...

...

Um daginn hitti ég vin minn í gleraugnabúð. Ég og Doddi vorum komin inn í búðina áður en hann kom. Rétt áður. Ég er að tala um 30 sekúntum áður. Ég hafði verið inni í ca 20 sec þegar sölukonan sveif á mig og spurði hvort hún gæti aðstoðað mig. Ég brosti, snéri mér við og horfði út um gluggann. Þetta tók mig ca fimm sec og það tók mig aðrar fimm að segja: "nei, viðfangsefni þitt er þarna". Þegar hún snéri sér í áttina að hurðinni var hann að ganga inn um hana.

Þegar maðurinn in question kom inní búðina fór af stað dínamík sem fer oft af stað þegar hjón fara að versla eitthvað "saman". Konan hélt að við værum par og completely ignoraði hann allan tímann. Hún ræddi hinsvegar við mig um hvernig gleraugun litu út á honum, hvaða litir færu honum vel o.s.frv. - eins og hann væri ekki á staðnum. Inná milli þá spurði ég hann hvað honum fyndist um þau gleraugu sem hann var með á nefninu þá stundina - og það var ekki fyrr en seinna sem hann gat komið orðum að því að þessi upplifun: að missa sjálfið og verða person non grata - var bara too much. Hann var orðlaus.

"Þá veistu hvernig það er að vera giftur. Þú hættir að vera til í verslunum.", sagði ég.

Ok ég laug, auðvitað er þetta allt persónubundið og ef honum hefði ekki brugðið svona mikið, og misst málið, hefði ég kannski ekki dottið inn í "married" rútínuna. Ég bendi aftur á.. að ég reyndi að beina athyglinni að því sem hann vildi. Með hann mállausann.. I had nothing to work with! Konan hélt áfram að selja mér gleraugu, ekki honum.

Er þetta svona? Ef þetta er ekki svona, af hverju er ég þá svona klár í því? Er það vegna þess að ég hef 22 ára reynslu af því að hugsa fyrir karlmann? - Ég var farin að hugsa fyrir pabba þegar ég var tólf ára.

Eftir ca tíu mínútur af "playing along" áttaði ég mig á því að ég var með handsprengju á staðnum. Dodda. Sá fyrir mér hvað það yrði gefandi þegar hann kæmi upp um að við værum ekki par og konan færi að afsaka sig og segja okkur hvað það væri mikill hjónasvipur með okkur. Reyndar sagði hún að við værum bæði "vetur". Ég vissi ekki að ég væri vetur. Hélt ég væri bara köld og fráhrindandi.

En Doddi gerði engar athugasemdir. Doddi hagaði sér nákvæmlega eins og hann væri í þessari búð með foreldrum sínum, alveg sama hversu mikið konan færði sig upp á skaftið með að ákveða hversu intimate við værum.. Doddi haggaðist ekki.

Þá veit ég það. Doddi var greinilega ekki að grínast þegar hann sagði: "ég vil eiga tvo pabba fyrst ég á tvær mömmur" og horfði svo ásakandi á mig, eins og þetta væri bara aumingjaskapur af minni hálfu..

Var að borga reikninga þegar ég fór að velta fyrir mér: hvað ætli kosti að fá næringu í æð? Ætli það sé ódýrara en að versla í Bónus?

Kannski smá startkostnaður þegar maður kaupir þetta dót þarna sem maður dregur svo á eftir sér, en þá væri það líka komið.

Klukkan hálf átta í kvöld var anna.is flutt í hjartastoppi á bráðamóttöku Landsspítalans.

Endurlífgun bar árangur en sjúklingurinn náði þó ekki meðvitund. Hún hefur verið flutt á gjörgæslu þar sem henni er haldið sofandi.

Ef ekki hefði verið fyrir snarræði höfundar hefði geta farið verr og læknar eru bjartsýnir þó ekkert sé hægt að segja með vissu um batahorfur á þessari stundu.

Höfundur mun setja inn nánari fréttir um leið og þær berast.

Í sjúkrabílnum horfði ég á þá dæla í hana adrenalíni. Þeir gáfu henni raflost fimm sinnum áður en hún sýndi einhver lífsmerki. Ég varð eiginlega pínu svekkt þegar þeir náðu upp hjartslætti.

Þetta var the easy way out fyrir mig.

Ég sat á biðstofunni uppá gjörgæslu og hugsaði um hvað ég gæti gert við síðuna. Ég hafði fullkomið frelsi til að breyta öllu, gera eitthvað annað, vera ég. Því meira sem ég hugsaði útí það, því betur áttaði ég mig á því að ég lifi alveg jafn tilbreytingalausu lífi og ég gerði þegar hún kom til sögunnar. Þessvegna varð hún til, hún lifir miklu skemmtilegra lífi en ég!

Ég byrjaði að svitna. Hvað? Á ég að fara að kópa við mitt eigið líf? Ég er ekki viss um að ég geti það! Og hvað? Segja frá því hvað ég er blönk, eða hvað ég horfði á í sjónvarpinu eða hvað ég þvoði margar þvottavélar eða hvað ég er einmana eða..

Ég lifi í gegnum hana! Þannig kópa ég! Hvað hef ég gert?!

Eftir tvo klukkutíma af naglabandaáti og svita kom læknir af gjörgæslunni að máli við mig. Hann sagði að þrír sérfræðingar væru búnir að skoða hana en engin þeirra fyndi neitt að. Þeir gætu enga skýringu gefið á því af hverju hún fór í hjartastopp og ég er ekki að grínast þegar mann andskotinn sagði við mig: "ung og hraust manneskja eins og hún - verður orðin góð á korteri".

Þó ég væri dauðfegin langaði mig samt að sparka í hann.

Auðvitað er ekkert að henni nema drama.

Svo leiddist mér í gær. Þá gerast svona hlutir.

Ég dó úr hlátri.

Það getur komið fyrir.

Var að horfa á Arrested Development, hló mikið.. nema svo svelgdist mér á, í beinu framhaldi af því fór ég að hósta, svo gat ég allt í einu ekki andað, þar á eftir hætti hjartað að slá og þá bara dó ég. Í heilar sjö mínútur.

-en þetta atriði í þættinum var líka ó-borg-an-legt og það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom heim af spítalanum var að horfa á það aftur.

Ég trúi því nefnilega að hlátur lengi lífið og vil meina að þetta hafi verið undantekningin sem sannar regluna. Já, og svo er ég hætt að neyta drykkjar á meðan ég horfi á Arrested Development.

Í gær tók ég niður síðustu fjögur ár af bloggi. Það var kominn tími to let go og mig vantaði vendipunkt, svo ég bjó einn til.

Þegar ég dó sá ég nefnilega ljósið, var fljót að hlaupa í hina áttina enda myrkur mest flattering fyrir mitt útlit, en ég sá það samt (ljósið) og hef ákveðið að næsta ár hjá mér fari í það að læra að vera ein, ég hef nefnilega aldrei kunnað það.

Ætli það taki meira en ár?

Og ekki byrja með eitthvað rugl um að ég sé ekki ein vegna þess að ég hafi börnin mín hjá mér. Málið snýst ekkert um það. Þeir sem ætla að taka það debate: go fuck yourself! Það er ein leið til að virkilega fá the feel of the situation.

Ég er líka soldið fegin að ég sá ljósið vegna þess að þá veit ég að samningurinn sem ég gerði við djöfulinn þarna fyrir tíu árum síðan er fyrndur. Allavega orðin ógildur vegna vanefnda.

Annars væri ég sálarlaus, rík kona í dag...

Ég var í baði.

vííííííí

Ég er þyrst.

Mig langar í vatn.

Ég nenni ekki að standa upp.

Ég er þyrst.

--

Ég þarf að virkja aðgang minn að Íslendingabók. Hef grun um að ég geti rakið ættir mínar til Lata Geirs.

Mér er búið að vera kalt í þrjá daga og hef setið í fallhlífinni við skrifborðið mitt í vinnunni. Þegar viðskiptavinir koma inn er ég líklega eitt af því fyrsta sem þeir sjá, og í þessa þrjá daga hafa þeir byrjað að leita að falinni myndavél eftir að þeir sjá mig - vegna þess að það er mjög heitt á skrifstofunni og engin augljós ástæða fyrir því af hverju manneskja situr í dúnúlpu inná skrifstofu.

Mér var kalt.

Í morgun þegar ég vaknaði fann ég að mér hafði oft liðið betur og ég var með verk í lungunum. Doddi var með hita og kvartaði um verki í hálsinum. Ég ákvað að vera heima.

Dagurinn var tíðindalaus framanaf, ég ákvað samt að fara til læknis. Þegar ég settist hjá lækninum sagði hann glaðlega: "Jæja, af hverju ert þú hér í dag?" "Ég er að deyja", svaraði ég, "mér er illt í lungunum og þú þarft að hlusta mig og staðfesta grun minn."

Hann lyfti annarri augabrúninni og horfði á mig í smá stund. Svo stóð hann upp og náði í fullt af flottu dóti, hlustaði mig, kíkti í eyrun, hálsin, athugaði viðbrögð og margt, margt fleira. Þegar hann var búinn sagði hann: "Ung og hraust manneskja eins og þú hristir þetta slen af sér á hálftíma. Þú býrð við fullkomna heilsu. -Líkamlega."

Mér fannst þetta meira en lítið grunsamlegt, venjulega segir hann að ég nái mér á korteri. Ég er kannski búin að eiga afmæli síðan síðast. Bygons.

Klukkan þrjú sat ég í stólnum mínum inní stofu að horfa á arrested þegar ég fann hvernig ónæmiskerfi líkamans lagði niður störf og beinverkirnir gerðu atlögu. Þetta var mjög svipað og að verða fyrir árás af piranha fiskum.

(anna hafði aldrei orðið fyrir árás af piranha fiskum, en hafði skipulagt árás piranha fiska á önnur dýr, sem er önnur saga og verður kannski sögð seinna)

Ég var undirlögð af verkjum, gat ekki haldið rænu, sofnaði í stólnum og svaf til hálf sjö.

Af því ég svaf í stólnum er ég með hálsríg og er öll krambúleruð.

Ég sé að ég er undir áhrifum af ad. Fyndið.

Ó! Ég gleymi að segja frá foreldraviðtalinu hjá frumburðinum. Ég varð að lufsast þangað í morgun og tók Dodda með. Á leiðinni í bílnum sagði ég Dodda að hann yrði að vera stiltur og góður og að hann mætti ekki grípa frammí.

(það er atriði úr ad þar sem gamall og virtur skóli kemur við sögu sem hafði mottóið "children should neither be seen nor heard". Eini skólinn þar sem Buster virkilega skaraði frammúr. Hann stóð sig svo vel - í að vera hvorki séður né heyrður - að hann var í þessum skóla í tvö ár eftir að hann útskrifaðist - óséður)

Ok, nú er ég búin að bring you up to speed. Í bílnum fór Doddi að spyrja um specifics, hvað hann mátti og hvenær. Til að útskýra hvað ég ætlaðist til af honum sagði ég "Doddi, þú þarft að vera neither seen nor heard". Krakkarnir sprungu úr hlátri, því ég veit að þau sáu Buster fyrir sér, eins og ég.

Doddi hagaði sér eins og engill, eins og hans var von og vísa.

Ég er farin uppí rúm að vorkenna mér og kúra við tuskudýrahundinn minn.

