Laugardagur, 15. október 2005
Ég er hætt að vera einmana eftir að ég fékk mér tuskudýrahund. Held að ég sé orðin geðveik í staðinn.
Tuskudýrahundar gelta ekki en þeir fara úr hárum. Það verður áhugavert, því þau vaxa ekki aftur. Tuskudýrahundar eru tregir til að labba og vilja láta draga sig hingað og þangað, þetta hef ég fengið að reyna á gönguferðum okkar um vesturbæinn og mér finnst það asnalegt - svo ég keypti tösku sem ég geymi hann í þegar við förum út að ganga. Mér er soldið illa við fólk sem spyr mig hvernig tegund þetta er, því ég er ekki viss og það fylgdi ekkert ættar plagg með honum. Ég veit bara að það má þvo hann á fjörutíu, en ekki setja hann í þurrkara.
Hver setur hund í þurrkara?
Samt ágætt að hafa svona meðferðarmiða á maganum á honum, ef maður skyldi koma heim mjög drukkin. Allur er varinn góður og allt það. 21. öldin og svona.
Það er miklu minna mál að eiga tuskudýrahund en að eiga lifandi hund. Minn hundur þarf t.d. aldrei að kúka eða pissa og stundum geymi ég hann uppá skáp dögum saman, þegar ég er upptekin. Hann verður samt voða glaður þegar ég man eftir honum og finnst gott að kúra við mig þegar ég horfi á sjónvarpið. Og þegar ég fer að sofa..
Ég ætti að fara að sofa núna, er það ekki?