 |
|
|
|
 |
Beinagrind, grasker og dauðinn
Laugardagur, 29. október 2005
Á enninu á mér er að fæðast bóla. Miðað við umfang og þrýsting yrði ég ekki hissa á því ef hún hefði púls þegar hún hefur brotist fram, en það verður önnur og óhugnarlegri saga. Ég eyddi deginum mest megnis fyrir framan tölvuna, finna útúr forriti og það tókst, svo voru nokkrir lausir endar sem ég þurfti að laga, en nú er ég búin. Alveg. Og þá tekur næsta við. Ég ætlaði að byrja í kvöld, fyrst ég náði að klára þá fyrri, en í allan dag hefur Doddi suðað í mér að búa til beinagrindarbúning fyrir Halloween daginn í Selinu á mánudaginn. Hann er reyndar búinn að suða í mér núna í nokkra daga um að búa til beinagrindarbúning fyrir sig. Ég hef hinsvegar verið upptekin. Jóhanna fór til vinkonu sinnar í sleepover-halloween-partí, ég skutlaði henni í partíið og fór því næst með Dodda á bensínstöðina og keypti nammi fyrir okkur. Við komum heim rúmlega átta. Kannski var það sykurinn í súkkulaði-trítlanum sem ég stakk upp í mig á leiðinni heim, líklega, því ég sagði Dodda að nú skyldum við fara í geymsluna og athuga hvort ég ætti efni til að gera beinagrindarbúning. Kraftaverk gerðist. Svart jersey efni, akkúrat eins og mig vantaði og nóg af því var í fyrsta kassanum sem ég opnaði. Við drifum okkur upp. Doddi var himinlifandi þegar hann sá að málið var allavega komið í nefnd og tilkynnti mér að hann myndi gera allt sem ég segði honum að gera í kvöld. Ég byrjaði á að segja honum að taka dótið sitt saman og koma því út úr stofunni. Hann gerði það. Á meðan ég var að sníða - fríhendis - hringdi Dofri. Ég verð að fá mér þráðlaust headset-síma-dót því ég er komin með friggin vöðvabólgu í hægri öxlina, því ég klemmi símann með henni við hausinn á mér þegar ég er að tala í símann og gera eitthvað annað á meðan. Í þetta sinn var ég að sauma á meðan ég talaði við Dofra - sem er veikur. Þegar ég var komin með buxur og ermalausan bol þurfti Doddi að máta svo ég sagði "jæja, þú varst búinn að lofa að gera allt sem ég segði í kvöld og nú skaltu fara úr fötunum". Í símanum heyrði ég Dofra segja: "ó.. ertu á stefnumóti?". Hann er svo dásamlegur. Mér tókst að gera bol og buxur sem passa á drenginn svo næsta mál var að finna mynd af beinagrind og mála beinagrind á fötin - sem ég dundaði mér við á meðan ég leysti lífsgátuna með Dofra. Klukkan tíu mátaði Doddi beinagrindarbúning, með svarta hanska og í svörtum sokkum - allt málað í "beinagrindar-stíl". Hann var yfir sig hrifinn og sagði: "jæja, þá þurfum við ekki að hugsa um búningamál meira mamma." Nei, þá er það komið. Ég heyrði aðeins í mömmu, hún er ennþá á lífi. Mér fannst rétt að láta vita af þessu. Hún er orðin mjög spennt að hitta Albert og efast ekki um að hann muni reynast mér vel. Mér finnst grunsamlegt hvað hún er farin að agítera fyrir þessu. Ef þetta heldur svona áfram verð ég líklega alveg afhuga því að fá mér Albert og fæ mér hamstur í staðinn og skíri hann Steingrím. Ég á grasker. Hef aldrei átt grasker áður. Finnst gaman að horfa á það og hlakka til að skera út andlit með krökkunum og setja kerti inní. Ég hef aldrei gert svoleiðis áður. Í gær, þegar ég var að fara að sofa, rann upp fyrir mér að einn daginn... mun ég deyja. Ég fékk sjokk og svo varð ég alveg rosalega döpur. Ég hafði ekki gert mér nokkra grein fyrir þessu. Ég er hrædd við að deyja. | anna | 23:17 |
comments
Halloween, grasker - vott ðe fökk, ví liv in æsland, dónt ví? Nott fökking ameríka... Nr. 1 | posted by: Tumi | 30.10.2005 | 2:41:45 | [+] |Það getur ekki verið skelfilegt að deyja. "Þeir" segja að það sé bara vont rétt fyrst. Nr. 2 | posted by: AlanHudson | 30.10.2005 | 3:58:04 | [+] |Er maður ekki aðallega hræddur við að skilja við allt í messi? Börnin bjargarlaus (eða -lítil) og móðurlaus. Mér finnst ég allavega ómissandi up to a point. Eða eer hræðslan kannski falin í því að það komist upp að maður hafi aldrei verið neitt ómissandi? Scary thought Ég upplifði alveg gríðarlegt tóm og tilgangsleysi þegar ég áttaði mig á þessu. Ég var ekkert hrædd við að deyja áður en ég fattaði að það mun koma fyrir mig. Já, ég held líka að þetta hafi eitthvað að gera með hvað maður skiptir litlu máli in the long run. Og svo hef ég áhyggjur af öllu dótinu á tölvunni minni sem ég vil ekki að neinn lesi! Nr. 4 | posted by: anna | 30.10.2005 | 11:34:32 | [+] |Anna mín, við vorum búnar að leysa þetta með áhyggjur af tölvudótinu þínu. Það eina sem þú átt eftir að gera í því sambandi er að skrifa undir, á löggiltan skjalapappír, að tölvan þín skuli án tafar (eftir þinn dag) fara beint í mínar hendur. (Með fyrirvara um að ég sé enn á lífi þegar að þeim tímapunkti kemur sem er s.s. alls ekki víst þar sem við erum á svipuðum aldri.) Lofa. Nr. 5 | posted by: Harpa | 30.10.2005 | 22:45:48 | [+] |post a comment
|
