja í þvottavél, svo ég fór framúr, setti í þvottavél og skreið svo uppí rúm aftur. Nema.. af því ég hafði farið framúr var ég glaðvöknuð svo ég lá bara í rúminu í klukkutíma áður en ég fór á fætur og komst að því að ég var netsambandslaus.

Ég hringdi strax í 112, sagði þeim frá þessu og krafðist þess að einhver myndi gera eitthvað. Neinei, bara skellt á mig.

Þá fór ég að fikta í snúrunum sem eru hérna undir skúffueiningunni á skrifborðinu og netið datt inn og út, var samt aldrei lengur inni en 25 sek.

Ég nennti þessu ekki og ákvað að fara í bæinn að kaupa rafmagnsklær. Já.. því það varð fáviti á vegi mínum í Húsasmiðjunni útá granda sem sagði mér að "þessi" rekki innihéldi réttu klærnar. Ég tók eina upp og sá töluna sextán, spurði manninn hvort það væri rétt, að ég ætti að kaupa sextán - því mér fannst það grunsamlegt og tengdi þessa tölu við klær á þvottavélar, einhverra hluta vegna.

En ég er fáviti að trúa þessum fávita frekar en sjálfri mér því ég keypti 16 þvottavélaruslklónna og ef þessi maður er ekki búin að vera að drepast úr hiksta s.l. þrjá daga er nákvæmlega ekkert réttlæti í þessum heimi.

Fór í Húsasmiðjuna hjá Íkea. Þarna var klukkan hálf tólf. Í Húsasmiðjunni keypti ég alveg hrikalega flotta könnu fyrir jólaöl. Er ekkert smá ánægð með hana, búin að fara oft inní eldhús í dag og prufa að taka í handfangið og lyfta henni upp því þetta grip er alveg einstakt. Ég keypti klærnar sem mig vantaði, 10/250, fór heim og hélt áfram að reyna að tengjast netinu á milli þess sem ég hengdi upp úr þvottavélinni, setti í nýja vél og skipti um klær á millistykkjum. Ég er orðin algjör snillingur í að afhýða víra með dúkahníf.

Klukkan þrjú komst ég loksins á netið. Ég þurfti nauðsynlega að komast á netið, og ekki bara til að surfa á netinu, ég þurfti að vinna. Jæja, þetta entist í heilann hálftíma! Þá datt ég út aftur. Ég fékk nóg, fór niður í geymslu að skima eftir ströppum, veit að þær eiga að vera þarna í bílhlössum, fann að lokum ströppupoka, vopnuð honum og mikilli einbeitingu reif ég allar snúrur úr sambandi og tengdi ruslið aftur, strappaði snúrurnar þannig að það fer ekkert fyrir þessu. Þegar ég kveikti á tölvunni var netið komið - greinilega til að vera vegna þess að ég er búin að vera vinna síðan.. fimm í dag.

Nú er ég hinsvegar orðin þreytt og ætla að fara að sofa. Náði að þvo heilar sex vélar í dag og lítur út fyrir að ég geti klárað þetta dæmi á morgun.

Ekki vinnuna samt.. verð að þessu eitthvað inní í vikuna. Eða lengur.

Ég er gjörsamlega að sofna..

Jólasveinninn hefur haft ákveðið þema hvað varðar skógjafir í ár. Doddi fær lítinn poka fullan af perlum og á hverjum degi fær hann nýjan lit. Honum finnst þetta æðislegt og dritar út perlulistaverkum.

Um daginn kom hann til mín og spurði af hverju jólasveinninn gæfi honum aldrei nammi í skóinn því fullt af krökkum í hans bekk fengju nammi frá jólasveininum. "Já", sagði ég. "Honum er greinilega illa við þessi börn. Jólasveinninn myndi aldrei gefa neinum svona óhollustu og ógeð til að borða á morgnanna nema honum væri illa við hann. En ekkert vera að segja aumingja krökkunum frá því, þá fara þau kannski að gráta."

Í kvöld þegar krakkarnir komu heim sagði Doddi mér að hann hafi fengið tvo nýja perluliti hjá pabba sínum og ekkert nammi! "Hjúkk, ég vona að ég fái aldrei nammi í skóinn", sagði þessi elska og svo fór hann með tapað fundið kassann inní herbergi til að ganga frá uppúr honum.

Er ég vond mamma?

Ein af uppáhalds myndunum mínum af börnunum og eini jólasveinninn sem fær að vera uppi sem skraut um jólin. Ég sá hann á Blómaverkstæði Binna um daginn og fannst hann svo hrikalega sætur að ég keypti hann.

Mér er nefnilega ekkert rosalega vel við jólaskraut svona in general.

Í ár fékk ég hinsvegar seríu æði og keypti mér rauða hjartaseríu inní herbergið mitt og hvíta teningaseríu utanum spegilinn inní stofu. Mér finnst það cool. Takið eftir að ég keypti enga seríu fyrir börnin því eins og Ljénzherrann hefur svo réttilega bent á, þá er ég að ræna þau æskunni.

Ég var að vona að það myndi engin fatta þetta - en ég er búin að kjafta af mér.

Mér líkt.

Snemma í kvöld fékk Doddi kusk í augað og æpti og orgaði eins og stunginn grís. Ég hélt utanum hann þangað til hann var búinn að gráta þetta út. Núna rétt áðan kom hann til mín og sagði "mamma, fyrst er mér illt í auganu, svo í bakinu og núna í maganum!" Svo horfði hann á mig stórum augum rétt eins og ég ætti að segja eitthvað rosalega gáfulegt sem myndi laga þetta ástand - eða galdrað þetta burt á einhvern hátt. Ég hugsaði málið í smá stund og sagði: "heldurðu.. heldurðu að það geti verið.. að þú sért kannski.. að deyja?". Doddi reyndi að kæfa bros og ég hélt áfram: "komdu hingað ljúfurinn, leyfðu mömmu að ræna þig æskunni", svo dró ég hann til mín og blés í hálsakotið hans þannig að hann fór að hlæja. Gleymdi náttúrlega að honum var illt í maganum og fór inní rúm, æskunni fátækari.