Vaknaði klukkan átta í morgun. Fékk mér að borða og settist inn í stofu og "hugsaði málið" undir teppi til klukkan ellefu.

Næst hringdi ég í Halldór. Ég lokkaði hann frammúr með því að segjast vera að fara í Ikea, -var auðvitað að ljúga. Ég var að fara í Rúmfatalagerinn að kaupa handklæði mánaðarins. Hægt og rólega er ég að útrýma gömlu handklæðunum mínum sem eru flest frá hjúskapartíð foreldra minna.

Eftir smá kaffihúsabrölt með Halldóri fór ég í Nornabúðina.

Ég fékk mér netluseyði sem var borðin fram með alveg ofboðslega góðu hunangi sem hamingjusamar býflugur í Kanada söfnuðu saman. Þarna sat ég með netluseyðið mitt og bækur um galdra. Á meðan ég las fylgdist ég með viðskiptavinum verslunarinnar með öðru eyranu.

Ég var í búðinni í tæpan klukkutíma, vegna þess að ég tímdi ekki að fara. Ég hef gaman af göldrum og ég hafði gaman af því að hlusta á spurningar viðskiptavinanna og ekki síður svör vingjarnlegu nornarinnar sem var að afgreiða.

Andrúmsloftið í Nornabúðinni er afslappað. Gott að drekka nornaseyði þarna og ef þú vilt vita eitthvað um galdra.. þá skaltu spyrja nornina sem er að afgreiða, hún kann marga mjög magnaða.

Æ ókey.. best ég viðurkenni það bara. Ég var að leika mér með galdrasettið sem ég keypti mér í fyrra og lagði álög á mig. Þetta gerðist fyrir smá tíma síðan og svo klúðraðist það allt saman, notaði vitlausa jurt eða þetta var ekki rétt eðla -held að þetta hafi verið gallað sett, en allavega... ég hef ekki getað náð þessum álögum af mér, búin að reyna allt svo heyrði ég af Nornabúðinni og ákvað að athuga hvort þar væri norn sem gæti losað mig undan þessu klúðri.

Ég varð ekki fyrir vonbrigðum.

Takk fyrir mig!

Í nótt gerðist eitthvað.

Í morgun var óvíst hvort það sem gerðist kom fyrir 120 GB harða diskinn minn eða 250 GB diskinn.

120 GB diskurinn heitir C, 250 GB diskurinn heitir F.

Á C er allt bloggið mitt frá upphafi, eina eintakið sem til er í heiminum.
Á F eru öll önnur gögn. Frá upphafi.

Það hefur nú komið í ljós að ég held blogginu.

Þegar ég fékk þetta á hreint fékk ég líklega það sem fagmenn kalla taugaáfall. Það er reyndar lygi. Ég fékk ekkert taugaáfall. Ég hallaði mér aftur í stólnum og brosti. Já, hugsaði ég með sjálfri mér, þetta er magnað. Hvað á ég nú að gera? Annaðhvort er hægt að ná í þessi gögn - eða ekki. Líkurnar á "ekki" eru yfirgnæfandi. Ég gæti prufað að fara að gráta en ég veit að það leysir ekkert. Ég gæti prufað að verða mér út um vopn og ganga berseksgang í Tölvulistanum, sér í lagi vegna þess að þetta er annar 250 GB diskurinn frá þeim sem krassar á innan við hálfu ári. Þessir aumingjans menn eru bara ekki þess virði.

Það sem er á þessum disk eru allar digital myndir sem ég hef tekið frá því ég fékk vélina mína. Öll myndvinnsla, sama hvað það er - frá upphafi. Allt sem ég hef skrifað, öll verkefni, gamall póstur.

Allt.

Staðreyndin sem blasir við er að það er ekkert sem ég get gert í rauninni. Jú, á eftir ætlar Hugi að kanna hvort hægt sé að lesa þetta í makka en líkurnar eru ekki miklar og ég bind ekki miklar vonir við að það virki.

Þetta er farið.

Þegar ég var búin að ná utanum það fór ég að hugsa. Já.. kannski var það bara ágætt. Það var nefnilega fullt af dóti þarna sem ég ætti að vera búin að eyða út, en hef ekki gert vegna þess að ég er haldin kvalarlosta. Nú er það farið. Horfið. Bygons.

Þær myndir sem skipta einhverju máli eru á myndaservernum, svo ég hef ekki miklar áhyggjur af því. Ég sé eftir myndvinnslunni minni. Allt varðandi galdradúkkurnar mínar er horfið. Allt varðandi allt sem ég hef unnið að er horfið.

Þessi færsla mun ekki enda á orðunum "hjúkk að ég átti afrit". Ég á ekki afrit svo ég get sjálfri mér um kennt. Jújú, ég á eitthvað af þessu brennt á diska hér og þar, vissulega. En ekki nærri allt. En þarf ég allt? Ég spurði mig að þessari spurningu og svarið við henni er: nei, ég þarf ekki allt. Ég kem til með að lifa þetta af, augljóslega. Spurningin er: ætla ég að blúsa yfir þessu vikum saman eða ætla ég að sætta mig við þetta núna og byrja uppá nýtt. - Þegar Tölvulistamennirnir hafa bætt mér diskinn. Ég verð reyndar að viðurkenna að mig langar ekkert rosalega mikið að fá western digital disk aftur, I wonder why.

Þegar hingað var komið við sögu varð ég að drífa mig út, átti stefnumót við konu á kaffihúsi. Fyndið, Júlía hringdi í gær, ætlaði að koma til mín í dag en ég sagði henni að ég væri að fara að hitta konu á kaffihúsi um miðjan dag svo það yrði að vera fyrir eða eftir. Þá spurði hún "Anna.. ertu orðin lesbía?" Þegar ég var búin að ná mér úr hlátri spurði ég á móti: "Júlía.. finnst þér það líklegt?" og þá fór Júlía að hlæja.

Ég fór í ó-lesbískum erindagjörðum að hitta konu á kaffihúsi í dag sem var ágætt því ég náði að gleyma harða disknum sem ég var með í töskunni og öllu sem á honum er/var.

Ég er ekki stúbid. Ég veit að líkurnar á því að ég nái í það sem var á disknum eru á bilinu slim to none. Þetta er svipað og þegar einhver er búinn að vera dáinn svo lengi að heilaskaði er orðin óhjákvæmilegur en samt halda læknar áfram að endurlífga - eins og þeir trúi á kraftaverk.

Sem er einmitt ástæðan fyrir því að ég er að fara með diskinn til Huga á eftir. Að gefa því ekki séns er stúbid, því þótt líkurnar séu litlar þá eru þær til staðar.

En basically veit ég að þetta er farið svo af einskærum kvikindisskap og illgirni þá legg ég þetta, hér með, í hendurnar á Guði. Ef ég fæ gögnin mín aftur lít ég svo á að hann hafi sannað tilvist sína. Ef ekki..

Í kvöld heimsótti ég konu sem er göldrótt.

Í kjölfarið lýsi ég eftir manni. Ég veit ekki hvernig þessi maður lítur út en þetta er maður með þónokkur völd, fjáður, ekki elskhugi minn, ekki skyldur mér en veit af mér, vill mér vel og mun reynast mér vel.

Vinsamlega gefðu þig fram.

--

Hvað harða diskinn varðar, þá veit ég ekki ennþá hvort Guð er til, en mun láta vita um leið og það kemur í ljós.

Menn á vegum Kaþólsku kirkjunnar höfðu samband áðan og gáfu mér upp beina númerið hjá Páfa, enda liggur hann víst andvaka af spennu yfir því hvernig fer - sem og allur Páfagarður. Vona bara að karlgreyið óverdósi ekki á kaffi og sígarettum. Símanúmerið hans er komið í gsm símann minn undir nafninu "Johnny boy". Setti hann í grúppu sem heitir "karlmenn-týpa 4", hringitónn þessarar grúppu er lagið "Loser" með BECK.

Ég setti víst sunnudags-náttfatapartíið í algjört uppnám þegar ég skoraði Guð og alla englana á hólm áðan, margir sem lesa mig þarna, og skilst að þeir hafi hreinlega aflýst "hver er undir kuflinum" í kvöld, menn voru í svo miklu uppnámi. Við skulum átta okkur á því að "hver er undir kuflinum" hefur aldrei verið frestað áður ekki einu sinni þegar páfi liggur fyrir dauðanum. -Enda myndu þeir líka aldrei spila ef þeir ætluðu að fresta þá..

Breskir veðbankar eru svartsýnir á að ég muni ná þessum gögnum, er það mat óháð því hvort Guð er til eða ekki.

Gaman að þessu bíó prómó dóti..

Það hefur hvorki heyrst né sést til Guðs í dag. Ætli Guð hafi líka farið í Milford skólann þar sem reglan er að vera "neither seen nor heard" ?

Guð er allavega ferlega góður í því.

Hugi gat ekki bjargað disknum mínum. No volumes fundust en það er allavega hægt að búta makkanum upp með disknum í - mikil framför.

Það heyrast skruðningar og læti þegar hann fer í gang. Andskotinn sjálfur. Ætlaði að búa til rescue cd þegar ég komst að því að geisladiskarnir eru búnir á þessu allsnægtarheimili.

Ljóta ástandið.

Það er allt að gerast.

Mamma komin frá Kanarí og Beggi orðin fimmtugur! Júlía og Gulli búin að gifta sig, nei djók. Það stefnir samt í það. Ég hef bara aldrei séð ástfangnara fólk, nema kannski mig fyrir svolitlu síðan... eeen það reyndist vera sóló project.

Mamma gaf mér svakalega stórann dúk, svo nú get ég haft dúk á borðstofuborðinu um jólin. Magnað.

Hún bauð okkur í mat í kvöld. Eftir matinn útbýtti hún toblerone súkkulaði, einn pakki á mann, en hún tók fram að það mætti ekki opna þetta. Næst opnaði hún sjálf toblerone pakka og henti súkkulaðibitum á borðið. Þeir sem höfðu viðbrögðin í lagi fengu bita, aðrir ekki. Mér leið eins og fugli á bílaplaninu hjá Aktu Taktu. Mjög spes. Annars finnst mér að það eigi að sekta fólk sem kaupir ekki M&M í fríhöfninni.

Eftir matinn spurði mamma hvernig stæði á því að ég væri ekkert búin að barma mér yfir því hvað ég væri einmana og lítil og blá og hvað allt væri ómögulegt og ég myndi deyja ein og það elskaði mig engin. Ég þakkaði henni fyrir að minna mig á þetta, fór inná bað og grét í klósettpappír.

Gott að eiga góða að.

Þegar ég kom fram tilkynnti Júlía mér að Gulli ætti bróður og þau hefðu ákveðið að ég ætti að giftast honum.

Has it really come to this??

Reyndar er ég eina single stelpan eftir í vinkvennahópnum eftir að H fann sér mann um síðustu helgi og varð svona líka hrifin af honum - og hann af henni. Mér finnst það ágætt. Þá eru færri sem draga mig út á kvöldin því allir eru uppteknir við að vera ástfangnir. Ég get ekki verið nálægt þessu fólki. Fæ verk í hjartað, en ég fæ líka að vera í friði og viðhalda félagslegri einangrun minni.

Ég er líka mjög upptekin. Í þessari viku er ég t.d. að prófa að rækta hár inní eyrunum á mér.

