 |
|
|
|
 |
Verði ljós
Fimmtudagur, 22. september 2005
Ég er búin að vera í sumarfríi. Þetta sumarfríi hef ég nýtt til að gera mikilvæga hluti. Til dæmis eyddi ég tímanum frá klukkan eitt eftir miðnætti til þrjú í nótt í að; tæta hárin af fótunum á mér með Brown tætaranum mínum. Á eftir var það pedicure, manicure, plokkun og djúpnæring á eina hárinu sem er æskilegt. Já nei.. ekki alveg þessu eina, tók sko ekki.. nei jájá... Á meðan ég var að tæta hárin og lakka á mér neglur hlustaði ég/horfði ég á sex and the city. Eitthvað fór tímaskynið hjá mér í rugl - ásamt öðru sem ég fjalla um seinna og er bókhaldstengt - því klukkan var orðin hálf sex í morgun þegar ég setti á pásu og fór að sofa. Var að hugsa um að vekja meðliminn sem á lögheimili undir koddanum en ákvað að sýna kurteisi og yfirvegun, meina.. ég hringi ekki einu sinni í fólk eftir klukkan tíu! Vaknaði klukkan rúmlega átta í morgun til að koma Dodda í skólann, ætlaði heim að sofa á eftir. Veit ekki hvort það var sjokkið við að þurfa að skafa bílinn í frostinu eða að hafa norpað þessar tvær mínútur sem það tekur mig að keyra drenginn í skólann.. en allavega settist ég fyrir framan sjónvarpið þegar ég kom heim og tók af fyrrnefnda pásu. Klukkan ellefu hringdi vinkona mín í mig. Þegar ég sagði henni að ég væri föst í sjónvarpsþokunni sagði hún mér að þetta væri fullkomlega eðlilegt, ég væri klassískt keis af ófullnægðri konu og þyrfti að fá hjálp hjá Guði. M.ö.o.: ég þyrfti að hjálpa mér sjálf. Stefnan var tekin á baðkerið með sérstakri áherslu á sturtuhausinn - þegar elsta barn mitt kom heim í hádegismat. Ég fékk mér því aftur sæti fyrir framan sjónvarpið og lét þokuna tæla mig til sín. Frumburðurinn var löngu farinn aftur í skólann þegar ég rankaði við mér en þá nennti ég ekki í bað, ákvað að leggja mig - enda örþreytt eftir rúmlega tveggja tíma svefn. Þegar ég var komin undir sæng steinsofnaði ég á míkrósekúntu en einhverra hluta vegna voru draumfarir mínar vægast sagt litaðar sex and the city og orðum vinkonu minnar fyrr um morguninn. Ég vaknaði og hugsaði bara um eitt. Ákvað að nú væri tími til kominn að taka frústresjónir mínar út á viðeigandi heimilistæki. Vegna PG ratings síðunnar mun ég halda því fram, að þetta heimilistæki sé.. höggbor. Já. Það er einmitt höggbor sem ég geymi undir koddanum mínum. Það hefur nefnilega komið fyrir mig að vakna og þurfa nauðsynlega á höggbor að halda. Til dæmis þegar ég vaknaði um daginn og var akkúrat í stuði til að hengja upp hilluna fyrir ofan rúmið - þá var nú gott að hafa borinn þarna undir koddanum. Blasir við! Nema í dag var ég í þessu líka rokna stuði til að hengja upp lampa sem ég keypti nýlega en komst að því mér til mikils hryllings að höggborinn var batteríslaus, svo ég ákvað að snúa honum með handafli. Ég byrjaði á verkinu, hugurinn undir áhrifum af fyrrnefndri þáttaseríu: orgía af hræðslu um að allir menn væru freaks, með furðu fetish-a, engin nógu mikill/lítill perri fyrir minn smekk eða bara good old fashioned fávitar. Eftir því sem verkinu miðaði hitnaði mér í hamsi og fór að gefa frá mér hljóð sem heyrast jafnan í dýragörðum. -Eins og fólk gerir þegar festir upp lampa. Þegar ég var búin lét ég mig fallast á koddann og gaf frá mér langt, ánægjulegt andvarp. Það var einmitt á þessu andartaki sem ég opnaði augun og sá Portúgalana fyrir utan gluggann hjá mér. Ástæðan fyrir því að ég hafði ekki orðið vör við þá fyrr var sú að þeir voru ekki að bora og brjóta gler eins og venjulega, nei.. þeir voru að mála gluggakarmana. Af svip þeirra að dæma höfðu þeir hinsvegar heyrt alveg ágætlega í mér, út um opinn gluggann. Mig skortir hinsvegar réttu lýsingarorðin til að gera svipnum á þeim skil. Aðkoma Guðs að þessu máli er líklega sú.. að ég festi lampann upp.. undir sæng. | anna | 20:11 |
comments
mér sýnist að kominn sé tími til að verkefni Portúgalanna færist inn fyrir dyr. Ef þeir eru að mála gluggana eru þeir væntanlega hvort sem er að verða búnir þarna fyrir utan hjá þér. miklu vistvænna að vera ekki að eyða batteríum að óþörfu. Höggborar eiga ekki heima í Paradís (öh, hvaðan kom þetta? Inn fyrir dyr? Segðu! Ég er búin að missa allt álit á þessum iðnaðarmönnum. Sumir hefðu nú boðið fram aðstoð sína, en nei. Jafnvel þótt þeir væru með bor þarna útá lyftunni sem virðist aldrei batteríslaus, nógu mikinn hávaða framleiða þeir með honum á venjulegum degi. Ekkert sem pirrar mig eins mikið og karlmenn sem standa þöglir hjá og horfa á konu vinna karlmannsverk! Eva: post a comment
|
)
