Fimmtudagur, 27. október 2005
Hún mamma er snillingur. Hún var að koma heim af sjúkrahúsi eftir viðhald í vélinda og ég fór að heimsækja hana áðan.
Mömmu fannst *svakalega* gaman að fá mig í heimsókn.. hmm. Ég talaði náttúrlega ekki um annað en hundinn sem ég er búin að ákveða að fá mér - ef ég get fjármagnað hann. Ef ég get það ekki ætla ég að halda landssöfnun. Mér finnst alveg jafn eðlilegt að Íslendingar leggi saman krafta sína og safni svo ég geti eignast hund eins og að einhver kona eignist fiðlu. Svo er hundur miklu ódýrari en fiðla þótt hann verði ekki mörghundruð ára gamall. Ég lofa bara að gera þetta aldrei aftur.
Ég sagði mömmu að ég væri búin að ákveða að fá mér snögghærðan hund og að hann eigi að heita "Púki". "Oj", sagði mamma og gretti sig. Ég maldaði í móinn, sagði að mér fyndist "Púki" ekkert vera "oj" nafn, mér fyndist það sætt. Nei. Það finnst mömmu ekki og hún var alveg ófeimin við að gera mér það ljóst með orðræðu sem innihélt skelfileg lýsingarorð.
Eftir að ég hafði talað um hunda í hálftíma og allt sem ég hef lært um þá á síðustu dögum andvarpaði mamma og sagði "ókey, það er augljóst að þú ætlar að fá þér hund og ef þú færð þér svona ógeðslegan hund krefst ég þess að þú skýrir hann Albert."
"Albert?", sagði ég hissa, "Albert?, af hverju Albert?" "Nú vegna þess að Púki er geðlyðrulegt nafn á aumingja, Albert er virðulegt, regal!" "Ætlar þú að prjóna á hann lopapeysu?", spurði ég. "Já Anna, veistu.. ef þú skýrir hann Albert, þá skal ég gera það", sagði mamma.
Albert.
Ég prufaði að kalla það nokkrum sinnum en þegar mamma kallaði með sinni alræmdu frekju-fóstru-rödd: "hættu þessu Albert, STRAX!" og þegar ég heyrði hvað þetta hljómaði vel áttaði ég mig á að Albert er akkúrat nafnið á hundinn minn. Mamma ætlar að prjóna á hann lopapeysu svo ég geti farið með hann út að labba og mögulega fæ ég lopapeysu í stíl - ef ég verð góð.
Nei ég er að ljúga þessu. Hún ætlar bara að prjóna á Albert. Ef einhver á uppskrift má hann alveg senda mér hana.