 |
|
|
|
 |
Í hundana
Fimmtudagur, 27. október 2005
Eftirfarandi verður sjálfsagt flokkað sem tilfinningaklám hjá sumum en vitiði.. I don't give a shit. (Svona var Anna bara) -- Ég veit að ég er stundum lengi að fatta, en give me a fucking break. Ég er að byrja að vinna mig í gegnum skilnaðinn - NÚNA! (-eða í hittifyrradag) Já, ekki seinna vænna nærri *tveimur árum* after the fact. Þetta er asnalegt því ég er mjög sátt við þennan skilnað að öllu leyti, nema ég er að átta mig á að "hugmyndin" um framtíðina hefur breyst, ég kem ekki til með að tilheyra fjölskyldu þar sem mamman og pabbinn ala börnin upp saman og ég verð ekki svona: "amma og afi sem fá barnabörnin í heimsókn". Það verður ekki þannig. Ever. Um daginn hitti ég fullt af konum. Allar giftar. Allar búnar að vera með manninum síðan ca sautján ára. Sumar komnar með barnabörn... Ég er að átta mig á, að af því ég tók ákvörðun í upphafi sem reyndist röng mun ég aldrei eiga þetta og ég skil ekki af hverju það skiptir mig svona miklu máli allt í einu. Kannski er það vegna þess að ég skil ekki fólkið í kringum mig og hversu casually það parar sig saman, eða fer "að hittast" eða eignast "vini". "Vini" sem skiptir þetta fólk minna máli en hvernig kaffi það pantar á kaffihúsum! Fólk er að "hittast" endalaust en ekki af neinni "alvöru". Nei, það má ekki. Þetta er allt svo "flókið" og "erfitt" ef talið berst að tilfinningum og ég *hef* þannig. Og þetta hentar mér ekki. Ég *vil* skuldbindingu. Ég *vil* vera með sama manninum alla ævi og ég *vil* hafa tilfinningar til hans! Af hverju er ég þá skilin? Hvaða helvítis aumingjaskapur var það? Það hafði ýmislegt verið reynt til að "laga" stöðuna. Stundum er grunnurinn sem byggt var á í upphafi orðin að sandi. Og það var þannig. Niðurstaða fjölskylduráðgjafa: "mæli með skilnaði". Ég hef aldrei efast um að það hafi verið rétt ákvörðun. En með henni sturtaði ég framtíð minni, *eins og ég hafði séð hana fyrir mér* í klósettið og er fyrst núna að a) átta mig á því og b) reyna að sætta mig við það. Sem gengur vægast sagt illa. Það gengur illa vegna þess að mig langar ekkert að eiga "vin" sem er sama um mig, og mig langar ekki að eiga kærasta sem vill ekki "alvöru" samband með mér. Ég veit ekki hvort það er afleiðing, en ég er búin að komast að því að ég hreinlega *get ekki* farið í samband eins og staðan er í dag. Ég myndi aldrei meika það að vera fjárhagslega háð öðrum - sem ég yrði. Nema ef ég fyndi mér aumingja sem myndi sinna hlutverki myllusteins um hálsinn á mér og.. nei. Já.. minnir mig á. Ég spurði lesendur um daginn hvenær þeir héldu að ég myndi finna alvöru kærasta – þá einn af holdi og blóði en ekki pixelum á skjá - og mér fannst áhugavert að heil 68% töldu að ég *myndi* finna mann og flestir héldu að ég myndi finna hann fyrr en seinna. Eftir nákvæma greiningu hjá Gallup fékk ég eftirfarandi niðurstöðu: -- Þeir sem kusu korter og viku eru dottnir úr leik þar sem anna.is er ekki búin að finna alvöru kærasta. Hljóta atkvæði þeirra að falla niður dauð og ómerk. Lang flestir hópuðu sig um valmöguleikann "hálft ár", eða tólf bjartsýnir einstaklingar. Sure, vorið er tíminn og allt það. Gæti verið. Sjö