Hvernig haldiði að ég fari að því að vera svona ungleg án aðstoðar lækna?

Hafiði séð Dodda nýlega? Hann gengur við staf!

MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHOHOHO

Doddi: "eru allir pakkarnir þarna handa okkur og pakkarnir í pokunum sem þú sendir út?"
Anna: "já"
Doddi: "Hver fær þennan pakka mamma?"
Anna: "maður sem ég þekki"
Doddi: "en hver fær þennan pakka?"
Anna: "þetta er pakki frá mér til mín"
Doddi: "hei! Það er svindl! Þá veistu hvað er í pakkanum!"
Anna: "ég er orðin svo gömul og gleymin. Man ekkert hvað er í honum"

Við fórum að kaupa jólatré í gær og með því fylgdi Maríuhæna sem heitir Jónas og býr í piparkökuboxi inná borðstofuborði.

Húsið fylgdi ekki með og Jónas er letingi sem vill helst alltaf liggja á bakinu og gera ekkert. Hann hefur fundið framtíðarheimili hjá fólki sem skilur hann.

Í dag, þriðjudaginn 20 desember, á því herrans ári tvöþúsundogfimm.. fannst Jónas látin í piparkökuboxinu sínu.

Hann virðist hafa dáið úr leti.

Þar sem ekkert má gerast nálægt mér án þess að ég haldi að það tengist mér beint, tók ég þetta sem merki frá æðri máttarvöldum og hef búið til jólaísinn, ostaköku, súkkulaðibitakökur og skreytt jólatréð - til að deyja ekki úr leti eins og Jónas.

Krakkarnir eru að horfa á Home Alone, Doddi í fyrsta skipti og þau hlæja og hlæja og hlæja - en Doddi er reyndar líka mjög spenntur, þar sem hann veit ekki hvernig þetta endar allt saman.

Ég fíla jólin.

Ég kíkti á gestabókina mína áðan og sá að Maggi minntist á að ég hef ekkert skrifað um hunda lengi.

Það er ástæða fyrir því.

Ég er hætt við að fá mér hund og hef ákveðið að spara alla peningana mína til að ég geti farið til útlanda og látið aflita á mér rassgatið.

Þegar ég hef verið að skoða á mér rassgatið undanfarið, eins og fólk gerir, og sýna vinkonum og kunningjum og fólki sem ég hitti á leiðinni í vinnuna, hef ég tekið eftir - og verið sagt - að það er bara alls ekki eins fallegt og það gæti verið, með hjálp svona aflitunar. Ég er líka að hugsa um að fá kannski slaufu í það, eða eyrnalokk til að vera með svona spari.

Eftir að ég las grein um þetta í Blaðinu hef ég séð ljósið, áttað mig á því að fólk hugsar alls ekki nógu mikið um óæðri endann á sér, en hvar værum við án rassgats? Full af skít er ég hrædd um.

Já. Ég ætla að láta aflita á mér rassgatið svo ég geti veifað því framan í vini og ættingja kinnroðalaust..

--

Vá.

Fólk er GEÐ-VEIKT!

--

En svona í alvöru þá liggur hundafíkn mín í dvala því þegar hún náði hápunkti kom Lifur í líf mitt og nærði sálina mína nóg til þess að ég þurfti ekki að eiga hund.

Nú er lifur farin og ég sakna hans. Innan fárra vikna fer ég að þurfa á hundi að halda. Lagið á fóninum hjá mér - í endalausri lúppu - er All by myself me söngkonunni okkar: Celine Dion. Og í restina, þegar hún syngur

all by myseeeEEeeelf.. don't wanna be all by myyyYYyyyself ANYMOoooooooooooooooooooooooooooOOOOOOOOOOOOOOOOoooooooooo
-ooooooooooooooooOOOOOOOOOOOOoRE!"

ALL BY MYSELF - DON'T WANNA LIVE...

AAAAAAaaaaaaAAAAAAAAhaAAA

dON'T WANNA LIVE BY MYSELF, BY MYSELF ANYMORE...

BY MYSEeeeEEEEEEEEEEEEEEeeeeeeeLF..

aNYMORE..

AAAAAAAAAAAAAhaAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHAAAAAAaA

-þá koma tár.

Rosalega plássfrekir textarnir hennar Celin, en þetta er bara svo mikil TILFINNNIING.

En svo er lagið á eftir "Falling in love" með Randy Newman og þá fer ég alltaf í gott skap..

vííííííííííííííííí

your eyelids gettin' heavy.. hard to lift.. you mind begins to wonder.. things start to drift.. your arms are gettin' heavy, hard to lift, you sink down a little deeper your feeling wonderful.. feeling wonderful..

baby you're falling in love, baby you're falling in love..

baby you're...

falling, falling, falling..

falling in love

ANNA!

Einmitt thad sem ég óttadist mest hefur gerst! Ég rétt lít of thér og viti menn thú ert farin ad íhuga endatharmsaflitun... af hverju eru konur svona fyrirsjáanlegar?

Hér í Faereyjum er margt mjog ahugavert ad gerast og eg thakka minu saela fyrir hin daglegu postkort sem margeir sendir mer undir seríunafninu "the uncut life of anna & co".

Hann hefur t.d. sagt mér:
1. Jónas dó ekki úr leti, Margeir andadi á hann.... lengi.
2. Margeir er búinn ad kúka í óskilakassann og hlakkar gedveikt til thegar thad verdur talid upp úr honum naest.
3. Jónas kom ekki med jólatrénu heldur er hann Laufeyja úr Margeiri.
4. Ástaedan fyrir thví ad netid virkadi ekki um helgina var ad Marri var ad "leika ser" med braudristina i badkarinu á sama tíma.
5. Ad thetta med tannlaekninn i stigaganginum sé uppspuni.
6. Ad thú sért farin ad eyda fáranlega miklum tíma í naked twister.

