Fimmtudagur, 17. nóvember 2005
Bíllinn minn er svo fullkominn að honum fylgir fjarstýrð læsing. Hún virkar þannig að ég ýti á hnapp á bíllyklinum og þá heyrist pent hljóð - ekki annoying píp. Þegar ég er að opna bílinn blikka ljósin og þegar ég er að læsa honum kviknar á ljósunum í ca 7 sek. Ég þarf hinsvegar ekki að sjá ljósin því ég veit yfirleitt hvort ég er að koma eða fara og þarf bara að heyra hljóðið, þá veit ég að bíllinn er læstur.
Það er þessvegna sem ég lít oft ekki afturfyrir mig þegar ég læsi bílnum, ég bara geng í burtu frá honum, ýti á takkann, heyri hljóðið og held áfram þangað sem ég var að fara, sæl og glöð og róleg yfir því að bíllinn minn sé læstur.
Svona var þetta ekki í morgun. Í morgun var ég með bíllykilinn í höndunum, lokaði hurðinni, og byrjaði að ganga í burtu, og ýtti á takkann á lyklinum en ekkert gerðist. Ég labbaði aðeins lengra en ekkert gerðist. Það var ekki fyrr en ég snéri mér við, að ég áttaði mig á að ég var að reyna að læsa útidyrahurðinni með bíllyklinum.
Svona byrjaði þessi föstudagur, sem reyndist svo vera fimmtudagur.
Í hádeginu kom ég heim og aldrei þessu vant náði ég í dagblöðin í póstkassann. Ég setti þau á eldhúsborðið og blaðaði aðeins í þeim og ákvað að kíkja betur á þau þegar ég væri búin að vinna, svo ég skildi þau eftir á eldhúsborðinu. Áður en ég fór ákvað ég samt að opna eldhúsgluggann.
Þegar ég kom heim úr vinnunni höfðu dagblöðin dreift sér smekklega um gólfið í eldhúsinu:


Í þessum mánuði hef ég alveg óvænt átt peninga og samt ekki fundið neina þörf fyrir að kaupa mér eitthvað. Fyrir utan flakkara og harða diska, sem ég virðist bara ekki geta keypt nóg af! En það er ekki það eina sem ég virðist ekki geta keypt nóg af. Not to worry, ég verð örugglega ekki svona rík lengi vegna þess að það er alltaf nóg að borga, eins og venjulega. Ég er hinsvegar alsæl því ég á fyrir því.
Nema hvað, ég versla stundum í matinn, eins og fólk gerir, og það er ekkert óeðlilegt við það per se, en þegar ég á peninga hef ég vanið mig á að versla það sem ég vil síst vera án til að eiga þegar ég verð blönk og þó ég sé ekki að verða blönk alveg á næstunni, þá virðist þetta vera svo greypt í huga minn að ég held áfram að kaupa það sem ég vil síst vera án - í næstum hverri einustu verslunarferð.
Hvaða hlutir ætli þetta séu? Niðursuðuvörur, til að ég og börnin sveltum ekki? Hrísgrjón?
Nei. Það sem ég get greinilega ekki hugsað mér að vera án þegar ég á enga peninga.. eru hreinlætisvörur. Eins og eftirfarandi myndir sanna.



Nema að þetta sé svona eins og frímerkjasöfnun fyrir mér. Gæti verið. Erfitt að fá möppu utanum handsápu held ég.
Ég er semsagt kona sem heldur að hún geti læst útidyrahurðinni með bíllykli. Ég verð hissa þegar blöð fjúka útum allt í roki og þó ég verði svo blönk að ég á ekki fyrir mat þarf ég ekki að hafa áhyggjur af því að ég geti ekki farið í bað og þvegið mér, að ég eigi ekki hrein föt og að ég geti skeint mér með hágæða klósettpappír.
Þá verður aaaaaallt í lagi.
Eins og þetta sé ekki nóg, þá held ég að ég hafi drepið lifur.
Ég er miður mín.
En.. lífið heldur áfram. Er að hugsa um að henda í þvottavél og fara svo í bað, en ekki fyrr en ég er búin að *censored* og þvo mér um hendurnar.