einstaklingar völdu "tvö ár", einn "fimm" og þrír "tíu ár og korter". Lesa má út úr þessum niðurstöðum að anna.is geti haft nokkuð high hopes næstu tvö ár en eftir það fara líkurnar á að hún finni eitthvað að verða slim to none. -Gallup Jensen, Stockholm. (Reyndar áttaði ég mig á því um daginn að ég mun deyja ein og ég fattað *hvers vegna*. Kunni ekki við að segja frá því fyrr en búið var að loka kjörstað og þegar ég skrifaði það niður varð það svo bitur og fúl færsla að ég varð að fara í bað í alveg heila tvo klukkutíma á eftir og ákvað að birta hana ekki.) Brian Tracy, náinn vinur minn (nei Halldór, ég er ekki að sofa hjá honum), sagði mér að þetta væri "verkefni" ekki vandamál og það væri til lausn. Ég er *svo* hætt að bjóða þessum manni í mat, alltaf sama tuðið, verkefni þetta, bladíbla - en.. ég fann lausnina. Ég hef ákveðið að fá mér hund og er nú að leita ráða við að fjármagna einn slíkann. Vill til að ég hef þekkingu, færni og getu til að gera ákveðinn hlut sem ég gæti mögulega látið í skiptum fyrir svona lítið krútt. Mér er alveg sama þótt fólki finnist þeir vera eins og rottur. Mér finnst þeir fallegir og annað skiptir mig engu máli. Mamma má hljóða upp yfir sig að þeir séu ógeðslegir og ég eigi að fá mér smalahund, hún á eftir að falla fyrir honum alveg eins og ég. Ef ekki, þá kemur hún hvort sem er ekkert svo oft í heimsókn. Hundur eins og mig langar að fá mér lifir í 11 - 15 ár. Það er skuldbinding sem ég er tilbúin að standa við - með rétta hundinum. Ég er hinsvegar farin að stórefast um getu mína til að velja og treysti mér ekki til að velja neitt. Ætti að taka einhverja af þessum hamingjusamlega giftu konum með mér í hundavalið. Þegar ég er komin með hund þá hef ég allavega einhvern sem er (vonandi) glaður að sjá mig þegar ég kem heim, nennir að sitja hjá mér og horfa á sjónvarpið, nennir með mér út að labba og kúrir við mig þegar mér finnst erfitt að vera til eða þegar ég er bara þreytt eða þegar mér finnst eins og þetta taki aldrei enda og verð hrædd um að ég missi vitið og þarf bara að tala við einhvern sem nennir að hlusta á mig og hughreysta mig. Þið vitið.. allt sem maður óskar í karlmanni en fær ekki. Það eina sem hundurinn *getur ekki* liggur á sviði sem fáir karlmenn standa sig í hvort sem er, svo það skiptir engu máli. Mér skilst að fólk sem á hunda verði fljótt skrítið í hausnum og telji sig skilja gelt og ég treysti á að ég verði *akkúrat* þannig. Kræst.. af hverju finnst mér þetta svona sorglegt? Af hverju er ég svona langt frá því að vera sátt við að *hugmyndin mín* um framtíðina sé shot to shit?! Er ég bara ekki komin í "norm" stöðu fyrir daginn í dag? Er það málið? Er ég ennþá að svekkja mig yfir því að þetta var ekki einstakara en þetta? Come the fuck on Anna! Það sorglegasta af öllu er að á meðan ég er að fara í gegnum þetta er maður útí Þýskalandi sem *vill* vera allt þetta sem ég þarf.. en ég vil ekki leyfa honum það. Þó hann sé perfect á pappírum og hafi fengið tíu í einkunn hjá þýska hernum bæði í líkamlega og andlega prófinu.. er ég of hrædd um að það sé eitthvað *mikið* að honum fyrst hann vill mig in the first place og af því ég laðaðist *strax* að honum er ég *sannfærð* um að hann *hljóti* að vera eitthvað *verulega gallaður* - og mig langar ekki að eyða tíma og orku í að komast að hvað er að honum. Kannski af því ég þekki mín takmörk. Kannski.. af því ég er fáviti. Kannski.. af því ég er búin að gefast upp. Kannski.. af því ég.. | anna | 17:10 |