Nú thar sem thad er óvíst hvenaer ég kemst naest á Netid aetla ég ad setja ther fyrir heimaverkefni:

1. fara alsber út á stigagang med ipodinn og vera thar í amk eitt lag (c.a. 3 mín). Thetta máttu gera ad nóttu til ef thad er audveldara.
2. Perla merki evrópusambandsins (thegar doddi er sofnadur augljóslega) og setja mynd af thví á síduna.
3. Fondra jólahóru og setja mynd af síduna (eflaust snidugt ad gera thetta líka thegar hinn sydmenntadi heimur sefur.

A alnetskaffihúsinu sem ég sit á Hljómar nú lagid Hello med Lionel Richie, thad finnst mér einhverra hluta vegna fyndid en ég fae hornaugu frá theim faereysku thar sem ég hristist úr einhverfum hlátri.

Verd ad fara... thúsund thorskar á faereyjarbandinu thokast naer.

| posted by: lifur | 22.12.2005 | 12:27:43 |

---

Við skulum átta okkur á því að...

1. Ég hló svo mikið.. að það komu tár þegar ég las þetta og mér er smá illt í maganum.
2. Lifur er snillingur.
3. Ég get ekkert lifað án Lifur.

4. Nú þarf ég ekki hund

Að vera í fjarbúð er eitt. Að vera í fjarbúð á milli landa er miklu, miklu erfiðara. Þetta hefur tekið á og greinilega fleiri en mig. Líklega þessvegna sem Lifur hjó sér leið í gegnum frumskóginn með sveðju að næsta síma, tók upp tólið og hringdi.. í mig.

Hann er tónlistarmaður. Spilar á sítar og er þessa dagana að gera tilraunir með lagið "sofðu unga ástin mín" til að sjá hvernig það virkar á geislavirku þorskana sem haga sér eins og piranah fiskar í tjörnum færeyja. So far þá virðist þetta æsa þá upp frekar en hitt og sumir reyna jafnvel að bíta í sporðinn á sér, aðrir standa á uggum. Á morgun ætlar hann að prófa að spila "ég á mig sjálf" og sjá hvað gerist.

Stórbrotið landslag þarna og allskyns framandi dýr, selir og hvalir og rostungar og moldvörpur og kettir. Stórkostleg náttúruperla þarna útá rúmsjó.

Ég yrði ekki hissa þótt seinna kæmi í ljós að 90% af súrefni jarðar komi úr frumskógum færeyja.

Fyrsta Þorláksmessan mín á Lifur.

Einmanalegt.

25 föstudagar eftir.

Ég er búin að vera alveg skuggalega dugleg að gera það sem ég nenni aldrei að gera í vinnunni: flokka pappíra. Mér finnst þetta alveg svakalega leiðinlegt og reyni að komast undan þessu eins lengi og ég mögulega get. Nema í þessari viku varð framkvæmdarstjórinn veikur á þriðjudagsmorguninn og hélt heim.

Einhverra hluta vegna er ég búin að vera svo dugleg síðan að fólki stendur hreinlega ekki á sama lengur, þetta er svo ólíkt mér.

Venjulega væri ég t.d. sofandi í stólnum um þetta leyti á föstudegi, en nei.. ég er að blogga. Dugnaðurinn gjörsamlega og algerlega að drepa mig!

Veit ekki hvar þetta endar.

Jájá. Það er auðvitað ekkert að gera og ég er búin að öllu sem þurfti að gera hérna fyrir jól, m.a. að þrífa skrifborðið mitt og svona.. græja hluti. Var að klára núna rétt fyrir þrjú. Nú sit ég og bíð eftir því að klukkan verði fimm og ég geti farið í langþráð frí - því ég er búin að öllu*. Í hádeginu fór ég meira að segja heim og straujaði skyrtuna sem ég verð í annað kvöld. Ég get setið og borað í nefið á mér í allt kvöld eða kvalið Margeir svo hann hafi eitthvað að segja í næsta bréfi til Lifur.

Það er samt eitthvað að gerast með mig, undarlegt. Veit ekki hvað það er, en eitthvað er öðruvísi en það er venjulega..

*að sjálfsögðu tel ég mig bara vera búna að öllu. Það er alveg sama hvað maður planar stíft, maður gleymir alltaf einhverju. Ég er samt með stærstu og nauðsynlegustu atriðin fyrir matinn á morgun (kjöt/kartöflur/rjóma) og ég gleymdi sko ekki jólapökkunum fyrir börnin. - Finnst vissara að taka það fram.

Heilög María hvað ég tapaði mér í gjafakaupunum..

Ég er svo þakklát fyrir að ég nota ekki kreditkort.

Kannski ég leggi mig aðeins..

Þetta var æðisleg Þorláksmessa en ég er svo þreytt að ég er að gefa upp öndina. Svo ég ætla ekki að skrifa um allt sem ég gerði í kvöld, nei, ég ætla að skrifa um að ég hef komist að því af hverju það mun líða langur tími þar til Lifur kemur aftur.

Lifur er nefnilega undir álögum náttuglunnar ógurlegu í frenjuskógi. -Í færeyjum. Sunnanverðum. Rétt við gljúfrið.

Bygons.

Þessi náttugla hefur haft hann á valdi sínu í langan tíma, fara að verða komin alveg sautján ár, og Lifur sá sér leik á borði þegar honum bauðst að gerast skæruliði og berjast við geislavirka pirana þorska, því þeir búa í húsinu við hliðiná náttuglukvikindinu og hann gæti drepið hana í leiðinni. Því annars hefði hann farið til hefðbundnari staða eins og afganistan og súdan til að berjast við geislavirkar laufeyjar - já.. það er til.

Það sem Lifur veit ekki, vegna þess að hann er búin að slökkva á gsm símanum sínum - því ég var alltaf að senda honum dónaleg sms - og það er vont fyrir lifur að ganga um með... síma fullan af dónalegum sms-um..

já allavega það sem lifur veit ekki er.. að þessi ákveðna náttugla.. er..

