 |
|
|
|
 |
Dáin/n
Laugardagur, 05. nóvember 2005
Þetta er búin að vera erfið nótt. Í raun má segja að ég hafi misst handlegg... geymt hann á borðstofuborðinu í ca þrjár vikur og nú.. þegar ég horfist í augu við að ég hef actually misst handlegg.. well... Ég er leið. Nei. Ég er aðeins meira en það. Á morgun þegar ég vakna fer ég og kaupi fjórða 250 GB harða diskinn það sem af er þessu ári.. nota diskinn sem átti að fara í að taka við gögnum af þessum bilaða og set upp mirror á vélinni minni, því á tímabili leit út fyrir að ég væri búin að missa núverandi kerfisdiskinn minn líka og allt sem á honum er. Það voru vægast sagt erfiðir klukkutímar. Ég er nefnilega búin að framleiða mikið af dóti á þessum þremur vikum og mig langar ekki að þurfa að búa þetta allt til aftur. Byrja uppá nýtt. Ég er orðin svo þreytt á að byrja uppá nýtt. Það er á svona stundum sem mig vantar hund. Hvað ég gæfi fyrir einhvern sem þykir vænt um mig og huggar mig akkúrat núna. Bara halda utanum mig og segja "þetta verður allt í lagi Anna, svonasvona.. þetta verður allt í lagi" Skiptir engu máli þótt ég viti að þetta verði ekkert allt í lagi. Það er samt gott að heyra það. Er það asnalegt? Maður á ekki að vera einn þegar maður er svona lítill og beygður. Mér finnst það. Um miðnætti gafst ég upp og endaði með diskana hjá tæknimanni. Linux to the rescue. Diskurinn kom einu sinni upp.. en svo ekki meir.. og við náðum engu. Við vorum að reyna að fá hann upp aftur í alla nótt, án árangurs. Ég var ekki búin að horfast í augu við hvað ég er búin að tapa miklu efni. Diskurinn var nærri fullur. 250 GB. Þetta rann upp fyrir mér í bílnum á leiðinni heim. Líklega vonaði ég innst inni að ég gæti náð þessu aftur, en... þetta eru hausarnir á disknum. Ég get pretty much gleymt þessu. Reyni að hugga mig við að nú þarf ég aldrei að flokka þetta dót. Má segja að það mál hafi leysts af sjálfu sér. Ég ætla ekki að skila þessum gallaða disk til að fá nýjan. Það fer fyrir honum eins og Walt Disney: settur í frost þangað til tæknin til að lífga hann við finnst. Ég hinsvegar... er örmagna af þreytu, á leiðinni í rúmið mitt.. ein.. og kem líklega til með að gráta mig í svefn. Eins pathetic og það nú er. Mér þykir vænt um það sem ég hef gert í gegnum árin. Mig langaði að eiga það. Góða nótt. | anna | 5:48 |
comments
Er engin von? Það er gott að knúsa hunda. Og ketti. Og suma karla. Nr. 1 | posted by: parisardaman | 5.11.2005 | 8:05:05 | [+] |Skelfilegt, bara skelfilegt... Nr. 2 | posted by: Björn Friðgeir | 5.11.2005 | 9:54:16 | [+] |Ég á eitthvað smá á geisladiskum, en það er ekki mikið. Var með diskinn hjá manni (sem vinnur m.a. við svona recovery) í alla nótt.Í þetta eina sinn sem vélin sá diskinn gat hún ekkert talað við hann. Svo hætti hann bara að koma upp og óhljóðin í hausunum jukust eftir því sem leið á nóttina. Þetta er ekkert smá ömurlegt. Vona að ég verði víti til varnaðar fyrir þá sem eiga ekki bakkup. Ég óska engum að lenda í þessu. Engum. Nr. 5 | posted by: anna | 5.11.2005 | 13:00:10 | [+] |Ég kom nú aldrei nálægt þeim fyrsta sem krassaði, hann var í græjunni og ég opnaði hana aldrei. Diskurinn sem innihélt allt dótið mitt var búinn að virka eins og smurður í rúma tvo mánuði á vélinni minni þegar það fóru að heyrast miklir skruðningar í honum - og svo dó hann og vélin fraus. Ég reyndi að búta upp einusinni.. en gat það ekki með hann í vélinni, hún keyrði sig ekki upp, svo ég tók hann úr og geymdi hann á borðstofuorðinu þangað til ég átti peninga til að kaupa annan sem ég gæti flutt gögnin á. - Ef ég næði þeim. Hefði ég misst kerfisdiskinn hefði það hinsvegar verið algjörlega og alveg mér að kenna og af tómum aulaskap. En ég slapp með það. Það hefur aldrei fyrr dáið harður diskur hjá mér. Ever. Nr. 7 | posted by: anna | 5.11.2005 | 21:15:45 | [+] |post a comment
|