comments
Kannski.. af því þig skortir sjálfstraust? Það væri aftur á móti alveg stórfurðulegt - að mínu viti - að þig skorti sjálfstraust! Ég hefði haldið að menn myndu bíða í röðum með að uppfylla kröfur þínar miðað við þá hæfileikaríku manneskju sem þú hefur að geyma. Ekki ætti útlitið að spilla fyrir nema myndirnar á síðunni séu allar búnar til í photoshop og þú sért í raun grænn marsbúi með sex arma. Það myndi skýra ýmislegt. Nr. 1 | posted by: igor | 27.10.2005 | 23:07:50 | [+] |Raðir? Þetta er bögg. Það kveikir bara engin af þeim í mér og ég kann ekki við að stefna mönnum hingað frá útlöndum bara til að vísa þeim í burtu strax aftur - af því ég er að VINNA MIG Í GEGNUM SKILNAÐ sem ég fór í gegnum FYRIR TVEIMUR ÁRUM. Er þetta heilbrigt? Ég meinaða. Mig skortir hinsvegar sjálfstraust og ég veit af hverju. hehe og já.. nei. Ég er ekki grænn marsbúi með sex arma. Sástu ekki original ó-photoshop-uðu myndina þegar ég publishaði henni? Svona er ég. Í alvörunni. Hvenær ætlar þú að pósta mynd? MÚHOHOHOHOHOHO Mér finnst það svakaleg sóun að manneskju eins og þig skuli skorta sjálfstraust. Það fer svo margt í súginn við það. En það hlýtur að vera fyrsta skrefið að auknu sjálfstrausti að vita afhverju það er ekki til staðar. Nú er bara að rífa sig upp úr lægðinni. Jú, ég man eftir myndinni en hún sannar ekkert varðandi armana sex Myndin af mér mun birtast þér á óvenjulegan hátt. Nr. 3 | posted by: igor | 27.10.2005 | 23:45:45 | [+] |I knew it. Nr. 5 | posted by: igor | 27.10.2005 | 23:53:56 | [+] |Lofa að segja engum. Það er nú bara gaman að svona hlátrasköllum. Smitandi MÚHOHOHOHOHOHOHO Nr. 9 | posted by: igor | 28.10.2005 | 0:05:00 | [+] |Svona líka bráðsmitandi. Nr. 10 | posted by: igor | 28.10.2005 | 0:05:51 | [+] |Auðvitað. Nr. 12 | posted by: igor | 28.10.2005 | 0:10:44 | [+] |Finnst þér Albert ekki gott nafn á hundinn minn? Hljómar eins og barnabókasería "Anna og Albert fara til læknis" Þarna held ég að mamma þín hafi hitt naglann á höfuðið. Fínt nafn. Minnir mig dáldið á Emil í Kattholti. Aaaalbeeert. Nr. 14 | posted by: igor | 28.10.2005 | 6:45:10 | [+] |Ég held að sjúkdómsgreining Igors sé röng. Ekki skortir mig sjálfstraust og samt helst mér ekki á karlmanni. Ég held að kærastaskortstragedía okkar eigi sér sömu rót Anna mín, það er bara alveg óskaplega fátt um fína drætti á markaðnum. Þeir sem á annað borð eru frambærilegir hafa takmarkað yndi af öldurhúsamenningu og eru því ekki aðgengilegir. Ef maður ætlar að halda sig við það heygarðshorn að betra sé autt rúm en illa skipað, verður maður líka að reikna með þeim möguleika að ekki takist að manna það. Kannski er vandamálið frekar of mikið sjálfstraust. Trú á að maður þurfi ekki á myllusteini að halda og eigi betra skilið, leiðir til einveru. Allt hefur sinn verðmiða. Nr. 15 | posted by: Eva | 28.10.2005 | 10:04:56 | [+] |post a comment
|