Ég er svo þreytt að ég man ekki lengur hvað hún er, en það var örugglega eitthvað. Færeyjar maður. Shit. Það væri hægt að stofna brjálaðan adrenalíngarð þarna með öllu þessu dóti sem er þarna. Það voru einu sinni tröll líka en þau fluttu vegna þrengsla. Þetta er frekar lítið land sko.

Best að ég láti Margeir nudda á mér tærnar aðeins..

Ég óska þeim sem fann upp þessar pakkningar:

dauða.

Doddi fékk Robotrox, eða hvernig sem það er skrifað.

Risaeðlu sem hefur skapsveiflur. Mjög skemmtilegur og hefur verið skírður Jóhann.

Ein af gjöfunum mínum var "Ár og öld" með Bjögga. Ég fíla Björgvin og hef alltaf gert. Ef það gerir mig hallærislega þá verður bara að hafa það. Á þessum disk er lag sem ég hélt alveg ofboðslega uppá þegar ég var.. kræst ætli ég hafi verið meira en þrettán?

Nauðgaði þessu lagi gjörsamlega, spilaði plötuna í gegn og þegar ég hlustaði á það áðan (og akkúrat núna), þá áttaði ég mig á..

I never did one thing right in my life, you know that? Not one.

That takes skill.

Ég er að tala um þig

Sumt fólk hefur eitthvað sérstakt við sig
Sem virkar þannig að það heillar þig
Slíkt fólk þú tekur eftir því hvar sem það fer

Og einmitt um daginn mig henti þá
Að ókunna stúlku mér litið var á
En þá gerðist eitthvað sérstakt inní mér

Ég er að tala um þig,
ég tala um þig
Þessi stúlka ert þú,
þú, þú, þú

Manstu þegar ég bauð þér fyrst út
Er ég yrti á þig þú hrökkst í kút
Svolítið smeyk en á endanum þú samþykktir það

Og nú finnst mér eins og við höfum ávallt þekkst
Það hefur eitthvað stórfenglegt gerst
Eitthvað sem fyrir mér hefur breytt stund og stað

Ég er að tala um þig,
ég tala um þig
Þessi stúlka ert þú,
þú, þú, þú

Ef hægt er að segja um nokkurn mann
Að ástina hann fann – þá er það ég
Allt sem snertir þig það á svo vel við mig
Mér finnst þú stórkostleg

Ég er að tala um þig,
ég tala um þig
Þessi stúlka ert þú,
þú, þú, þú

Ég tala um þig,
ég tala um þig
Þessi stúlka ert þú,
þú, þú, þú

Gleðileg jól allir.

Djöfull hata ég rok.

This is the life. Ostar, kex, sultur og tíu nýjustu þættirnir af Desperate Housewifes.

Ef vel er gáð sjást sokkarnir sem Júlía systir gaf mér í jólagjöf.

Mér finnst þessir sokkar æðislegir.

Droppaði ekki hann Svarthöfði, gamall kærasti, í heimsókn.

Gott dæmi um dusilmennin sem ég deita.

Hann var ekki sáttur

Þetta:

-og mökkur af star wars dóti er hluti af því sem Doddi fékk í jólagjöf.




Þetta:

er það sem hann hefur leikið mest með í morgun.

Reyndar.. í þessum skrifuðu orðum er bíllinn sem sést á neðri myndinni að ráðast á róbórisaeðluna sem er á efri myndinni.

Magnað.

Jólahóran hans Margeirs varð.. tad.. too much. Ég held að hann þurfi hjálp.. svo ég læsti hann inní skáp og föndraði sjálf fyrir þig jólahóru.

Sem ég segi.. ef þetta á að vera rétt, þá þarf maður að gera það sjálfur. Á greinilega við um fleira en kynlíf.

Þegar vinkonur mínar sögðu mér að það væri dýrt að föndra.. well.. what can I say?

They weren't fokking kidding!

Nú, þegar ég er búin að leysa þrautirnar þrjár, hvað fæ ég í verðlaun?

(Mátti þetta ekki vera karlhóra annars? Gæti líka verið flatbrjósta jólahóra, það eru til alveg fimm þannig skv. símaskra.is)

Í dag (gær þar sem þetta er skrifað eftir miðnætti) var árlegt jólaboð Finsen slegtsins.

Ég tók Margeir með, aðallega vegna þess að Lifur hefur hótað að flytja.. einhvert annað.. og ég vil það ekkert... nógu erfitt að vita ekki hvar hann býr núna, svo ég tek Margeir með mér hvert sem ég fer. Vil allt fyrir Lifur gera á meðan hann þjáist þarna í Færeyjum. Ég þjáist líka, en það er nú bara vegna þess að ég er kona og það er skylda mín að þjást.

Sem er önnur saga.

Ég sakna Lifur.

Margir í ættinni hafa verið á lóðaríi á þessu ári, ég sá mörg ný andlit og aðra sem ég hafði ekki séð mjög lengi - eins og Gumma frænda sem er búin að vera lokaður inni á Kvíabryggju í mörg herrans ár. Nei, kom svo ekki í ljós í haust, þegar geðlæknir sem stal mökk af peningum kom á Kvíabryggju, að Gummi er bara svona illa haldinn af tourette syndróm og það var þessvegna sem hann sló höndinni ítrekað í andlitið á fólki og kallaði það öllum þessum hryllilegu uppnefnum.

Hann Gummi myndi aldrei gera flugu mein, af ásetningi. Maður þarf bara að vera snöggur að beygja sig nálægt honum.

Margeir hefur tekið ástfóstri við græna klósettmottu sem hann kom með heim um daginn og heimtaði að fá að hafa hana yfir herðunum eins og minkaslá í jólaboðinu, "spari". Það var ekki nokkur einasta leið að tala hann ofanaf þessari helvítis vitleysu svo ég setti rauða slaufu í þessi strá á hausnum á honum til að beina athyglinni að einhverju öðru en þessari grænu, illa lyktandi, loðnu hörmung.

Er svona í alvöru selt í dag?

Eftir slagsmál, drykkjuskap og ítrekuð afskipti lögreglu í fyrri jólaboðum var brugðið á það ráð í ár að fá tvo lögreglumenn til að leita á fólki við innganginn. Margt skemmtilegt sem kom út úr því.

