Miðvikudagur, 02. nóvember 2005
Ég gat ekki sofnað í gærkvöldi. Var að vesenast með smá mál, tæknilegs eðlis, og ég fæ það ekki til að ganga upp. Það lítur vel út - en virkar ekki.
Gjörsamlega óþolandi.
Ég vissi að ég gæti ekki staðið í að hugsa um þetta ef ég átti að sofna svo ég hætti því. Reyndi að hugsa um ekkert. Fara í slökun og það var einmitt í slökun sem þeirri hugsun laust niður í hausinn á mér.. að ég legg suma kommenterarana mína í einelti. Ég legg líka stundum aðra bloggara í einelti, sbr. Lúí. Ég fór að velta þessu fyrir mér. Af hverju geri ég þetta? Eiga þessir menn eitthvað sameiginlegt - fyrir utan að ég gef mér að þetta séu karlmenn?
Þeir sem ég virðist hafa lagt mesta vinnu í so far eru Lúí og Lifur. Þeir eiga það sameiginlegt að hafa byrjað samskipti sín við mig á góðlátlegum skætingi. Eitthvað sem karlmenn gera oft þegar þeir vilja vera "memm" en vita ekki hvort hinn aðilinn vill það svo þeir halda kúlinu þótt þeim sé sagt að hoppa uppí rassgatið á sér því þeir voru eiginlega búnir að segja það fyrst - óbeint.
Þessvegna vissi ég að þetta voru karlmenn in the first place.
Til dæmis hefði Lúí geta rústað mér á sinni síðu ef hann hefði kært sig um - en af einhverjum ástæðum fór hann um mig mjúkum höndum. Hann spilaði meira að segja á móti mér - smá - en kommentaði aldrei hjá mér - melurinn. Of klár fyrir mig og hefur líklega kommentað undir nafni hjá mér einhvertíma og verið hræddur við að ég myndi tengja.
Það skipti í raun og veru engu máli. Ég skemmti mér alveg jafn vel fyrir það og Lúí.. ég gleymi þér aldrei.
Ég er varkár til að byrja með, á meðan ég er að átta mig á því hvort viðkomandi er líklegur til að: a) gera alvöru úr því að hitta mig ef ég egni honum útí það og: b) hvort hann er líklegur til að vera geðveikur - því við skulum átta okkur á.. að ég veit nákvæmlega ekkert um þessa menn þegar ég byrja þetta "net-affair" með þeim.
Stundum breytist það, sem minnir mig á: Igor! Helvíti tekurðu þig vel út!
Þegar ég er nokkurnvegin viss um að mér stafar ekki hætta af þessum mönnum og þeir vilja halda sig við netið eingöngu - og á meðan ég veit ekkert um þá get ég: a) daðrað miskunnarlaust og gefið þessu eins mikið drama og mér hentar, tala nú ekki um ef ég er með góðan mótspilara sem gefur mér eitthvað til að vinna með, b) ímyndað mér allt um viðkomandi - svo ef ég hitti hann einhvertíma eru líkurnar á því að hann standi undir öllum þeim væntingum sem ég hef byggt upp.. tjah..
En ég kem sjálfsagt ekki til með að standa undir hans væntingum heldur svo staðan væri 1:1.
Líkurnar á því að þeir séu giftir eða í sambúð eru töluverðar en ég veit það ekki svo ég get daðrað og dramatiserað "í góðri trú". Þetta væri þá líka fullkomlega meinlaust hliðarspor fyrir opnum tjöldum og á meðan þeir láta ekki dólgslega á kommentunum hjá mér og mér finnst þeir skemmtilegir mega þeir alveg halda nafnleysi sínu. Mér finnst í raun og veru mjög merkilegt að ég virðist ekki hafa nokkra þörf fyrir því að vita hverjir þeir eru - á meðan mér stafar ekki ógn af þeim. A.m.k. ekki í langann, langann tíma. Kannski er það vegna þess að ég er vön því að karlmenn yfirgefi mig og á meðan ég veit ekki hverjir þeir eru geta þeir það ekki. Þeir geta í mesta lagi hætt að kommenta og þá græt ég mig í svefn í einhverjar vikur. (LÚÍ! ASNINN ÞINN!)
Samt merkilegt. Um leið og ég veit eitthvað um þá sem kommenta, t.d. ef þeir eru með bloggsíðu undir nafni, þá langar mig ekki að leggja þá í einelti. Það gerir þá of "real" og ég er ekki mikið fyrir "real". Þó ég myndi ganga á enda veraldar og til baka fengi ég líklega ekki nógu mikla jarðtengingu til að fíla "real".
Og lifur er ekki real. Ég sé hann ekki fyrir mér fyrir framan tölvu. Ég sé hann fyrir mér með gamla flugmannshúfu og gogglur - á hjóli með hliðarvagni þeysast um breska sveitavegi með trefilinn flaxandi aftanúrsér. Sérvitur milljónamæringur sem býr í kastala með butler og stelur innyflum í frístundum. James Bond svartamarkaðs líffærabransans. Hann er að sjálfsögðu alveg óhugnarlega myndarlegur (eins og Lúí). Ég hef eiginlega aldrei séð svona svakalega myndarlega menn á ævinni!
Úff alveg.. (og þeir eru ekkert líkir)
Ég hef alveg einstaklega gaman af lifur og svo finnst mér lifur líka góð!
Ég treysti á þig lifur, og að við höldum úti gagnkvæmu einelti í einhvern tíma. Það gerir líf mitt svo miklu, miklu skemmtilegra.
Er það ekki? (comon... stay)
Trúi ekki að lesendur séu hlynntastir því að ég sé jarðtengd. Finnst ykkur í alvöru gaman að lesa um hvað ég þríf oft eða hvað ég vinn mikið eða hvað ég borga marga reikninga eða hvað ég er blönk?
Má ég þá biðja um lifur.