 |
|
|
|
 |
Dejavu
Laugardagur, 26. nóvember 2005
Ég fer mjög sjaldan út úr húsi. Ég er í þessum aðstæðum: einhleyp, tvö börn, vinn úti, vinn mikið heima, kæri mig ekki um að hössla eða leyfa einhverjum að hössla mig.. why bother að fara út? Auk þess eru allar vinkonur mínar í nýjum samböndum eða ófrískar þannig að ég hef engan til að fara út með. En í gær var ég boðin í afmæli og ég fór þótt ég þekkti í raun bara afmælisbarnið. Ég skemmti mér mjög vel, þó það hafi kannski ekki beinlínis sést utaná mér. Ég var ekki að drekka, ekki að reykja - sem var fokk erfitt, en ég gat það - og í raun leið mér eins og mér hafði verið þrykkt aftur um tíu ár. Ég er nokkuð viss um að ég hafi verið elst á svæðinu. Uppistaðan í afmælinu voru krakkar sem höfðu kynnst í ensku í háskólanum. Líklega á aldrinum 25 - 29. Fyrir það fyrsta fannst mér ég þekkja þau öll, bæði hvað útlit varðar og karakter, og ég þekkti mig í svo mörgum, eins og ég var og það rann upp fyrir mér að ég er hætt að vera þannig - og ég sakna þess ekkert rosalega mikið, þó mér finnist leiðinlegt hvað varð til þess að ég hætti að vera þannig. Þetta fólk er að byrja á sömu hlutum og ég á sínum tíma. Komin með fyrsta barnið, íbúðina, baslið, fyndnu óléttusögurnar, hvað börnin eru fljót að pikka þetta og hitt upp. Stelpur yppa öxlum og segjast ekki kunna að elda og að þeim sé sama, strákar kvarta yfir því, með bros á vör, að þeir þurfi að gera þetta og hitt - en allt í góðu og hálfgerðu gríni. Mikill tími fór í að hneykslast á því sem er sýnt í sjónvarpi - þættir sem ég hef hreinlega aldrei séð: Íslenski piparsveinninn, eitthvað fólk á bát? (náði því ekki alveg) Idol, sápuóperur.. Þó ég hafi ekki séð neitt af þessu sjónvarpsefni var þetta óþægilega kunnuglegt á tímabili og ég velti fyrir mér hvaða draumar lifa og hvaða draumar deyja hjá þessu fólki og ég fattaði að ég er ein af þeim sem draumurinn dó hjá. Ekki einu sinni, heldur tvisvar. Í hópnum voru pör sem hinir litu upp til. Fólk sem virtist hafa það allt. Ég vona að þau hafi allt - og ég vona að þau haldi því. Ég á vinkonur sem segjast öfunda mig, ég geti látið karlmenn dekra við mig, fara með mig út að borða og bladíbla. Ég fíla bara ekki að leyfa einhverjum að dekra við mig sem ég hef ekki áhuga á að dekra við til baka. Mér finnst það ljótt og ég hef reynt og það hefur ekki tekist. Mér finnst ég heldur ekki öfundsverð af stöðunni sem ég er í, nema þá kannski vegna þess að ég stend undir mér fjárhagslega - þó það sé með herkjum oft á tíðum. Ef ég skuldaði ekki neitt hefði ég það vissulega mjög gott. Ég hef það samt mjög gott þrátt fyrir hvað ég skulda mikið. Mér finnst lúxus að geta staðið í skilum. Fyrr um kvöldið hafði ég sagt þeim að ég færi sjaldan út og að þetta væri eiginlega eins og vísindaferð fyrir mig, sem var ekki lygi, og þegar ég var að fara spurði einn strákurinn mig af hverju ég færi svona sjaldan út. Ég sagði honum að ég væri einhleyp með tvö börn, vinn úti og mikið heima líka. Ætti ekkert erindi út á lífið, þyrfti ekki á karlmanni að halda. Ég keypti mér borvél á sínum tíma og ég kann að nota hana. Hann glotti og sagði "svo maðurinn sem þú kemur til með að falla fyrir verður mjög fallegur?" Ég heyrði ekki spurninguna og hann endurtók hana og bætti við - "því þú þarft ekki á hinu að halda." Ég hugsaði: "já ef þeir fallegu væru ekki oftast ekkert nema egó eða brjálæðislega shallow", en það sem ég sagði upphátt var allt annað: "nei ég vil það ekki, ekkert, ég hef ekkert farið of vel út úr karlmönnum, búin að fá nóg." En það er alveg satt líka. Svo keyrði ég heim til mín, klukkan hálf eitt, settist við tölvuna mína og vann til þrjú og fór að sofa. Þessa dagana er ég fullkomlega sátt við að vera í fjarbúð með Lifur. Þótt að ógeðslega ljóti bróðir hans, Margeir, búi hjá mér á meðan. Hann er kallaður Margeir mauraæta því hann étur þurrkaða maura eftir að hann komst upp á bragðið þegar hann var í Afríku á vegum rauða krossins að bjarga selum. -eða mörgæsum, eða einhverjum sjávarlífverum. Hann er vangefin og ég held að hann sé að reyna að drepa mig. Án þess að ég vilji hljóma neitt of paranoid. | anna | 12:42 |
comments
Þekki þetta alltof vel, en þetta er líka yndisleg tilfinning að vera búin að þessu öllu, vera frjáls, engum háð og sjálfstæð. Nr. 1 | posted by: íla | 26.11.2005 | 13:54:38 | [+] |Íla: já það er reyndar alveg dásamleg tilfinning. Að vera frjáls og engum háður. Kalli: Ég sagði aldrei að þú værir grynnri en vaðlaug. Ég sagði líka bara að þú værir sætur, ekki fallegur. Og hvar varst þú í gærkvöldi þegar ég kom að handrukka þig? Ha? Mamma þín sagði að þú værir ekki heima?! Þú veist hvað ég er hrædd við mömmu þína! Nr. 4 | posted by: anna | 26.11.2005 | 14:35:14 | [+] |post a comment
|
setti bara á mig gloss sem ég hafði ofnæmi fyrir og mongo fléttur..