Nú vita t.d. allir að Gulla er flatbrjósta með klósettpappír í brjóstahaldaranum - og að hún geymir fjaðurhníf í hægra "brjóstinu". Eins gott að olufs þarna.. eineltis prógrammið er ekki í gangi í þessari fjölskyldu því við erum strax farin að plotta kvikindislegar aðgerðir til að stríða Gullu á þessu og hún á ekki von á góðu á næstu jólum. Hún og bróðir hans afa sem reyndist vera í skærbleikum sundbol innanundir jakkafötunum.

Hann er reyndar orðin svo forn að hann gæti mögulega verið orðin svona illa kalkaður. Sleppur líklega fyrir horn. Samt.. pínu skerí hvað þetta náði hátt upp...

Ég á þetta sem betur fer ekki á vídeó.

Allavega. Leit út fyrir að verða óhugnarlega leiðinlegt jólaboð. Framanaf. Það leitaði hinsvegar engin á Margeiri vegna þess að klósettmottan lyktar eins og klóak, sem er einmitt ástæðan fyrir því að ég geymdi hann í skottinu á leiðinni í boðið. Nema hvað.. hann hafði smyglað innanásér flösku af landa sem hann stal úr náttborðsskúffuni minni og læddi henni í jólaölbolluna sem er alltaf í fínu kristals-bolluskálinni hennar ömmu.

Tveimur tímum seinna var fólk almennt komið á trúnaðinn, menn, konur og börn. Nema þeir sem voru í kókinu og ég er alltaf í kóki um jólin. Mjög áhugavert hvað börnin höfðu að segja um foreldrana á fimmta glasi. Ég á þetta allt á vídeó.

Gummi frændi hrinti Diddu niður stigann og kallaði hana *censored*. Hún rotaðist, annars gerðist ekkert markvert.. fyrr en komið var að því að borða frómars.

Ég hef sagt áður frá þessum frómars. Hann er legendary. Finnsen frómarsinn. Það er vitað um dauðsföll þar sem hann kemur við sögu, 365 eru að falast eftir að gera heimildarmynd um uppruna hans og eðli og ég bara veit að þessi frómars mun fara í sögubækurnar sem versti desert frá landnámi.

Það veit sem betur fer engin uppskriftina af þessu. Við erum öll að bíða eftir að konan sem býr þetta til fyrir fjölskylduna hrökkvi uppaf. Norninn er rúmlega hundrað ára og frá því ég man eftir mér hefur fólk hvíslað "kannski lýkur þessu næstu jól" og svo stingur það skeiðinni í þetta.. þetta..

Hef aldrei þolað þennan viðbjóð sem bragðast eins og karton þó áferðin sé meira eins og pappamassi. Mér finnt límfóðurslím samt töluvert betra á bragðið og tala af reynslu. Það er önnur saga... um það hvað pabbi var duglegur að nota eldhússkálar þegar hann var að dytta að hlutum heima. Mamma var ekki kát og þrisvar þurfti að dæla upp úr maganum á okkur krökkunum. Týndi bróðir minn drakk flotmúr, ég veggfóðurslím og litla systir drakk terpentínu. Við lærðum að borða aldrei neitt úr skálum heima og svo var okkur refsað fyrir að borða aldrei meðlæti!

Go figure..

Þegar frómarsinn var borin á borð gerðu börnin í fjölskyldunni uppreisn, stálu ömmu úr sætinu sínu og læstu hana útá svölum og kröfðust þess að þurfa ekki að borða frómarsinn. (Ég á þetta líka á vídeó.)

Langafi tilkynnti börnunum, og sveiflaði göngustafnum ógnandi í kringum sig, brjótandi styttur, glös og gleraugun hennar Möggu, að þau, fullorðna fólkið, myndu ekki láta kúga sig, sagðist hafa barist í þorskastríðinu (hvað er búið að vera stríð lengi þarna í færeyjum eiginlega?) og krafðist þess að þau myndu sleppa ömmu. Krakkarnir skildu ekki orð af því sem kallinn sagði því hann hikstar og höktir svo svakalega, hótuðu að fórna ömmu fyrir málstaðinn og henda henni niður af svölunum ef frómarsinn yrði ekki látinn hverfa af borðunum.

Þetta var orðið verulega spennandi fyrir okkur sem höfðum verið í kókinu, hinir voru flestir dauðir, nema uppreisnarseggirnir og langafi. Get svarið að maður fékk tár í augun þegar langafi lagði til atlögu með stafinn. það var í alvöru sætt. Hann er fótbrotinn. Datt um sjálfan sig. (held að Maggi mágur hafi náð þessu á vídeó)

Og amma lifði af. Fólkið í húsinu á móti hringdi í lögregluna. Tómt rugl. Víkingasveitin send á okkur, komu innum gluggana og amma dó næstum úr vosbúð og hræðslu. Hún er ennþá uppá geðdeild í áfallahjálp. Hún veit þó allavega við hverju hún á að búast af þessum barnabörnum sínum, auk þess eru runnar fyrir neðan þessar svalir og þetta er nú bara á þriðju hæð.

Ég var margbúin að segja móðursjúku liðinu að leyfa krökkunum að láta kerlinguna vaða, við myndum þá bara fara niður og sækja hana, no harm done, en nei. Það mátti ekki.

Aldrei hlustar neinn á mig. Við Margeir fórum áður en að jólasveinarnir komu en mér skilst að systir mömmu hafi verið búin að platað víkingasveitina til að leika þá í ár, þeir koma hvort sem er alltaf.

Sem er ágætt. Allir sem komnir eru af bleyjualdrinum eru hættir að kaupa þegar þær systurnar leika jólasveina. Þær eru aðeins of brjóstmiklar.

Reyndar held ég að jólasveinninn hafi svona.. man breasts.

Sem er einum of mjúkt fyrir mig. Man breasts og klósettmottur yfir herðarnar.

Það eru takmörk!