I don't want you.
I don't need you.
I don't want to see you.
Yet you keep coming back.
I can't figure you out.
A pretty girl like you
Should be able to find
Someone else.
I reject you and
Yet you keep
Returning.
Everywhere I turn,
You're there.
You're just taking
Up too much of
My time.
Why do you come?
Why don't you leave?
You are?
Good!
What did you want
With a guy like me?
Love.
Please come back.
She's gone.

Alltaf er maður að læra eitthvað nýtt um sjálfan sig. Í gær komst ég t.d. að því að ég er padda.

Ég fékk sent stutt myndskeið í tölvupósti og þegar ég horfði á það skildi ég nú ekki fyrst af hverju þetta átti að vera fyndið.. en svo fór ég að hlæja. Og ég hló og hló og hló og það komu tár og mig verkjaði í magann en samt horfði ég aftur..

Nú þegar ég hef fengið staðfest hversu mikil padda ég er get ég farið til prests eða á dale carnegie eða eitthvað til að vinna í þessu og verða betri manneskja. Held ég sé á góðri leið nú þegar því ég skammast mín smá fyrir að finnast þetta svona ferlega fyndið.. en það verður bara að hafa það og ég hreinlega verð að birta þetta.

Þetta er myndskeið úr "hvar eru þeir núna" þætti.

Gaurinn sem þátturinn fjallar um var einu sinni þáttastjórnandi, með svipaðann þátt og "fólk með sirrý" en hann var rekinn eftir að hann stjórnaði þætti sem fjallaði um læknamistök vegna þess að hann þótti ekki taka starf sitt nógu alvarlega.

Þó þú skiljir ekki hvað fólkið er að segja, hafðu hljóðið á..

Þátturinn var tekinn upp í beinni útsendingu.

Ég er hætt að vera einmana eftir að ég fékk mér tuskudýrahund. Held að ég sé orðin geðveik í staðinn.

Tuskudýrahundar gelta ekki en þeir fara úr hárum. Það verður áhugavert, því þau vaxa ekki aftur. Tuskudýrahundar eru tregir til að labba og vilja láta draga sig hingað og þangað, þetta hef ég fengið að reyna á gönguferðum okkar um vesturbæinn og mér finnst það asnalegt - svo ég keypti tösku sem ég geymi hann í þegar við förum út að ganga. Mér er soldið illa við fólk sem spyr mig hvernig tegund þetta er, því ég er ekki viss og það fylgdi ekkert ættar plagg með honum. Ég veit bara að það má þvo hann á fjörutíu, en ekki setja hann í þurrkara.

Hver setur hund í þurrkara?

Samt ágætt að hafa svona meðferðarmiða á maganum á honum, ef maður skyldi koma heim mjög drukkin. Allur er varinn góður og allt það. 21. öldin og svona.

Það er miklu minna mál að eiga tuskudýrahund en að eiga lifandi hund. Minn hundur þarf t.d. aldrei að kúka eða pissa og stundum geymi ég hann uppá skáp dögum saman, þegar ég er upptekin. Hann verður samt voða glaður þegar ég man eftir honum og finnst gott að kúra við mig þegar ég horfi á sjónvarpið. Og þegar ég fer að sofa..

Ég ætti að fara að sofa núna, er það ekki?

Það skildi þó aldrei vera!

Eins og komið hefur fram krassaði harði diskurinn minn. Veit ekki hvort ég sagði frá því um daginn þegar ég tók íbúðina í gegn og fór með drasl niður í geymslu - m.a. geisladiska sem ég hef haft hérna út um allt og aldrei nokkurtíma notað.

Ég hef verið að búa til Galdradúkkur um helgina, mökk af þeim, en mig vantar hinsvegar það sem ég er vön að líma aftaná rammann, leiðbeiningar varðandi notkun og þess háttar. Ég átti hinsvegar nokkra ramma sem vantaði bara dúkku á og reddaði þessu þannig. Í bili.

Ég vissi samt að ég þyrfti að fá hitt og mundi þá eftir geisladisk sem ég bað Óla kerfisstjóra að brenna fyrir mig þegar við fengum nýjar vélar í vinnunni. Þetta dót var nefnilega allt á vinnuvélinni minni og ég lét Óla brenna disk sem innihélt allt dót sem var á vinnuvélinni minni en kom vinnunni minni ekki við. Þegar Óli spurði mig hvað diskurinn ætti að heita svaraði ég, eiginlega meira í djóki en hitt: "Jude Law, ekkert nema myndir af honum þarna hvort sem er."

Óli brenndi disk og stuttu síðar fékk ég nýja vél í vinnunni.

Ég var viss um að þetta dót sem mig vantar núna hafi verið þarna, en var þó ekki alveg viss. Ég var að tala við Hörpu vinkonu um þetta og leita að disknum því ég mundi eftir að hafa séð hann einhverstaðar nálægt skrifborðinu mínu um daginn. Um daginn er teygjanlegt hugtak hjá mér. Ég t.d. skildi við manninn minn um daginn, og um daginn sagði Harpa svolítið við mig - þegar það var reyndar í dag. Um daginn er mjög teygjanlegt í mínum huga.

Ef við ætlum að hengja okkur á staðreyndir má teljast nokkuð líklegt að ég hafi séð þennan disk síðast fyrir um það bil þremur mánuðum - semsagt um daginn.

Ég ákvað að fara niður í geymslu og freista þess að finna Jude Law þar. Þetta var svakaleg hættuför og ég fann ekkert. Gróf mig lengra og lengra. og fokk.. ég er að fatta að ég gleymdi að setja fokking stólana aftur inní geymsluna! brb

........................

Vá hvað ég er mikill sveimhugi. Jæja, stólarnir eru komnir inní geymslu.

Á endanum fann ég geisladiskana og fór með þá upp, jújú.. Jude Law var þarna, merktur kyrfilega. Ég stakk honum í vélina og voila! Allt sem ég þurfti var þarna á einum stað. Ég grét.

Æ ég græt ekkert svona mikið, verð að hætta að ljúga þessu..

Ég held að ég hafi pínu spes smekk á karlmönnum.

Um helgina kolféll ég fyrir karakter úr Arrested Development en ég hreinlega skil ekki af hverju. Hann er þurr og leiðinlegur og húmorslaus og kuldalegur - enda lögfræðingur.

Hvað er eiginlega að mér?

Wayne Jarvis heitir maðurinn (til hægri á myndinni) og mér mér finnst hann bara alveg hreint út sagt dásamlegur. Ég var náttúrlega að búa til galdradúkkur alla helgina, kannski var ég með óráði.

Uppáhalds atriðið mitt með honum, fyrir utan þarna þegar hann felur sig á bak við sófa, er þetta:

Wayne Jarvis er að segja Michael að hann hafi sannanir fyrir því að pabbi hans hafi staðið fyrir efnavopnaframleiðislu í Írak.

Michael: Are you serious?
Wayne Jarvis: Almost always. I was once called the worst audience participant Cirque du Soleil ever had.
Michael: This is a big accusation.
Wayne Jarvis: Well, Michael, I did not find their buffoonery amusing.
Michael: About my father.

--

Þessi setningu á Wayne líka:

"I'm a professional. I'm serious, and I'm a professional."

DÁsamlegur.

Nú er hægt að kaupa Galdradúkkurnar í Nornabúðinni, Vesturgötu 12.

Þessi klassíska er á boðstólunum eins og er, en Galdrakarlarnir koma von bráðar líka..

Þær bíða í röðum eftir að færa eigendum sínum meira af því sem hjartað þráir.

Þegar ég kom heim úr vinnunni gerði ég mig ferlega fína, samdi við frumburðinn um að passa Dodda og svo hljóp ég niður að bíða eftir lifur - sem hafði sagst ætla að sækja mig á hjólinu með hliðarvagninum. Það er nefnilega fullt tungl í kvöld.

Ég stóð fyrir utan, með harða diskinn í poka og beið. Fólkið í húsinu fór að tínast heim og ég svona.. bauð góðan daginn, til að byrja með. Kveðjan var kennd við kvöld undir það síðasta. Það var rigning.

Eftir tæpa tvo tíma var ég niðurrignd, niðurbrotin og svakalega leið, svo ég fór inn. Ég hafði ekki þrek til að taka upp húslykla svo ég hringdi bjöllunni. Börnin sátu fyrir mér þegar ég kom inn.

Hvernig gat ég verið svona vitlaus? - Aftur! Hélt að lifur væri það eina rétta fyrir mig. Hljómaði þannig. Við hefðum geta verið fyrirtaks kvikindi saman! Reglulegar pöddur! Nei. Ég hefði átt að hlusta á mömmu sem sagði að það væru bara vitleysingjar á Internetinu. (Bæði Anna og mamma hennar halda úti heimasíðu - á Internetinu)

Ég lagðist upp í rúm og langaði að gráta en ég er all cried out - og ef helvítis harði diskurinn minn væri ekki í fokki myndi það einmitt vera lag vikunnar.

Ég treysti á þig lifur og nú hefur hjarta mitt brotnað í þúsund mola - aftur - og ég bara nenni ekki að tjasla því saman enn eina ferðina! Hvílik grimmd! Hvílíkur skepnuskapur! Hvernig gastu gert mér þetta?

Það er sama sagan með alla karlmenn sem nálægt mér koma, þeir koma ekki nálægt mér.

Ég gefst upp.

--

Ég fór í heilun á laugardaginn. Vinkona mín sendi mig til heilara sem átti að stilla orkustöðvarnar mínar. Annaðhvort fíntjúna ég þær svona svakalega vel sjálf, eða ég hef engar, því ég varð ekki vör við neitt. En.. heilarinn sagði mér að ég ynni mest með efri orkustöðvarnar og að mig vantaði jarðtengingu. Sagði að ég ætti að fara út að labba og vera í náttúrunni.

Í kvöld gerði ég það, og gott ef ég fékk bara ekki einhverja jarðtengingu. Ég skil ekki hvað kom fyrir mig. Þegar ég var yngri var ég alltaf úti. Hvað gerðist?

Annars gerði ég uppgötvun á þessari göngu minni. Ég áttaði mig á því.. að daginn sem ég finn mann sem ég vil eyða ævinni með (verð væntanlega búin að hitta hann í einhvern tíma þegar ég átta mig á þessu) er dagurinn sem ég hætti að blogga.

Mögnuð þessi jarðtenging.

--

Þeir sem hafa gaman af þessu bloggi geta huggað sig við.. að allar líkur eru á að þetta gerist aldrei. Hinir geta lagt sitt af mörkum við að finna eitthvað eigulegt fyrir mig. Hey! Ég setti myndbút af Wayne Jarvis inn áðan. Mig langar í svona mann. Ætli hann sé nokkuð framsóknarmaður? Mig langar ekki í svoleiðis.

Ástæðan fyrir því að fólk leiðist út í sælgætisát í staðinn fyrir að borða ávexti er einföld: að borða ávexti er subbulegt og leiðinlegt.

Tökum dæmi.

Dæmi a) Anna mætir til vinnu með prins póló

Dæmi b) Anna mætir til vinnu með appelsínu

Í dæmi a mun Anna taka fram prins pólóið þegar hungrið fer að segja til sín, rífa utan af því umbúðirnar og borða beint úr pakkningunni. Að því loknu má henda umbúðunum í ruslið og sleikja á sér fingurna ef um amatör er að ræða sem kann ekki að borða prins póló án þess að klína sig út í súkkulaði. Ég bendi á að hægt er að fara á námskeið í borðsiðum í flestum Húsmæðraskólum þar sem þetta atriði er einmitt tekið fyrir. Einfalt og þægilegt.

