Mér er búið að vera kalt í þrjá daga og hef setið í fallhlífinni við skrifborðið mitt í vinnunni. Þegar viðskiptavinir koma inn er ég líklega eitt af því fyrsta sem þeir sjá, og í þessa þrjá daga hafa þeir byrjað að leita að falinni myndavél eftir að þeir sjá mig - vegna þess að það er mjög heitt á skrifstofunni og engin augljós ástæða fyrir því af hverju manneskja situr í dúnúlpu inná skrifstofu.

Mér var kalt.

Í morgun þegar ég vaknaði fann ég að mér hafði oft liðið betur og ég var með verk í lungunum. Doddi var með hita og kvartaði um verki í hálsinum. Ég ákvað að vera heima.

Dagurinn var tíðindalaus framanaf, ég ákvað samt að fara til læknis. Þegar ég settist hjá lækninum sagði hann glaðlega: "Jæja, af hverju ert þú hér í dag?" "Ég er að deyja", svaraði ég, "mér er illt í lungunum og þú þarft að hlusta mig og staðfesta grun minn."

Hann lyfti annarri augabrúninni og horfði á mig í smá stund. Svo stóð hann upp og náði í fullt af flottu dóti, hlustaði mig, kíkti í eyrun, hálsin, athugaði viðbrögð og margt, margt fleira. Þegar hann var búinn sagði hann: "Ung og hraust manneskja eins og þú hristir þetta slen af sér á hálftíma. Þú býrð við fullkomna heilsu. -Líkamlega."

Mér fannst þetta meira en lítið grunsamlegt, venjulega segir hann að ég nái mér á korteri. Ég er kannski búin að eiga afmæli síðan síðast. Bygons.

Klukkan þrjú sat ég í stólnum mínum inní stofu að horfa á arrested þegar ég fann hvernig ónæmiskerfi líkamans lagði niður störf og beinverkirnir gerðu atlögu. Þetta var mjög svipað og að verða fyrir árás af piranha fiskum.

(anna hafði aldrei orðið fyrir árás af piranha fiskum, en hafði skipulagt árás piranha fiska á önnur dýr, sem er önnur saga og verður kannski sögð seinna)

Ég var undirlögð af verkjum, gat ekki haldið rænu, sofnaði í stólnum og svaf til hálf sjö.

Af því ég svaf í stólnum er ég með hálsríg og er öll krambúleruð.

Ég sé að ég er undir áhrifum af ad. Fyndið.

Ó! Ég gleymi að segja frá foreldraviðtalinu hjá frumburðinum. Ég varð að lufsast þangað í morgun og tók Dodda með. Á leiðinni í bílnum sagði ég Dodda að hann yrði að vera stiltur og góður og að hann mætti ekki grípa frammí.

(það er atriði úr ad þar sem gamall og virtur skóli kemur við sögu sem hafði mottóið "children should neither be seen nor heard". Eini skólinn þar sem Buster virkilega skaraði frammúr. Hann stóð sig svo vel - í að vera hvorki séður né heyrður - að hann var í þessum skóla í tvö ár eftir að hann útskrifaðist - óséður)

Ok, nú er ég búin að bring you up to speed. Í bílnum fór Doddi að spyrja um specifics, hvað hann mátti og hvenær. Til að útskýra hvað ég ætlaðist til af honum sagði ég "Doddi, þú þarft að vera neither seen nor heard". Krakkarnir sprungu úr hlátri, því ég veit að þau sáu Buster fyrir sér, eins og ég.

Doddi hagaði sér eins og engill, eins og hans var von og vísa.

Ég er farin uppí rúm að vorkenna mér og kúra við tuskudýrahundinn minn.

| anna | 23:52 | send to facebook |

comments

post a comment

Muna upplýsingar?

Name:


Email Address:


URL:

Comments:



Do you hate spam?

Tell me, yes or no.