Over all bara helvíti vel heppnað jólaboð í ár myndi ég segja. Gitta frænka sagði mér yfir sjötta jólaölglasinu að henni fyndist alltaf svo skrítið að lesa um jólaboðin á síðunni minni því hún gæti svarið að boðið sem hún er í sé.. hreint allt annað boð!

Jájá Gitta mín, eeeeeeeeEEEEEEEEINMITT...

Held að það sé best að láta okkur sem erum í kókinu halda utanum atburðarásina..

Gengur ekki að ég sofi ekkert í fríinu mínu fyrir roki og bara vegna þess að ég er ekki með sterkan og myndarlegann karlmann við hliðiná mér í rúminu mínu sem getur haldið utanum mig og sagt mér að það verði allt í lagi.

Nú tala ég við tryggingarstofnun.

Ég er búin að skrifa tvö blogg.

Annað mun ég ekki birta undir neinum kringumstæðum en hitt var ég alvarlega að spá í að birta. Og það gætu verið svo stór mistök að það er langt frá því að vera fyndið.

Ég er búin að vera að hugsa að birta eitthvað í líkingu við það síðan 13. júlí s.l.

Ég var með fingurinn á "publish" þegar ég fékk póst í inboxið. Þetta er í þriðja skipti sem einhver sendir mér nafnlaust tölvupóst. Í þetta sinn er það "pollagalli".

Mér finnst áhugavert að þessi póstur varð til þess að ég ákvað að fresta birtingunni á blogginu og velti fyrir mér hvernig það kemur til með að hafa áhrif in the long run.

Hvað hefði gerst ef ég hefði ekki fengið þennan póst og smellt á "publish"? Og af hverju var nóg að fá þennan póst til að ég frestaði þessu?

Ég veit alveg af hverju. Það er vegna þess að þetta eru mistök. Enn ein mistökin in a long line og ég fokking veit það. Andskotinn sjálfur, af hverju langar mig þá innst inni að gera það?? Er ég haldin kvalarlosta?

Eitt sem ég hef komist að út frá því að blogga. Þó svo að ég segi aldrei neitt sem gæti þannig lagað komið neinum illa - á það ekki við um mig. Fólk les hitt og þetta út úr því sem ég skrifa og skilur það svona og hinsegin. Ég gæti vel trúað því að það geri mér svipað ógagn í einkalífinu að halda úti bloggi og gagn.

Samt veit ég það ekki alveg. Það virðist allavega vera riskí bisness að vera single kona að blogga. Ef karlmenn eru svona miklir fokking lúðar að þeir höndla ekki að kona skrifi fokking fiction á vefinn..

Í hin skiptin sem ég hef fengið nafnlausann póst var það skinny jim og ég man ekki hvað hinn hét enda orðið langt síðan ég losaði mig við hann. Tel Lifur ekki með því hann er ekki nafnlaus og við vorum komin í fjarbúð, farin að fjölga mannkyninu og komin með sameiginlegt forræði yfir dverg þegar hann fór að senda mér tölvupóst. Augljóslega allt annað dæmi.

Skinny Jim reyndi að halda uppi samræðum en ég gerði honum grein fyrir því að ég ætlaði ekki að eiga nein samskipti við hann fyrr en hann segði mér hver hann væri og gæti sýnt fram á það. Sem hann gerði þegar ég var búin að ignora allar sendingar frá honum í tvo daga.

Í póstinum frá pollagalla er aðeins ein spurning:

"hver er anna ???"

Ég sendi til baka: "hver er pollagalli?"

Ég þarf að fá concrete svar við spurningunni minni því svarið við spurningunni þinni er á allri síðunni minni, simaskra.is, þjóðskrá og whois uppflettingunni hjá ISNIC.

Vettvangurinn til að eiga við mig nafnlaus samskipti eru nákvæmlega hérna, ekki í tölvupósti.

Ég hef auk þess oft verið í betra skapi en akkúrat núna og þegar ég er í vondu skapi á ég til að vera helvítis tík.

Ég yrði ekki hissa þótt þetta vonda skap mitt yrði eitthvað viðvarandi næstu daga...

FOKKING KARLMENN ÞOLI ÞÁ EKKI!

Sem betur fer er Lifur líffæri!

Já.. úúúúúúúúúúúúúú... æ.. fokk itt ég ætla að come clean.

Lfur. Ég veit hver þú ert. Búin að vita það í rúma viku. Ég hef velt því fyrir mér hvort ég eigi að segja þér að ég veit það en er á sama tíma hrædd um að þú viljir ekki leika við mig lengur ef þú veist að ég veit hver þú ert.

Allavega. Ég veit það núna og einhverra FÁRÁNLEGRA hluta vegna finnst mér rétt að þú vitir af því. Þetta breytir nákvæmlega engu fyrir mig. Þú ert forboðna Lifur lífs míns og ég er Anna Laufey og ég vil vera það áfram. Nógu andskoti leiðinlegt að vera anna 24/7.

(Ánægjulegt að vita að ég hafði rétt fyrir mér. Vissi að þú værir myndarlegur snillingur, maður drauma minna og þessvegna meikar það fullkomið sense að við hittumst aldrei.)

Láttu nú ekki þetta smáatriði koma upp á milli okkar.

Þú getur ekki frekar án mín verið en ég þín.

Gerðu svo eitthvað til að koma mér úr þessu heiftúðuga skapi sem ég er í. Helvítið hann Margeir er að gera mig geðveika með ristavélina í baðkarinu, netið dettur út í tíma og ótíma, hárið á mér hefur aldrei verið eins liðað, kannski vegna þess að ÉG var í baði áðan þegar Margeir fór í mömmó með heimilistækin.

fFOOOOOOOOOOOOOKKKK ING HELVÍTIS ANDSKOTIiIIiiii"!

fávitar allstaðar að gera mér lífið leitt. Þetta er ekki svona andskoti flókið, getur ekki fokking verið það! AF HVERJU DREG ÉG AÐ MÉR MENN SEM ÞURFA VERULEGA Á HJÁLP FAGAÐILA AÐ HALDA? (þetta á ekki við um líffæri. Þau virðast hafa verulega therapjútic áhrif á mig og sálfræðingurinn minn er að hugsa um að útskrifa mig)

djöfull er ég fokk pirruð.. eða eins og celine myndi orða það:

AAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAahAAAAAAAAaAAAAAAAAAA"!!!!!!!!!!!!