Í dæmi b mun Anna taka fram appelsínuna þegar hungrið fer að segja til sín. Ef vel ætti að vera þarf Anna að hafa eftirfarandi áhöld: skurðarbretti, eldhúsrúllu, hníf og tannþráð. Með þessa hluti við höndina mun appelsínuát Önnu verða töluvert minni þraut en ella. Nú spyr ég: hvað eru margir sem hafa þessa hluti í frakkavasanum?

Þar sem Anna er ekki með fyrrnefnda hluti á sér þarf hún að bora nöglunum í appelsínubörkinn. Við það spýtist e.k. viðbjóðslegur og klístraður appelsínusafi á skjá, lyklaborð, pappíra, gleraugu að ógleymdri peysunni sem Anna er í. Þetta virðist ófrávíkjanleg regla.

Þegar búið er að afhýða appelsínuna þarf aftur að bora nöglunum þarna einhverstaðar til að þvinga í sundur svokallaða appelsínubáta og Anna þarf að passa að fingurnir komi helst ekki nálægt munninum þegar hún stingur þessu upp í sig vegna þess að ef safinn af börknum kemst í samband við munnvatn verður munnurinn stamur og erfitt verður að hreyfa tunguna. Ekki er óalgengt að þegar þú stingur appelsínubát uppí þig leki appelsínusafi niður handlegginn á þér og niður á olboga. Það er alltaf skemmtilegt. Þetta ferli er endurtekið þangað til allir appelsínubátarnir eru búnir.

Nú þegar Anna hefur lokið við að borða appelsínuna er hún í gulslettótum fötum, með skítugan skjá, klístruð blöð á skrifborðinu, klístraða fingur og appelsínukjöt á milli tannanna.

Eins og staðan er í dag eru appelsínur fínar fyrir fólk sem býr uppí tré. Af hverju í fjandanum er engin búin að genabreyta þessum ávöxt þannig að hægt sé að borða hann vandræðalaust?

Óþolandi að standa í svona heilsu rugli.

Ég hélt ég væri búin að skrifa um Teddy bear, en það var einhver mis..

Geri það á morgun.

Ég fékk risa stórann tuskudýrabangsa í vöggugjöf frá frænku minni sem býr í Bandaríkjunum. Þessi bangsi fékk seinna heitið: "bangsi", eftir miklar spökleringar.

Ég hélt rosalega upp á þennan bangsa en það var ekki fyrr en ég varð níu ára sem ég fann leynihólf í bakinu á honum sem var lokað með frönskum rennilás. Ég er ekki að grínast, það hafði engin tekið eftir þessu fyrr. Hann var orðinn svo sjúskaður greyið og troðið inní honum svo samþjappað að ég fann að það var eitthvað hart inní maganum sem gerði mig forvitna sem leiddi til þessarar uppgötvunnar.

Þegar ég opnaði leynihólfið blasti við mér sami mekkanismi og er inní grenjudúkkum. Ég átti grenjudúkku og hafði séð svona áður. Það eru litlar plastplötur inní þessu tæki, hlið a er hlátur og hlið b er grátur. Mér fannst nú gráturinn alltaf skárri, hláturinn var rather annoying.

Ég opnaði þennan mekkanisma og inní honum fann ég litla plastplötu, alveg eins og þá sem er í grenjudúkkum. Ég varð alveg rosalega forvitin. Hvað kunni bangsinn minn að segja????

Ég man að mér leið eins og ég hefði fundið fjársjóðskort eða eitthvað!

Það voru engin batterí í bangsanum en mér tókst að öngla saman nógu miklu klinki og hélt af stað útá bensínstöð til að kaupa batterí. Á bensínstöðinni var gamall kall að afgreiða og hann spurði mig hvað ég ætlaði að gera við batteríin. Ég sagði að þau væru fyrir grenjudúkkuna mína. Hann afgreiddi mig en minntist eitthvað á að hann hefði nú aldrei skilið svona grenjudúkkur, honum fyndist þær meira pirrandi en hitt. Ég sagði ekkert en var honum fullkomlega sammála.

Ég hljóp alla leiðina heim með batteríin og var móð og másandi þegar ég kom þeim fyrir í bangsanum og þegar ég ýtti á magann á honum kvað hann upp raust sína...

Ímyndið ykkur.. Barry White..

"HO HO HO HO HO.. I'M TEDDY BEAR. HO HO HO HO HO"

Með þessari líka rosalega djúpu rödd sagði bangsinn minn þetta aftur og aftur og aftur og aftur. Eftir smá stund snéri ég plötunni við, en því miður var sama efni á hinni hliðinni. Mér fannst nú mesti glansinn farinn af þessu, var líklega orðin of gömul til að virkilega *njóta* þess að eiga bangsa sem talaði. En í staðinn hafði ég fengið húmor og datt í hug að ég hefði meira gaman af því að heyra..

Ég tók plötuna úr bangsanum og setti í grenjudúkkuna. Þegar ég þrýsti á magann á henni heyrðist "HO HO HO HO HO.. I'M TEDDY BEAR. HO HO HO HO HO", ég hló og hló og hló að þessu sakleysislega andliti með gullnu lokkana, í bleika kjólnum sem var svona óheppin að hafa bassarödd og identity issues.

Og ég fékk hugmynd. Sat lengi og hugsaði um hvort ég ætti að execute-a þessa hugmynd því ég þjáðist af svakalegri feimni sem barn, en að lokum komst ég að þeirri niðurstöðu að þetta væri líklega þess virði.

Ég fór með dúkkuna mína á bensínstöðina. Þegar gamli kallinn sá mig, brosti hann svona afa brosi og sagði: "ertu komin með dúkkuna þína, voðalega er hún fín". Ég vissi að það var of seint að bakka núna, svo ég fikraði mig nær. Kannski yrði hann reiður, kannski fyndist honum þetta bara asnalegt. Kannski..

Þegar ég var komin upp að honum rétti ég honum dúkkuna skjálfhent og hálf hvíslaði: "sjáðu.. batteríin virka". Hann tók við dúkkunni og horfði á mig eins og ég væri treg, allan tímann tönglaðist hann á því hvað dúkkan væri fín og hvað ég væri dugleg að kaupa batterí sjálf fyrir hana og bladíbla.

Aumingjagóður maður.

Svona eins og til að þóknast mér þrýsti hann á magann á dúkkunni, og ef einhvertímann var Kódak móment..

HO HO HO HO HO.. I'M TEDDY BEAR. HO HO HO HO HO, þrumaði dúkkan.

Fyrst brá honum all svakalega, og þegar hann sá hvað ég glotti áttaði hann sig á því að ég var ekki treg, hehe. Hann leit aftur á dúkkuna sem tönglaðist á því, með dýpstu rödd sem ég hef heyrt to date, að hún væri bangsi á milli þess sem hún rak upp karlrembu hlátursrokur og svo hreinlega missti maðurinn sig úr hlátri. Hann hló og hló og hló svo mikið að mér fannst þetta orðið óþægilegt og þegar hann var búinn að ná sér að mestu sagði hann að ég yrði að leyfa smurstöðvarstrákunum að sjá þetta líka, dró mig á eftir sér inná smurstöð þar sem hann kallaði alla starfsmennina saman, þrýsti á magann á dúkkunni og liðið dó úr hlátri.

Feimnin var að drepa mig og mér leið hálf illa en ég lifði þetta af og stuttu síðar kvöddu starfsmenn smurstöðvarinnar og bensínstöðvarinnar mig með virktum og ég hélt heim á leið með grenjudúkkuna mína.

Eftirá finnst mér magnað að ég hafi þorað að gera þetta, en eins og mig grunaði, þá var það þess virði.

Bangsinn minn dó nokkrum árum seinna. Það voru komin svo mörg göt á hann að þetta var vonlaus barátta. Ég sé ennþá eftir honum. Ég passaði hinsvegar upp á þessa plötu árum saman, gæti átt hana einhverstaðar ennþá, þó líkur séu á að hún hafi týnst í flutningum.

Ég held samt mest uppá þessa minningu.

Er einhver til í að segja mér hvað er skemmtilegt við að horfa á mynd um þetta.

Ég er mjög spennt að vita það.

Þegar ég var lítil dreymdi mig um að hafa sítt hár en óbermið hún mamma lét klippa mig stutt - eða eins og á Anna og Teddy bear myndinni. Ég mátti ekki hafa síðara hár.

Var að lesa Júlíu systur um daginn og hún segist hafa hár niður á brjóst. Ég fór náttúrlega og tékkaði á mér og komst að því að það fer alveg eftir því hvort ég er í brjóstahaldara eða ekki hvort ég er með brjóstasítt hár.

Bygons.

Ég er komin með svakalega sítt hár. Held ég hafi aldrei verið svona áður og þegar ég lít í spegil á morgnanna bregður mér stundum. Ég ætlaði ekkert að safna svona miklu hári. Það gerðist óvart og aðallega vegna þess að í þrjú síðustu skipti sem ég hef pantað tíma í klippingu þarf ég að fara með einhvern á slysavarðstofuna eða til sérfróðs læknis svo klippingin hrapar niður á forgangslistanum. Ég spái því að ég muni fara næst í klippingu rétt fyrir jólin. Ég ætti kannski að panta mér tíma núna?

Þetta er bullshit. Fokk

Ég ætlaði að skrifa þangað til ég fengi hugmynd sem virkar. Breinstorma. Lá í baði áðan og reyndi að breinstorma en ekkert gerðist. Mig vantar hugmynd fyrir ákveðið dæmi og ég fæ enga hugmynd. Allt sem mér dettur í hug er of langsótt og loðið og leiðinlegt eitthvað.

Kannski er bara ekkert skemmtilegt við *censored*. Nei andskotinn! Það hlýtur að vera! Ég er reyndar með backup hugmynd sem ég fékk í fyrra sem myndi ganga núna ef mér dettur ekkert skárra í hug. Þetta hefur bara aldrei komið fyrir mig áður. Ég hef haft ár til að hugsa eitthvað upp og venjulega bara gerist það af sjálfu sér. Ég fæ hugljómun á meðan ég er að skúra eða lakka á mér neglurnar eða þurrka á mér hárið eða elda eða eitthvað og voila! Málið er leyst.

En það er ekki að gerast núna. en fangelsi? já.. búnir að sitja lengi inni..... EUREKA! ÉG ER KOMIN MEÐ ÞAÐ!!!

Hringi í Brian á morgun. Ég er fokking snillingur.

Update: Þetta er komið, en þið megið alveg kjósa í nýju könnuninni. Ánægð með ykkur. Fyrir klukkan hálf tíu!

--

Mig langar að biðja fólk sem er ekki búið að kjósa á forsíðu að fara þangað og kjósa.

Þegar fimmtíu manns hafa kosið mun ég senda niðurstöðuna til Gallup til greiningar.

Niðurstöður verða svo birtar á næstu dögum.

Talandi um að kjósa..

Í gærkvöldi lauk samningaviðræðum og ég er orðin co kosningastjóri.

Það á eftir að koma í ljós hvort ég hafi leyfi til að tjá mig frekar um þetta mál á síðunni. Líkur eru á að innlegg mitt verði misskilið og skaði frambjóðandann frekar en hitt, enda er ég misskilin. Bæði er ég misskilin og svo skil ég ekkert sjálf, eða misskil það - svo þetta ætti að verða áhugavert.

