 |
|
|
|
 |
Svimandi hamingja
Miðvikudagur, 16. nóvember 2005
Það er sem ég segi. Fólk, núna systir mín, hættir að blogga þegar það verður mjög hamingjusamt. Eða þegar það verður mjög.. eitthvað annað, en það er oftar bara tímabundið og bloggarinn snýr aftur eftir stutt hlé. Kannski einn dag eða svo. Já og svo eru þeir sem standa við það sem þeir segja og hætta alveg. Af því bara. Ég óska Júlíu farsældar í lífinu og ég efast eiginlega ekki um að með mann eins og Gulla sér við hlið, þá verði það auðsótt mál! Þann 17. júní s.l. sat ég á Oliver með vinkonu minni sem var ekki bara í ástarsorg heldur líka leið vegna þess að hún var viss um að hún myndi aldrei finna mann sem vildi það sama og hún: fjölskyldu. Í gær sagði hún mér að kærastinn hennar væri að bjóða henni á stefnumót til London um helgina. Þetta kvöld, á 17. júní sagði ég við hana: "Ég get ekki huggað þig mikið hvað ástarsorgina varðar, annað en að segja að maðurinn er augljóslega fáviti og þú ert heppin að vera laus við helvítið, en eitt veit ég og þú mátt treysta því sem ég er um það bil að fara að segja þér." Hérna hafði mér tekist að ná athygli hennar, sem var talsverð þraut þar sem hún hafði setið allt kvöldið með sorgarsvip og störu útí vegg. Ég gerði dramatískt hlé á máli mínu áður en ég hélt áfram: "Ég.. veit.. að þú finnur mann. Ég get fullyrt.. að þú munir eignast með honum ekki eitt, heldur tvö börn.. og ég get næstum því lofað þér.. að fjórtán árum síðar sjáirðu eftir öllu saman." Hún hélt að ég væri að grínast. Sjáum hvað gerist. Allavega. Maðurinn sem hún er að fara að hitta í London er þess verður að halda í. Alveg eins og Gulli hennar Júlíu. Þessi vinkona mín er ekki bloggari, svo hún mun ekki pakka saman lyklaborðinu. Ekkert frekar en ég.. -- Í kvöld horfði ég á fréttir sjónvarps og kastljósið. Þetta er fyrsti fréttatíminn sem ég hef horft á í langan tíma og mér fannst eins og ég væri að horfa á eitthvað grín. Það var fum og fát á öllum. Allt frétta settið leit út eins og einhverjar skítareddingar úr áhugaleikhúsi utanaf landi og veðurfréttirnar voru alveg eins og þeir hefðu farið aftur um (hvað er sjónvarpið gamalt?) fjölmörg ár hvað framsetningu og útlit varðar. Er búið að skera Rúv á hol? Eru fréttirnar þarna í alvöru svona á hverjum degi? Þeir fluttu fyrstu þrjár fréttirnar nánast án þess að greina þær í sundur, allavega átti ég fullt í fangi með að skilja þetta. ER húsnæðissjóður í alvöru að auka réttindi samkynhneygðra til þess að CIA geti flogið með þetta fólk í fangelsi til að hægt sé að yfirheyra það með óhefðbundnum aðferðum? Þá hlýtur næsta spurning að blasa við: | anna | 20:21 |
comments
Hætta að blogga því ég var ekki nægilega pirraður; been there, done that. Ég er t.d. alls ekki nógu pirraður til að blogga almennilega um þessar mundir. Pirringur hefur hvetjandi áhrif á sköpunargáfu. Ætli það sé hægt að fá lyf sem vekja pirring? Hvað er er annars eiginlega að manni að vera ekki pirraður? Er ekki nóg til að vera pirraður yfir? Annars er ég að pæla hvort það sé eitthvað óhefðbundið við pyntingar? Nr. 1 | posted by: Kalli | 16.11.2005 | 22:01:05 | [+] |Ég er að segja þetta! Sjáðu nú hvað kom fyrir nornirnar! Ha! Bara hurfu inn í hamingjuþokuna! En.. eins og ég segi. Á meðan þetta er svona er engin hætta á að ég hætti að blogga. Það er ljóst. Nema kannski ef Albert veitir mér jafn mikla hamingju og ég vona að hann geri. Ef ég eignast þá einhvertíma Albert. Ég vona að þú eignist Albert og líka góðan mann... væri ekki frábært ef hann héti líka Albert. Læt þig vita ef ég finn einn sem myndi henta þér... það er mann, ekki Maður á að elska sjálfan sig, mér finnst bara gott hjá þér að láta eftir þér smá sjálfselsku! Þetta er reyndar alveg rétt hjá þér. Ég er ekki bara ástríðubloggari, ég er ástríðumanneskja. Ef ég geri eitthvað, þá geri ég það af mikilli ástríðu. - Eins og t.d. að kaupa mér hreinlætisvörur. Oh ég vona líka að ég fái Albert en í gær fór ég allt í einu að fá bakþanka með nafnið. Datt í hug að kannski ætti hann að heita Courage Ég held nefnilega uppá hann. Soldið mikið. Og hundurinn minn þarf að vera soldið eins og hann. A.m.k. hugrakkur. Hann verður það náttúrlega. Nr. 4 | posted by: anna | 18.11.2005 | 15:16:22 | [+] |post a comment
|
Af sjálfselsku vona ég samt að þú verðir ekki of hamingjusöm svo að þú hættir að blogga. Það veitir mér of mikla gleði að lesa það til að ég óski þér það mikillar hamingju *hehe* ég er kvikindi. Annars held ég að þú hættir ekki að blogga þó þú finnir hamingjuna, þú ert nefnilega svona ástríðubloggari. 