Ég er búin að vera að vinna í alla nótt.

Kemur sér vel að hafa sofið í allan dag eftir að hafa ekkert sofið síðustu nótt.

Til að mér leiðist ekki hef ég verið að láta myndir rúlla á.. vhs, avi og dvd.

Hostile Hostages, Love Actually og Four Weddings and a funeral.

Nú er ég hætt að vinna, ætla að skrifa og svo fer ég að sofa og læt mig dreyma um..

Kevin spacey.

Ég hef aldrei skilið hvað það er nákvæmlega sem mér finnst appealing við hann í hostile hostages. Held að það sé.. maðurinn er bara svo fokking kynþokkafullur, skiptir eiginlega engu máli hvurn fjandann hann er að leika. Eitthvað sem t.d. Jude Law er ekki enda er Jude bara eitthvað sem gaman er að horfa á - og bara stundum. Spacey er hin fullkomni maður í mínum augum. Hann hefur nákvæmlega allt.

Meina:

Spacey er maður sem ég gæti ekki bara horft á. Ekki séns.

Ég get ekki einu sinni horft á þessa mynd af honum án þess að gefa frá mér lága stunu: "mmmm" - svo læt ég mig dreyma um að hafa nákvæmlega ÞENNAN MANN í rúminu mínu þegar það er rok úti!

Hvaða straight kona getur verið hrædd þegar þessir handleggir halda utanum hana og hún getur hlutað á hjartsláttinn í hjartanu sem slær undir þessari fullkomnu karlmannsbringu?

Ég bara spyr!

Ef ég sæti til borðs með þessum manni á veitingahúsi ætti ég í stökustu vandræðum með að halda mér á stólnum - nema ef ég væri vopnuð always ultra. Með vængjum.

Ég fæ tár í augun þegar ég heyri svona RUGL sögur um að maðurinn sé gay. (gefið mér the benefit of a doubt)

Hostile Hostages er eiginlega eitt dásamlegt rifrildi útí eitt og á meðan love actually og four weddings rúlluðu var ég að hugsa um rifrildi.

Truth, fiction og rifrildi.

Lifur. Hann er fiction. Hann er auðvitað raunverulegur maður fyrir einhverju fólki sem þekkir hann en okkar samskipti eru fiction. Ég er bara ekki vaxin upp úr því að leika mér og mig langar ekkert sérstaklega að vaxa uppúr því. Af hverju í fjandanum ætti ég nú að vera að því?

Því miður óttast ég stundum um að ég þurfi að gera það.

Kannski er það nákvæmlega það sem ég þarf. Einhvern sem nennir að leika við mig í alvörunni. Einhvern sem kann að hafa gaman í bland við allt hitt og tekur lífinu ekki of fokking seriously. Einhvern sem skilur húmorinn minn. Knows where I'm coming from. Fattar muninn á því þegar ég er að grínast og þegar mér er alvara. Þoli ekki þegar ég þarf að útskýra það sérstaklega.

Einhver sem rífur mig ekki niður.

Eitt af því sem ég fíla í ræmur við Lifur er hvaða lingó hann notar. Ég segi lingó því þetta er ekki.. hvað skal segja.. það sem ég hef mátt venjast?

Ég er hortug kind og ég er ofdekruð-drama-prinsessu-þetta-sem-lifur-segir OG MÉR FINNST GAMAN AÐ VERA ÞAÐ!

Ég VIL vera þannig stundum og.. hehe.. ég VIL vera skömmuð fyrir að vera það. MÉR FINNST ÞAÐ LÍKA GAMAN!

Ég hef gaman af pirruðum karlmönnum. Þetta hefur komið fram áður.

Það er miklu skemmtilegra að beita kvenlegum klækjum á pirraða karlmenn. Þessir kvenlegu klækir eru nú ekki flóknir þó margir karlmenn skilji ekkert í sinn haus þegar maður beitir þeim. Þeir innifela a) innihaldslausar hótanir b) tilraunir til að fleka viðkomandi til að fá sínu framgengt - when successful vinna báðir aðilar ef aðferð b ber árangur.

Ef hvorugt virkar er ég all out of options.. eða þykist vera það því c) er "æji ekki vera vondur því ég er varnarlaus" og yfirleitt dugar það.

d) er last resort: fara að gráta. Grátur er hinsvegar ekki manipulating tool hjá mér. Ef ég græt er það for real og það gerist mjöööög sjaldan. Nánast aldrei. A.m.k. ekki í návist karlmanns.

Þó ég verði að viðurkenna að ég var að manipulera með Lifur með því að birta mynd af mér grátandi. En ég treysti því að hann hafi reiknað með því að myndin væri sviðsett. Sem hún er reyndar ekki..

Hann fyrirgefur mér þetta því hann veit að ég var bara að reyna að fá hann til að fara ekki frá mér. Nauðsyn brýtur lög.

Ég er hinsvegar ekki viss um að þetta samskiptamunstur myndi virka í raunveruleikanum þó að það virki hér með Lifur. Enda er ég nú ekki alveg svona in real life.

Ég hef allavega aldrei prófað þetta successfully in real life, kannski vegna þess að ég var ekki með réttan mótspilarann og þá kemur annað til sögunnar. Lifur kallar mig aldrei neitt sérstaklega "ljótum" nöfnum. Hann kallar mig aldrei tík, belju, beyglu, geðveika, klikkaða o.s.frv, eitthvað sem flestir mótspilarar mínir í raunveruleikanum enda á að gera sooner or later, eins fáránlegt og það er því ég er ekkert af þessu. Þetta er eitthvað mér þykir alveg óendanlega vænt um í fari Lifur. Ég er orðin langþreytt á karlmönnum sem eru svo ófrumlegir að þegar þeir skilja ekki konur afgreiða þeir þær allar sem "geðveikar".