-Eða skil hlutina vitlaust. Er það að misskilja? Nei, meira.. lesa eitthvað út úr einhverju sem er ekki. Ég túlka hluti rangt. Ég ætti kannski að fá mér túlk?

Ég er ekki ein, hef góðan mann mér við hlið og eins og hann sagði í gærkvöldi: "þar sem við erum með handónýtan frambjóðanda verðum við að taka þetta á lúkkinu". Ég vil nú ekki meina að frambjóðandinn sé handónýtur en ég er alveg til í að taka þetta á lúkkinu líka.

Í gærkvöldi kom líka í ljós að ég er langt frá því að vera góð samningamanneskja. Þetta blasti við þegar ég áttaði mig á því að ég hafði samið um að: a) vera co kosningastjóri fyrir þennan frambjóðanda, b) búa til heimasíðu fyrir hann, c) vinna allskonar leiðindar skítverk fyrir frambjóðandann, d) gera börnin mín út í áróðursdreifingu, e) vinna fyrir *censored* í hans framboði. (bónus viðauki)

Mér skilst að þetta sé allt í sjálfboðavinnu.

Eins og alltaf þegar ég tek mér eitthvað fyrir hendur sem ég veit nákvæmlega ekkert um, fór ég á netið og fann áhugaverðar síður um kosningaherferðir. Nú, hálftíma síðar, lít ég svo á að ég sé fullnuma í þeim fræðum, þó ég muni sjálfsagt læra eitthvað örlítið af kosningamaskínu *censored*.

AAAahhhh *nú* skil ég af hverju ég á að vinna fyrir *censored*!

Ég er svo þreytt. Ég svaf svo lítið í nótt, heilinn á overdrive að útfæra þessa hugmynd sem fékk einróma samþykki í morgun.

Í hádeginu hittum við frambjóðandann og völdum föt fyrir myndatöku og staðsetningu, skoðuðum dreifibréfs-format og svona hitt og þetta. Eftir vinnu lak ég niður í sófann en varð að lufsast á fætur aftur stuttu síðar og mæta á bekkjarkvöld hjá frumburðinum. Fór í bað áður til að hressa mig við og lét Dodda lesa fyrir mig á meðan ég var í baði. Nýta tímann. Þetta er náttúrlega bilun.

Á morgun brenni ég út úr bænum strax eftir vinnu. Er að fara á Hótel Glym með félagi dauður. Löng saga.

Ég ætla að fara að sofa.

Já og Igor, ekki vera hræddur. Ég er að meina nafnlaust.

Í gær komst ég að því hver Igor er og ég átti ekki von á að þetta væri.. hann.

Þetta líf kemur stöðugt á óvart, það verður að segjast eins og er.

Eftir vinnu fór ég á Hótel Glym með félagi dauður. Við drukkum hvítvín í heita pottinum og drógum rúnir úr poka. Ég dró rúnina Tyr.

This is the rune of Tyr, God of war, giver of victory and protector from harm.

Tyr has a strongly outgoing, directed forward energy. The attribute of Tyr is the sword, and accordingly he represents great unselfish courage, and a masculine warrior energy. With clarity and wisdom he cuts through the deepest of darkness.

Tyr brings the courage to enter dark tunnels, without knowing where or when one will come out to the light again.

Tyr gives an inner balance, and a lot of masculinity. This rune, if any, symbolizes the potency of manhood, on all levels.

--

Mér finnst þetta fyndið því fyrir stuttu síðan dró ég "sverða-drottingu". Greinilegt að ég er tilbúin í stríð. Veit bara ekki við hvern. Ætli ég sé að fara að gifta mig?

Varla. Sem er ekki gott því þessa dagana er ég á stöðugu egglosi. Bæði eru vinkonur mínar allar ófrískar og svo þekki ég mann sem hefur svakalega egglosandi áhrif á mig. Ég má ekki hugsa um hann þá fæ ég egglos og þegar ég hugsa oft til hans má eiginlega segja að ég fari að hrygna!

Jesús góður og allir dvergarnir!

Eftir heita pottinn borðuðum við æðislegan mat á þessu annars furðulega hóteli. Að koma þarna inn er eins og að koma heim til fólks sem vissi ekki hvenær það átti að hætta að safna dóti og hefur engann ákveðinn stíl.

Mér fannst þetta ridiculous, en ég veit ekki hvort það var fordrykkurinn eða lambakjötið eða bara að sitja í góðum hópi og hafa það notalegt.. sem gerði það að verkum að mér fannst heimilislegt og gott að hafa allt þetta skrítna dót í kringum mig. Ég var með vinkonu minni í herbergi og við sátum og kjöftuðum til hálf þrjú. Í morgun spurði ég hana hvort ég hefði nokkuð haldið fyrir henni vöku með hrotum en hún sagði mér að ég gæfi ekki frá mér eitt einasta hljóð í svefni og þrisvar fór hún og tékkaði á púlsinum á mér því hún hélt að ég væri dauð.

Hún er reyndar ekki fyrsta manneskjan sem tékkar á púlsinum á mér þegar ég er sofandi svo ég sef líklega eins og dauð, e.k. Þyrnirósarsvefni.

Karlmenn. Í gegnum tíðina hefur verið logið að mér að ég samkjafti ekki í svefni og hrjóti eins og múrbrjótur! En nei.. ég sef fullkomlega hljóðlaust.

Í morgun borðaði ég morgunverð í *einn og hálfann klukkutíma* til að friða þær sem finnst ég vera orðin of horuð. Ég gat varla staðið upp eftir þetta og efast um að ég þurfi að borða meira alla helgina.

Þetta var virkilega notaleg ferð.

Eins og flestar okkar sem voru þarna höfðum við komið börnunum af okkur og farið beina leið út úr bænum eftir vinnu. Nú er ég komin heim og það fyrsta sem ég þarf að gera er að taka til. Þegar það er búið.. fer ég að vinna.

-Og reyna að ná utanum afhjúpun gærdagsins.

Wayne Jarvis strikes again.

Í dag fór ég að skoða sýningu á munum frá rússnesku keisurunum sem stendur yfir í Gerðarsafninu í Kópavogi. Mjög flott sýning. Ég hefði sérstaklega gaman af því að skoða sniðin á flíkunum sem eru til sýnis en það er líka hægt að skoða fullt af öðrum munum þarna.

Í einum af þessum munum er demantur. Þetta er töluvert stór demantur og ef við gefum okkur að þetta sé ekta gæti einn svona steinn hæglega borgað upp allar mínar skuldir og jafnvel tvær snekkjur, en þar sem ekkert sérstakt þjófavarnardæmi er í kringum þennan demant býst ég frekar við því að þetta sé gler.

Ég er ekki expert on the subject og get ekki séð muninn á demanti og gleri, eða zirconia steini.

Þegar ég kom heim hlustaði ég á Mr and Mrs Smith. Hélt að hún væri betri. Kannski verður maður að horfa til að njóta hennar til fulls.

Eins og venjulega hef ég eytt helginni í að undirbúa næstu tvær vikur. Ég er búin að þvo allan þvott, þrífa íbúðina og bladíbla. Kláraði það í gær.

Það var einhver melancholy-a í mér áðan svo ég fór út og leitaðist við að fá jarðtengingu. Það tókst, en hafði ekki þær afleiðingar í för með sér sem ég vonaðist eftir.

Ég er í no mans land.

Ég fór uppí rúm klukkan tíu í gærkvöldi og áður en ég sofnaði fór ég einhverra hluta vegna að hugsa um þulurnar á RÚV og þá aðallega hvort ég myndi eftir dökkhærðri þulu. En ég man ekki eftir neinni dökkhærðri.

Það hljóta nú að hafa verið dökkhærðar þulur á RÚV, er það ekki?

(tek fram að ég er ekki að fara að sækja um sem þula)

Í morgun kom Brian og þegar ég var búin að útskýra fyrir honum hvernig þetta ætti að vera í ár glotti hann. Can of worms it is.

Í viðtali klukkan ellefu opnaði ég annarskonar can of worms.

Ironic.

Sonur G.O.B: "I've made a huge mistake"
G.O.B.: "I know the feeling.. I had you"

-og.. er hundur a) ekki snögghærður?

Mamma hringdi í mig í kvöld. Hún var að kaupa sér þurrkara og byrjaði á að segja mér að "þvotturinn og tromlan geta verið heit, hætta á bruna" og svo sagði hún mér að hún sæti fyrir framan þurrkarann og fylgdist með honum þurrka föt. "Varmaskiptir!", kallar hún í símann. Ég næ að spyrja hana hvað henni finnst um litla hunda. "Anna, hvernig *geturðu* sagt að þig langi í svona? Þetta er *ógeðslegt*, ógeðslegt alveg. Viðbjóður Anna mín, það sér hver lifandi maður"

"Ertu búin að sjá myndirnar á vefnum?", spurði ég. "Nei en ég veit að þetta eru ógeðslegir hundar. Mig langar í smalahund, SMALAHUND ANNA."

"Hvað hefur þú við smalahund að gera?", spurði ég.

"Það eru að koma kosningar Anna mín og maður getur alltaf notað smalahund, þeir gera þó allavega einhvert gagn." Hérna var ég farin að hlæja og hún hélt áfram: "Alveg vissi ég að það myndi bjarga deginum hjá þér ef ég myndi hringja. Skoðaðu smalahunda Anna mín, SMALAHUNDA, heyðu! Það er ljós inní þurrkaranum mínum! Ætti ég ekki að finna meira til að þurrka?"

.....mér finnst allir þessir sætir.

Af hverju þurftu þeir að bæta við fokking database?! Og af hverju þurfti það sem mig vantar *akkúrat núna* að vera á disknum sem er FOKKING BILAÐUR!

Andskotinn sjálfur. Ég hef oft verið í svo miklu betra skapi en þetta...

Ætli ég gæti notað.. gamalt.. nii.. ætti ég að prufa? niii.. óstabílt.

Það er ekkert eins óþolandi og þegar forritum er breytt á milli versjóna. Sérstaklega þegar þú getur ekki nálgast... ég meinaða!!!

Held ég fari út að labba.

Ég var að ganga eftir einhverjum haganum, reyna að finna lausn á þessu máli.. og ég fann enga. Ég var með ipoddinn minn og þegar lagið "Let's get it on" byrjaði að hljóma í eyrunum á mér glotti ég og svo fór ég eiginlega að hlæja...

..því ég get allavega ekki kvartað yfir því að ég sé ekki fucked, og á þó enga kærasta. Ég á ekki einu sinni "vin".

Beat that!

Ég veit ekki hvort það var jarðtengingin, stjörnubjartur himininn, norðurljósin, Marvin Gaye eða þessi uppgötvun.. en ég áttaði mig á að fólk sem er eins heppið í lífinu og ég.. er líklega fætt undir heillastjörnu.

Vúhú!

Þegar ég var hætt að hugsa um þetta fokk, því ég nenni ekki að pæla í því meir, (og segi bara eins og Scarlett: "I won't think about that now... I'll think about that tomorrow. After all, tomorrow is another day!") rifjaðist svolítið upp fyrir mér. Ég fór í bíltúr með vini mínum í dag.

