Þriðjudagur, 25. október 2005
Mamma hringdi í mig í kvöld. Hún var að kaupa sér þurrkara og byrjaði á að segja mér að "þvotturinn og tromlan geta verið heit, hætta á bruna" og svo sagði hún mér að hún sæti fyrir framan þurrkarann og fylgdist með honum þurrka föt. "Varmaskiptir!", kallar hún í símann. Ég næ að spyrja hana hvað henni finnst um litla hunda. "Anna, hvernig *geturðu* sagt að þig langi í svona? Þetta er *ógeðslegt*, ógeðslegt alveg. Viðbjóður Anna mín, það sér hver lifandi maður"
"Ertu búin að sjá myndirnar á vefnum?", spurði ég. "Nei en ég veit að þetta eru ógeðslegir hundar. Mig langar í smalahund, SMALAHUND ANNA."
"Hvað hefur þú við smalahund að gera?", spurði ég.
"Það eru að koma kosningar Anna mín og maður getur alltaf notað smalahund, þeir gera þó allavega einhvert gagn." Hérna var ég farin að hlæja og hún hélt áfram: "Alveg vissi ég að það myndi bjarga deginum hjá þér ef ég myndi hringja. Skoðaðu smalahunda Anna mín, SMALAHUNDA, heyðu! Það er ljós inní þurrkaranum mínum! Ætti ég ekki að finna meira til að þurrka?"