Má ég þá frekar biðja um komment eins og "þú ert með svo mikið jafnaðargeð" þegar ég veð á súðum. Setur hlutina í ákveðið samhengi og með réttu brosi klikkar það ekki - og Lifur kann að setja upp nákvæmlega rétta brosið.

Auðvitað er hluti af kemistrí okkar Lifur einfaldlega að við vitum hvað við þurfum og tökum það frá hinum aðilanum. Hvort sem hann gefur það eða ekki.

Er það hægt in real life?

Real life.

Ég get lofað ykkur að geðveiki er sjaldnast keisið. Það er læknir sem ég veit um og hann hefur sagt við mig orðrétt "ef svona margar konur væru ekki svona illa giftar og þora ekki að fara frá eiginmanninum hefði ég nánast ekkert að gera". Og ég þori að veðja jólahóru fjárhæðum um að flestar þessar konur sem leita til hans með áverka fá að heyra að þær séu geðveikar í það minnsta einu sinni á dag frá þessum ömurlegu eiginmönnum sínum. Af því þeir eru óöryggir og komplexaðir og skíthræddir við að konan gæti mögulega yfirgefið þá ef þeir eru ekki þess duglegri við að halda henni niðri.

Það er nefnilega ein leið til að halda manneskju niðri. Að tönglast á því að hún sé geðveik.

Fávitar.

Konur eru tryggar mönnum sem gera þær hamingjusamar. Það er ekki flóknara en svo. Af hverju í fjandanum ættu þær að fara ef þeim líður vel?

Það virðist þurfa sjálfsöruggan mann til að gera konu hamingjusama.

Ég get alveg séð hvernig það er orðið pínu skerí að eiga konu sem geislar af hamingju og sjálfsöryggi og margir karlmenn telja þetta lífshættulegt ástand og reyna að binda endi á það sem fyrst, þó þetta hafi verið nákvæmlega það sem heillaði þá in the first place.

Lífið er skrítið. Ég kann að meta að vera kölluð hortug kind og drama drottning með prinsessuduld á blogginu því stundum er ég nákvæmlega þannig. Ég kann að meta það vegna þess að ég er orðin leið á að vera kölluð allt hitt í raunveruleikanum, því ég er ekki belja, ekki beygla, ég er ekki tík - nema ég ætli að vera það og þá er ég nú sjaldanst called on it - ég er ekki klikk og ég er svo sannarlega ekki geðveik.

Quite the opposite.

Þessu óskylt.

Ég hef ákveðið að fara á snyrtistofu í hópþrýsting á morgun. Þessi ákvörðun hefur gert wonders fyrir skapið í mér.

(Rétt'upp hönd sem hugsuðu "vá hvað hún er geðveik" þegar þeir lásu síðustu setningu.)

Jæja.. farin uppí rúm með þessa mynd af kevin spacey greypta í hugann.. og þið megið geta einu sinni uppá hvað ég kem til með að gera áður en ég fer að sofa...

..jebb, ég mun þakka Guði fyrir að hafa skapað menn eins og Kevin Spacey sem ég get látið mig dreyma um á næturnar.

MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHOHOHOHO

Maður spyr sig.

ok ég veit hver Gunnlaugur Jónsson er..

Fann hana stærri.

Alveg hægt að búa til pláss fyrir þessa mynd á vegg held ég..

Mér finnst þetta ekkert smá sætt.

Heilt ár liðið.

Í byrjun þessa árs upplifði ég sárustu ástarsorg sem ég hef á ævinni upplifað.

Í sumar fór ég á blint stefnumót, gekk uppað röngum manni og spurði hvort hann væri nokkuð að bíða eftir mér. (ég vissi alveg að þetta var rangur maður, réði bara einhverra hluta vegna ekki við mig og bara.. langaði að þetta væri maðurinn sem ég var þarna til að hitta, því hann er drop dead gorgeous) Hann reyndist vera útlendingur og ég upplifði... ég veit ekki hvort það var ást við fyrstu sýn en eitthvað magnað var það og þessvegna ákvað ég að skrifa ekki um það hér. Því the whole thing is unbefuckingleaveble.

Því hann upplifði þetta líka - en þar sem reynslan hefur kennt mér að þeir karlmenn sem ég hrífst af eru.. já. Þá ákvað ég að hann hlyti að vera það líka og hef því ekki gefið honum séns.

If there ever was a catch 22..

Á þessu ári var ég dugleg að vinna og borga upp skuldir.

Á þessu ári áttaði ég mig á því að ég þarf að eignast hund.

Á þessu ári henti ég botnvörpunni og áttaði mig á gildi þess að eiga flottroll.

Í dag kom hingað maður með umslag. Á umslaginu stóð:

Anna Helgadóttir
Opnist 31. des 2005

Ég sá að þetta umslag var frá fyrirtæki sem ég hef unnið fyrir og iss piss! Auðvitað opnaði ég þetta strax, hlusta nú ekki á svona rugl.

Inní umslaginu var.. þetta.

Ljóst að ég mun kaupa eitthvað af fötum í janúar.

Kærar, kærar þakkir!

Á árinu krassaði harði diskurinn minn. Mamma fann smið í gardínunum sínum og ég keypti mér "græju" til að horfa á sjónvarpsefni á stafrænu formi. Þessi græja eru snilldarkaup ársins.

Á árinu fór ég tvisvar í nudd, eitthvað sem ég hafði aldrei prufað áður og mæli eindregið með að fólk leyfi sér - ef það hefur efni á því.

Á þessu ári kynntist ég Lifur. Líffæri sem ég er í fjarbúð með og mér þykir alveg óendanlega vænt um.

Á þessu ári eignaðist ég líka Kind Of Blue með Miles Davis. Disk sem mig hefur langað að eignast lengi.

Það er ekki með söknuði sem ég kveð þetta ár. Ég hlakka til ársins 2006. Ég held að það verði gott ár.

Ég held það.