Þó ég sé búin að þekkja hann lengur en í viku hef ég aldrei séð hann ástfanginn áður - og - hann þrætir fyrir það, segir að ég sé geðveik, en hann veit alveg að ég er það ekki. Þó hann myndi náttúrlega *aldrei* viðurkenna það, ekki einu sinni þótt ég myndi stinga títiprjónum undir neglurnar á honum. En hann lítur rosalega vel út og það er eitthvað við hann þessa dagana og í dag smitaðist það yfir í mig og í smá stund eftir að ég kom útúr bílnum leið mér eins og ég væri.. pínu íðí.

Hann er skemmtilegur, það er given, og ég veit að mér leiðist aldrei nálægt honum.. en í dag.. í dag brosti ég bara og horfði á hann. Það var ekkert annað hægt! Hann svoleiðis reitti af sér brandarana, lét eins og fáviti í bílnum og það er nefnilega málið. Fólk sem er ekki tilbúið til að gera sig að fífli í smá tíma á ekki skilið að vera ástfangið. Það er gjörsamlega óborganlegt þegar hann gargar "WHORE" á eftir öllum í umferðinni.

Gaman að vera hann í dag.

trallalla.. there ain't no cure, there ain't no cure, there ain't no cure for love.

Eftirfarandi verður sjálfsagt flokkað sem tilfinningaklám hjá sumum en vitiði.. I don't give a shit.

(Svona var Anna bara)

--

Ég veit að ég er stundum lengi að fatta, en give me a fucking break.

Ég er að byrja að vinna mig í gegnum skilnaðinn - NÚNA! (-eða í hittifyrradag)

Já, ekki seinna vænna nærri *tveimur árum* after the fact. Þetta er asnalegt því ég er mjög sátt við þennan skilnað að öllu leyti, nema ég er að átta mig á að "hugmyndin" um framtíðina hefur breyst, ég kem ekki til með að tilheyra fjölskyldu þar sem mamman og pabbinn ala börnin upp saman og ég verð ekki svona: "amma og afi sem fá barnabörnin í heimsókn".

Það verður ekki þannig.

Ever.

Um daginn hitti ég fullt af konum. Allar giftar. Allar búnar að vera með manninum síðan ca sautján ára. Sumar komnar með barnabörn...

Ég er að átta mig á, að af því ég tók ákvörðun í upphafi sem reyndist röng mun ég aldrei eiga þetta og ég skil ekki af hverju það skiptir mig svona miklu máli allt í einu. Kannski er það vegna þess að ég skil ekki fólkið í kringum mig og hversu casually það parar sig saman, eða fer "að hittast" eða eignast "vini". "Vini" sem skiptir þetta fólk minna máli en hvernig kaffi það pantar á kaffihúsum! Fólk er að "hittast" endalaust en ekki af neinni "alvöru". Nei, það má ekki. Þetta er allt svo "flókið" og "erfitt" ef talið berst að tilfinningum og ég *hef* þannig.

Og þetta hentar mér ekki. Ég *vil* skuldbindingu. Ég *vil* vera með sama manninum alla ævi og ég *vil* hafa tilfinningar til hans!

Af hverju er ég þá skilin? Hvaða helvítis aumingjaskapur var það?

Það hafði ýmislegt verið reynt til að "laga" stöðuna. Stundum er grunnurinn sem byggt var á í upphafi orðin að sandi. Og það var þannig. Niðurstaða fjölskylduráðgjafa: "mæli með skilnaði".

Ég hef aldrei efast um að það hafi verið rétt ákvörðun. En með henni sturtaði ég framtíð minni, *eins og ég hafði séð hana fyrir mér* í klósettið og er fyrst núna að a) átta mig á því og b) reyna að sætta mig við það.

Sem gengur vægast sagt illa.

Það gengur illa vegna þess að mig langar ekkert að eiga "vin" sem er sama um mig, og mig langar ekki að eiga kærasta sem vill ekki "alvöru" samband með mér. Ég veit ekki hvort það er afleiðing, en ég er búin að komast að því að ég hreinlega *get ekki* farið í samband eins og staðan er í dag. Ég myndi aldrei meika það að vera fjárhagslega háð öðrum - sem ég yrði. Nema ef ég fyndi mér aumingja sem myndi sinna hlutverki myllusteins um hálsinn á mér og.. nei.

Já.. minnir mig á. Ég spurði lesendur um daginn hvenær þeir héldu að ég myndi finna alvöru kærasta – þá einn af holdi og blóði en ekki pixelum á skjá - og mér fannst áhugavert að heil 68% töldu að ég *myndi* finna mann og flestir héldu að ég myndi finna hann fyrr en seinna. Eftir nákvæma greiningu hjá Gallup fékk ég eftirfarandi niðurstöðu:

--
Af þessum tölum má lesa að 68% lesenda anna.is telur *víst* að hún muni fyrir rest finna mann sem hún kemur til með að falla fyrir og reikna þá með því að hann muni samþykkja að gerast sérlegur kærasti Önnu. Af alvöru og án gríns. Lesendur virðast halda að þetta komi til með að gerast innan tuttugu ára því engum datt í hug að neitt gerist eftir tuttugu ár. Ekki skrítið svosem, anna.is verður upptekin í baði þann dag, auk þess sem flestar skrautfjaðrirnar verða foknar út í veður og vind á þeim tíma nema ef farið verður út í massíft viðhald sem einungis viðhald gæti fjármagnað.

Þeir sem kusu korter og viku eru dottnir úr leik þar sem anna.is er ekki búin að finna alvöru kærasta. Hljóta atkvæði þeirra að falla niður dauð og ómerk.

Lang flestir hópuðu sig um valmöguleikann "hálft ár", eða tólf bjartsýnir einstaklingar. Sure, vorið er tíminn og allt það. Gæti verið. Sjö einstaklingar völdu "tvö ár", einn "fimm" og þrír "tíu ár og korter".

Lesa má út úr þessum niðurstöðum að anna.is geti haft nokkuð high hopes næstu tvö ár en eftir það fara líkurnar á að hún finni eitthvað að verða slim to none.

-Gallup Jensen, Stockholm.
--

(Reyndar áttaði ég mig á því um daginn að ég mun deyja ein og ég fattað *hvers vegna*. Kunni ekki við að segja frá því fyrr en búið var að loka kjörstað og þegar ég skrifaði það niður varð það svo bitur og fúl færsla að ég varð að fara í bað í alveg heila tvo klukkutíma á eftir og ákvað að birta hana ekki.)

Brian Tracy, náinn vinur minn (nei Halldór, ég er ekki að sofa hjá honum), sagði mér að þetta væri "verkefni" ekki vandamál og það væri til lausn. Ég er *svo* hætt að bjóða þessum manni í mat, alltaf sama tuðið, verkefni þetta, bladíbla - en.. ég fann lausnina.

Ég hef ákveðið að fá mér hund og er nú að leita ráða við að fjármagna einn slíkann. Vill til að ég hef þekkingu, færni og getu til að gera ákveðinn hlut sem ég gæti mögulega látið í skiptum fyrir svona lítið krútt. Mér er alveg sama þótt fólki finnist þeir vera eins og rottur. Mér finnst þeir fallegir og annað skiptir mig engu máli. Mamma má hljóða upp yfir sig að þeir séu ógeðslegir og ég eigi að fá mér smalahund, hún á eftir að falla fyrir honum alveg eins og ég. Ef ekki, þá kemur hún hvort sem er ekkert svo oft í heimsókn.

Hundur eins og mig langar að fá mér lifir í 11 - 15 ár. Það er skuldbinding sem ég er tilbúin að standa við - með rétta hundinum. Ég er hinsvegar farin að stórefast um getu mína til að velja og treysti mér ekki til að velja neitt. Ætti að taka einhverja af þessum hamingjusamlega giftu konum með mér í hundavalið.

Þegar ég er komin með hund þá hef ég allavega einhvern sem er (vonandi) glaður að sjá mig þegar ég kem heim, nennir að sitja hjá mér og horfa á sjónvarpið, nennir með mér út að labba og kúrir við mig þegar mér finnst erfitt að vera til eða þegar ég er bara þreytt eða þegar mér finnst eins og þetta taki aldrei enda og verð hrædd um að ég missi vitið og þarf bara að tala við einhvern sem nennir að hlusta á mig og hughreysta mig. Þið vitið.. allt sem maður óskar í karlmanni en fær ekki. Það eina sem hundurinn *getur ekki* liggur á sviði sem fáir karlmenn standa sig í hvort sem er, svo það skiptir engu máli.

Mér skilst að fólk sem á hunda verði fljótt skrítið í hausnum og telji sig skilja gelt og ég treysti á að ég verði *akkúrat* þannig.

Kræst.. af hverju finnst mér þetta svona sorglegt? Af hverju er ég svona langt frá því að vera sátt við að *hugmyndin mín* um framtíðina sé shot to shit?! Er ég bara ekki komin í "norm" stöðu fyrir daginn í dag?

Er það málið? Er ég ennþá að svekkja mig yfir því að þetta var ekki einstakara en þetta?

Come the fuck on Anna!

Það sorglegasta af öllu er að á meðan ég er að fara í gegnum þetta er maður útí Þýskalandi sem *vill* vera allt þetta sem ég þarf.. en ég vil ekki leyfa honum það. Þó hann sé perfect á pappírum og hafi fengið tíu í einkunn hjá þýska hernum bæði í líkamlega og andlega prófinu.. er ég of hrædd um að það sé eitthvað *mikið* að honum fyrst hann vill mig in the first place og af því ég laðaðist *strax* að honum er ég *sannfærð* um að hann *hljóti* að vera eitthvað *verulega gallaður* - og mig langar ekki að eyða tíma og orku í að komast að hvað er að honum.

Kannski af því ég þekki mín takmörk.

Kannski.. af því ég er fáviti.

Kannski.. af því ég er búin að gefast upp.

Kannski.. af því ég..

Hún mamma er snillingur. Hún var að koma heim af sjúkrahúsi eftir viðhald í vélinda og ég fór að heimsækja hana áðan.

Mömmu fannst *svakalega* gaman að fá mig í heimsókn.. hmm. Ég talaði náttúrlega ekki um annað en hundinn sem ég er búin að ákveða að fá mér - ef ég get fjármagnað hann. Ef ég get það ekki ætla ég að halda landssöfnun. Mér finnst alveg jafn eðlilegt að Íslendingar leggi saman krafta sína og safni svo ég geti eignast hund eins og að einhver kona eignist fiðlu. Svo er hundur miklu ódýrari en fiðla þótt hann verði ekki mörghundruð ára gamall. Ég lofa bara að gera þetta aldrei aftur.

Ég sagði mömmu að ég væri búin að ákveða að fá mér snögghærðan hund og að hann eigi að heita "Púki". "Oj", sagði mamma og gretti sig. Ég maldaði í móinn, sagði að mér fyndist "Púki" ekkert vera "oj" nafn, mér fyndist það sætt. Nei. Það finnst mömmu ekki og hún var alveg ófeimin við að gera mér það ljóst með orðræðu sem innihélt skelfileg lýsingarorð.

Eftir að ég hafði talað um hunda í hálftíma og allt sem ég hef lært um þá á síðustu dögum andvarpaði mamma og sagði "ókey, það er augljóst að þú ætlar að fá þér hund og ef þú færð þér svona ógeðslegan hund krefst ég þess að þú skýrir hann Albert."

"Albert?", sagði ég hissa, "Albert?, af hverju Albert?" "Nú vegna þess að Púki er geðlyðrulegt nafn á aumingja, Albert er virðulegt, regal!" "Ætlar þú að prjóna á hann lopapeysu?", spurði ég. "Já Anna, veistu.. ef þú skýrir hann Albert, þá skal ég gera það", sagði mamma.

Albert.

Ég prufaði að kalla það nokkrum sinnum en þegar mamma kallaði með sinni alræmdu frekju-fóstru-rödd: "hættu þessu Albert, STRAX!" og þegar ég heyrði hvað þetta hljómaði vel áttaði ég mig á að Albert er akkúrat nafnið á hundinn minn. Mamma ætlar að prjóna á hann lopapeysu svo ég geti farið með hann út að labba og mögulega fæ ég lopapeysu í stíl - ef ég verð góð.

Nei ég er að ljúga þessu. Hún ætlar bara að prjóna á Albert. Ef einhver á uppskrift má hann alveg senda mér hana.

STundum er tími til að fara að sofa og þá er ekki rétti tíminn til að skrifa. But I don't give a fuck.

(Svona var Anna bara)

Fyndið með heimasíðugerð. Akkúrat þegar þú heldur að þú sért búin.. þá rekurðu augun í eitthvað sem pirrar þig og fattar að það eru allavega tvö kvöld eftir í viðbót.

En það er allt í lagi. Ég er í stuði.

Oft er í holti heyrandi nær og lengi má vont versna og allt það. Ég veit ekkert hvað þetta þýðir og mér er sama.

Já.. fokkið í gær. Ég vissi að ég ætti ekki að eyða orku í að hugsa um þetta, því í dag leitaði ég á náðir hans Magnúsar sem gerði það sem þurfti til að fixa það sem var að.

Takk Magnús. Eins og þú getur séð, hef ég verið mjög dugleg í kvöld.

trallalla. Ætli ég sé sjúkdómur?

En núna?

Í hádeginu hitti ég mann útí bæ og hann kynnti mig fyrir Lísu. -Sem er mögnuð. Fæ vonandi að vinna með henni bráðlega.

Ég fékk hugmynd þegar ég lá uppí rúmi í gærkvöldi að hugsa um Albert. Ég hef ákveðið að execute-a þessa hugmynd og næ vonandi að gera það um helgina. Til að ég geti það.. þarf ég að keyra börnin mín áfram í vinnu. Þau þurfa að teikna margar, margar myndir fyrir mig.

Ég er svo skemmtileg mamma. Ég gef þeim kannski eins og eina súkkulaðihjúpaða rúsínu í staðin, en bara ef þau gera þetta með bros á vör og þakka mér fyrir.

Þau vita ekki hvað þau hafa það gott, ég er að hugsa um að kaupa ferð í Nike verksmiðjurnar og sýna þeim hvað gæti beðið þeirra ef þau haga sér ekki og ef Albert verður óþekkur fer ég með hann á veitingastað í Kína! Það ætti að lækka í honum rostann og auk þess hefur mig alltaf langað að koma til Kína.

Muna að kaupa tannstöngla.

Ég er ennþá undir áhrifum frá Lísu. Þeir segja að first impression skipti öllu máli. They weren't kidding.

Það er ekki óalgengt að menn hringi í mig og segi að þeir þurfi að breyta öllu og að þeir kunni ekki á vefsíðuna okkar. Oftar en ekki bið ég þessa menn að setja sig í stellingar, vegna þess að ég ætli að tala þá í gegnum þessa lífsreynslu.

Þegar ég var næstum alveg búin að tala einn þeirra í gegnum allt heila draslið í gær varð honum að orði:

"vá það er ekkert mál að gera þessar breytingar með þig í símanum, þessi vefur er eins og kona, leikur í höndunum á manni ef maður fær góðar leiðbeiningar!"

Ég er að hugsa um að gefa út handbók með leiðbeiningum um mig og þegar ég finn mann sem kveikir í mér og ef hann er ekki að standa sig get ég sagt: "hérna, read the fucking manual."

Ég gæti skellt í þvottavél, brotið saman af snúrunum, gengið frá inní skápa, tekið eina til tvær háskólagráður og samt náð að horfa á eina seríu af Arrested Development á meðan hann er að kynna sér málið.

hehe

Ég er að leka niður úr þreytu, búin að vinna í allt kvöld.

Svona er Reykjavík í dag:

Ég ætla að fara að sofa.

Á enninu á mér er að fæðast bóla. Miðað við umfang og þrýsting yrði ég ekki hissa á því ef hún hefði púls þegar hún hefur brotist fram, en það verður önnur og óhugnarlegri saga.

Ég eyddi deginum mest megnis fyrir framan tölvuna, finna útúr forriti og það tókst, svo voru nokkrir lausir endar sem ég þurfti að laga, en nú er ég búin. Alveg. Og þá tekur næsta við.

Ég ætlaði að byrja í kvöld, fyrst ég náði að klára þá fyrri, en í allan dag hefur Doddi suðað í mér að búa til beinagrindarbúning fyrir Halloween daginn í Selinu á mánudaginn. Hann er reyndar búinn að suða í mér núna í nokkra daga um að búa til beinagrindarbúning fyrir sig. Ég hef hinsvegar verið upptekin.

Jóhanna fór til vinkonu sinnar í sleepover-halloween-partí, ég skutlaði henni í partíið og fór því næst með Dodda á bensínstöðina og keypti nammi fyrir okkur. Við komum heim rúmlega átta. Kannski var það sykurinn í súkkulaði-trítlanum sem ég stakk upp í mig á leiðinni heim, líklega, því ég sagði Dodda að nú skyldum við fara í geymsluna og athuga hvort ég ætti efni til að gera beinagrindarbúning.

Kraftaverk gerðist. Svart jersey efni, akkúrat eins og mig vantaði og nóg af því var í fyrsta kassanum sem ég opnaði.

Við drifum okkur upp. Doddi var himinlifandi þegar hann sá að málið var allavega komið í nefnd og tilkynnti mér að hann myndi gera allt sem ég segði honum að gera í kvöld. Ég byrjaði á að segja honum að taka dótið sitt saman og koma því út úr stofunni. Hann gerði það.

Á meðan ég var að sníða - fríhendis - hringdi Dofri. Ég verð að fá mér þráðlaust headset-síma-dót því ég er komin með friggin vöðvabólgu í hægri öxlina, því ég klemmi símann með henni við hausinn á mér þegar ég er að tala í símann og gera eitthvað annað á meðan. Í þetta sinn var ég að sauma á meðan ég talaði við Dofra - sem er veikur.

Þegar ég var komin með buxur og ermalausan bol þurfti Doddi að máta svo ég sagði "jæja, þú varst búinn að lofa að gera allt sem ég segði í kvöld og nú skaltu fara úr fötunum". Í símanum heyrði ég Dofra segja: "ó.. ertu á stefnumóti?".

Hann er svo dásamlegur.

Mér tókst að gera bol og buxur sem passa á drenginn svo næsta mál var að finna mynd af beinagrind og mála beinagrind á fötin - sem ég dundaði mér við á meðan ég leysti lífsgátuna með Dofra. Klukkan tíu mátaði Doddi beinagrindarbúning, með svarta hanska og í svörtum sokkum - allt málað í "beinagrindar-stíl". Hann var yfir sig hrifinn og sagði: "jæja, þá þurfum við ekki að hugsa um búningamál meira mamma."

Nei, þá er það komið.

Ég heyrði aðeins í mömmu, hún er ennþá á lífi. Mér fannst rétt að láta vita af þessu. Hún er orðin mjög spennt að hitta Albert og efast ekki um að hann muni reynast mér vel. Mér finnst grunsamlegt hvað hún er farin að agítera fyrir þessu. Ef þetta heldur svona áfram verð ég líklega alveg afhuga því að fá mér Albert og fæ mér hamstur í staðinn og skíri hann Steingrím.

Ég á grasker. Hef aldrei átt grasker áður. Finnst gaman að horfa á það og hlakka til að skera út andlit með krökkunum og setja kerti inní. Ég hef aldrei gert svoleiðis áður.

Í gær, þegar ég var að fara að sofa, rann upp fyrir mér að einn daginn... mun ég deyja. Ég fékk sjokk og svo varð ég alveg rosalega döpur. Ég hafði ekki gert mér nokkra grein fyrir þessu.

Ég er hrædd við að deyja.

Ég ætlaði að fara að vinna þegar ég vaknaði í morgun en þegar ég skoðaði síðuna mína pissaði Tumi mér svo off, að ég ákvað að skrifa þetta í staðinn:

Hrekkjavaka - Öskudagurinn

Ég er fylgjandi því að leggja öskudaginn niður í núverandi mynd og taka í staðinn upp Hrekkjavöku (Halloween) 31 október, fyrir börn sem vilja klæða sig í skemmtilega búninga. Það væri t.d. hægt að hylla öskukarla á öskudaginn í staðinn og skilja eitthvað góðgæti eftir í ruslageymslunni þann dag. Nammipoka, gos, vinnuhanska, trefla - enda veðrið oft með ólíkindum ógeðslegt þegar öskudaginn ber upp á almanaksárinu. Virðist þá engu máli skipta hvar hann lendir á tímabilinu 4. febrúar til 10. mars. Mér blöskrar heimska Íslendinga sem senda börnin sín ár eftir ár út í orra hríð með hárkollur og lök ein fata til að syngja í verslunum.

Já. Syngja í verslunum. Kærar þakkir, Akureyringar.

Öskudagurinn var ekki ætlaður fyrir svona vitleysu. Hann var mikilvægur öskudreyfingardagur í katólskri trú. Þennan dag tóku prestar til við að ausa ösku á höfuð kirkjugesta og jafnvel lemja þá með vendi ef þeir voru í þannig skapi. Prestarnir höfðu verið að lesa bók sem heitir Biblía og svo virðist sem hægt sé að túlka hana á milljón mismunandi vegu, allt eftir því hvernig fólki hentar og einhver skildi eitthvað vers í þá áttina að aska búi yfir hreinsandi krafti. Prestarnir voru að gera þetta "í góðri trú" - en lögfræðingar tóku þennan frasa seinna upp á sína arma og nota enn þann dag í dag - einmitt af hreinsandi krafti. Öskudagur var byrjunin á lönguföstu sem var tími til að iðrast og vera með nagandi samviskubit, ég gleymi í hversu langann tíma.

Íslendingum fannst þetta augljóslega vera tómt rugl og hættu að fara í kirkju en í staðinn fóru þeir að sauma litla poka sem þeir fylltu af ösku og nældu í presta á öskudaginn. Seinna misstu íslendingar sig og fóru að næla öskupoka á hvern sem er og hætti að skipti þá máli hvort um var að ræða Jón eða séra Jón. Þetta meikar annars fullkomið sense fyrir mér þar sem veðurfar þennan dag auðveldar þetta verk töluvert. Hver finnur muninn á hagléli og stormi og þegar einhver nælir einhverju í úlpuna manns? Ekki ég.

Einnig voru haldnir grímudansleikir fyrir börn þennan dag. Eini dagurinn sem Íslensk börn höfðu ástæðu til að klæða sig í grímubúning.

Þegar framleiðsla títiprjóna færðist úr höndum evrópubúa yfir til Taiwan var farið að nota efni sem bognaði ekki, nei, það brotnaði. Við það lagðist þessi öskupokasiður af á Íslandi því Íslendingum skorti hugvit til að finna aðra aðferð við að hengja öskupokana á fórnarlömb sín og voru of fátækir til að kaupa nælur enda munaði oft hundrað og fimmtíu krónum á nælupakka og títiprjónapakka og oftar en ekki voru milljón títiprjónar í pakkanum en aðeins þrjár nælur í nælupakkanum. Bygons.

Í mörg ár klæddu Reykvísk börn sig upp í grímubúninga og eigruðu um bæinn án nokkurs sjáanlegs tilgangs, seinna, eigruðu þau um í Kringlunni. Það var um þetta leyti sem einhver snillingurinn fór í langferð þangað sem engin þorir og fáir koma til baka. Í þeim bæ var sælgætisverksmiðja og börnin í bænum höfðu löngum vanið komur sínar þangað til að snýkja sælgæti á Öskudaginn vegna þess að í þessum bæ lágu allar götur að sælgætisverksmiðjunni og í sælgætisverksmiðjunni var svakalega stórt og mikið andyri. Í þessum bæ var líka skítaveður á Öskudaginn og þar sem andyri sælgætisverksmiðjunnar var upphitað þarf ekki að spyrja að leikslokum.

Nótt eina fyrir Öskudaginn lá framkvæmdarstjóri sælgætisversmiðjunnar uppí rúmi og gat ekki sofnað. Á hverju ári hafði börnunum sem komu að snýkja sælgæti fjölgað og nú var svo komið að starfsfólkið hans var látið leggja dag við nótt, vikum saman, til að eiga nóg sælgæti fyrir snýkjudýrin. Skyndilega fékk framkvæmdarstjórinn hugmynd og hann hló illskulega í rúminu (MÚHOHOHOHO) og steinrotaðist stuttu síðar. Þetta er eina atvikið sem vitað er um á Íslandi þar sem lítill loftsteinn utan úr geimnum lendir á hausnum á framkvæmdarstjóra sælgætisverksmiðju.

Þegar framkvæmdarstjórinn vaknaði ekki næsta morgun, vegna dauða, og mætti af þeim sökum ekki til vinnu varð ritarinn hans að svara öllum fyrirspurnum. Þegar börn klædd í grímubúninga dreif að sá hann að þetta var tómt rugl, það væri varla til sælgæti ofaní allan þennan skríl. Ritari framkvæmdarstjórans átti sér draum um að verða frægur óperusöngvari og hafði sungið í kirkjukór í mörg herrans ár. Hann vissi sem var að það var ekki öllum gefið að syngja, nóg hafði hann þurft að hafa fyrir því að læra skalana sína. Hann náði sér í stól, steig uppá hann og kvað sér hljóðs. Þegar skríllinn þagnaði sagði Kristján¹: "Það mun engin hér fá sælgæti nema því aðeins að hann syngi fyrir mig fyrst og geri það vel, annars fær hann ekkert! Þar að auki vil ég læsa kött ofaní tunnu og horfa á ykkur lemja tunnuna í spað, því mér er illa við ketti!".

Börnunum langaði öllum í sælgæti svo auðvitað reyndu þau öll að syngja og nokkrum árum síðar ákvað íslensk sjónarpsstöð að raka saman peningum á því að fá laglaus börn til að syngja fyrir framan myndavél svo hinir, sem eru líka laglausir en nógu gamlir til að hafa vit á að syngja ekki á almannafæri, gætu hlegið að því.

Nema hvað. Fyrrnefndur snillingur varð vitni að þessu og vildi svo óheppilega til að hann var einn þeirra fáu sem rataði aftur til siðmenningarinnar í Reykjavík og predikaði kött í tunnu og söng fyrir nammi.

Því miður var þetta nákvæmlega það sem Reykvískum börnum vantaði: tilgang. Þau eru heimsfræg fyrir nýjungagirni sína og þeim þótti þetta að sjálfsögðu rosalega sniðugt. Þar sem foreldrar þeirra voru að vinna þennan dag og gátu ekki haft vit fyrir þeim þrátt fyrir að það sé einn mikilvægasti þáttur foreldrahlutverksins - fór sem fór. Á Öskudag klæða börn sig upp í grímubúning - þeir forsjálu í kraftgalla utanyfir - halda niður í bæ - Kringlu - Smáralind og syngja í fyrirtækjum og verslunum til að fá sælgæti. Ég held að Reykjavíkurborg skaffi þeim kött í tunnu ár hvert og barefli. Þannig mynda þau einfalda röð - eitthvað Íslendingar gleyma hvernig er gert með aldrinum - og skiptast á að berja kött úr tunninni.

Aftur. Kærar þakkir, Akureyrirngar.

Þetta er rugl og ég segi hættum þessar helvítis vitleysu! Hyllum öskukallana eins og ég sagði hér á undan og hættum að senda börnin okkar syngjandi út í orra hríð á versta tíma ársins til að svekkja stjórnendur fyrirtækja og kvelja dýr.

Ég vil meina að það sé töluvert skynsamlegra að taka upp Hrekkjavöku þann 31. október, þó ekki væri nema vegna veðurs.

Fokk þetta er orðið allt of langt hjá mér.

Ég nenni ekki að íslenska wilkipedia síðuna en þarna er allt sem þú þarft að vita um uppruna Halloween. Þetta er svipað fyrirbæri og Öskudagurinn, heiðinn siður sem kirkjan gerði að sínum svo grundvallarmunurinn er enginn.

All-hallows mass var 1. nóvember svo 31. október var All-hallows Eve - sem breyttist með tíð og tíma í Halloween.

Ég áskil mér fullann rétt á að halda upp á Halloween með börnunum mínum að keltneskum sið og innan veggja heimilis míns. Sé bara ekki nokkurn skapaðan hlut að því. Það gleður mig hinsvegar að sjá að daggæslustofnanir og fleiri eru að viðurkenna þennan dag og gera eitthvað með hann fyrir krakkana. Þetta er eini dagur ársins sem helgaður er hryllingi - innan skynsamlegra marka. Mörgum finnst leðurblökur, köngulær, beinagrindur og vampírur hryllilegar, en það finnst okkur ekki á mínu heimili. Okkur finnst það sætt.

Don't knock it 'til you try it.

Mér finnst líka að ég eigi að fá 25% afslátt í öllum verslunum Kringlunnar og Smáralindar nái þessi snilldar tillaga fótfestu í Íslensku þjóðfélagi því vegna veðurs fara flest börn í verslanir innan þessara klasa til að forðast að verða úti sökum kulda. Ég vil að börn hætti að syngja, það er ekki öllum gefið og þau sem vilja endilega gera það geta farið í Idolið. Hin eiga að herja á venjulegt fólk eins og mig og þig og heimta af því nammi. Látum fyrirtækin í friði og verdum viðkvæm tóneyru afgreiðslufólks.

Leggjum öskudaginn niður!

--

¹ Kristján varð seinna frægur óperusöngvari (að eigin sögn) og gat hætt að vinna í sælgætisverksmiðjunni og syngja í kirkjukórnum. Hann er í dag hataður af Íslensku þjóðinni eftir að hann hlunnfór krabbameinssjúk börn, sagði fréttamann rauðann á brjóstunum í viðtali og lamdi annann fréttamann í andlitið.

Þetta var mjög spes allt saman - og Íslenskt.

Sofnaði með blautt hárið í gær.

Anna: "Jóhanna, er mér stætt á að fara út úr húsi með hárið svona, það er skelfilegt!"
Jóhanna: "það er ekkert skelfilegt mamma"
Anna: "jú þetta er eins og á norn!"
Jóhanna: "mamma.. það er Halloween."

Málið var dautt.

Ég fór heim í hádeginu.

Mamma hringdi:

"Anna mín, ég ætlaði að segja þér eitthvað en ég er búin að gleyma því, hringi í þig þegar ég man það, bless."

Þegar hún hafði skellt á stóð ég eins og fáviti með símtólið í höndinni. Tíu mínútum síðar hringdi hún aftur..

Mamma: "Anna mín, ég man hvað ég ætlaði að spyrja þig um. Það er smiður í gardínunum mínum, kannast þú eitthvað við það mál?
Anna: "smiður? Í gardínunum þínum?"
Mamma: "já, hávaxinn maður sem er svo mikill smiður að hann er í tréklossum og naglarnir standa alveg útúr bakinu á honum!"
Anna: "það hringdi reyndar í mig smiður í gær"
Mamma: "ÉG VISSI ÞAÐ!"
Anna: "ég vildi ekki fara með honum á stefnumót"
Mamma: "látum okkur sjá.. það er langt, langt í næsta mann Anna, minnst tvö ár"
Anna: "er það virkilega?"
Mamma: "já, hann kemur hérna á hvítum hesti brynjuklæddur með brugðið sverð og tilbúinn til að berjast fyrir henni Önnu minni"
Anna: "hver segir þér þetta allt saman?"
Mamma: "ég sé þetta í gardínunum mínum! Ég var að segja þér það!
Anna: "ó..key. Hvað ertu búin að liggja lengi uppí rúmi?
Mamma: "síðan í morgun"
Anna: "ég skil"
Mamma: "ég myndi kíkja betur á þennan smið ef ég væri þú"
Anna: "það er ekki maður fyrir mig"
Mamma: "alltaf sama sagan með þig! Þú þorir ekki að vera með alvöru karlmönnum!"
Anna: "hvað í fjandanum ertu að meina?"
Mamma: "nú það sem ég er að segja! Smiðir eru alvöru menn! Og ég sé hann! Hann er hérna í gardínunum mínum!"
Anna: "varst þú ekki með hvítar gardínur?"
Mamma: "neinei, þetta eru þessar skræpóttu inní svefnherbergi"
Anna: "Ég er miklu spenntari fyrir þessum á hestinum með brynjuna og brugðna sverðið sem ætlar að berjast fyrir mig. Ég þarf þannig mann"
Mamma: "já gat nú verið, hann er bara spjátrungur og aumingi. Auk þess er svo langt þangað til að hann mætir á svæðið að þú getur vel verið að hitta smiðinn á meðan"
Anna: "hann er ekki maður fyrir mig"
Mamma: "hvernig veistu það?"
Anna: "hann kveikir ekki í mér"
Mamma: "hvernig veistu það ef þú vilt ekki hitta hann??"
Anna: "mamma.. ég veit að þér leiðist og ég veit að þú ert pirruð að liggja veik heima en ÞETTA ER - EKKI - MAÐUR - FYRIR - MIG!"

stutt þögn

Mamma: "hvað er hann þá að gera í gardínunum mínum?"
Anna: "þarft þú ekki að fara að leggja þig?"
Mamma: "ég var að leggja mig þegar ég sá hann! Þú ert alveg samviskulaus Anna, ég á ekkert eftir að geta sofið með þennan mann í gardínunum! Þú tekur ekkert tillit til fólks, eigingirnin að drepa þig"
Anna: "Fyndið, hann sagði líka að ég væri samviskulaus og eigingjörn þegar ég vildi ekki hitta hann og að ég tæki ekki tillit til annars fólks. Sagði líka að ég væri búin að rústa lífi hans og hann myndi aldrei líta glaðann dag aftur."
Mamma: "Þetta er satt, þú ert skepna"
Anna: "yeah"
Mamma: "það er ekki nokkur einasta leið að eiga við þig"
Anna: "hann sagði það líka"
Mamma: "þú hugsar ekki um neitt nema sjálfa þig!"
Anna: "læturðu hlera símann hjá mér, eða?"