 |
|
|
|
 |
Ready for this
Laugardagur, 10. september 2005
All dressed up and no place to go. Yet. Ákvað að taka mér klukkutíma til að lesa inní stofu og actually stillti ofnklukkuna á klukkutíma. Hugsaði fimm mínútur inn í lesturinn: "this is the life". Það er skrítið. Í hvert sinn sem ég fæ mér sæti til að lesa, sækir á mig þörf fyrir að skrifa. Eitthvað. Einn portúgalinn heldur að ég sé ástfangin af honum, held ég. Í hvert sinn sem ég er stödd við glugga og heyri annoying "píp" hljóðið í vinnulyftunni, kíki ég út - niður eiginlega - og í hvert einasta helvítis skipti mæta augu mín hans. It's the sickest thing really því ég er farin að roðna - grínlaust - þegar ég mæti honum hérna fyrir utan. Samt roðna ég ekki baun þegar hann bankar á gluggann hjá mér og spyr mig hvort ég vilji ekki skipta um þessa rúðu líka - og þessa. Þó ég sé í litla náttkjólnum mínum. Sætur. Það endar á því að ég læt skipta um allar rúðurnar. Það þýðir reyndar að ég neyðist til að fara að draga fyrir í alvörunni, því skyndilega sé ég næsta nágrenni mitt mjög greinilega í stað þess að horfa á blurry liti sem renna saman í eitt í gegnum móðuna á milli glerjanna. Það er þessvegna sem ég hef aldrei haft áhyggjur af því að einhver væri að horfa þótt ég gangi um nakin í íbúðinni. Ég yrði aldrei annað en runny vatnslitamynd fyrir áhorfandanum. Ekki lengur. Enda fór portúgalinn ekki að banka fyrr en það voru komnar nýjar rúður í suma glugganna og hann bankar bara á þá. Hann sér mig betur þannig - og ég hann. Ég kann að lesa augnarráð og það sem ég sé í augnarráði hans - og hann sér pottþétt í mínu (nema að maðurinn sé gjörsamlega og algerlega clueless) - segir mér að þetta myndi enda á mjög fyrirsjáanlegan hátt, þar sem sumir gluggarnir eru opnanlegir, ef ég ætti ekki von á gesti í kvöld, sem ég eiginlega stóla á að muni enda þetta dry spell. Kannski endanlega. Það er maður. Ég tek þetta fram vegna þess að í vikunni var ég stödd hjá vini mínum sem vildi ólmur sýna mér byrjunina á heimildarmynd. Sem hann gerði. Myndin byrjar á pan and scan af fólki sem situr við varðeld að hita sykurpúða á meðan það er að tala saman. Um hvað þeim finnst gaman að gera með dýrum. Hluti sem ég geri með karlmönnum, eingöngu - fyrir utan the occasional affair með rafmagnstæki sem ég geymi undir hinum koddanum. Æ.. ok.. það er kannski ekkert svo rosalega occasional, þá væri hann augljóslega ekki undir friggin koddanum! Bygons. Ég bað hann að slökkva, því ég vildi ekki horfa á þetta. Vil ekki vita af svona - og ég vil það ekki. Ignorance is bliss, en hann sagði "nei, bíddu, þú verður að sjá þetta". Þegar myndin hélt áfram, og fólkið tjáði sig um tilfinningar og upplifanir um þetta fyrirbæri, eins og ekkert væri eðilegra tók hann mynd af mér á símann sinn og hló eins og geðsjúklingur af svipnum á mér. Til að fólk geti verið á sömu blaðsíðu og ég þá heitir fyrirbærið, sem þessi heimildarmynd fjallar á hlutlausann hátt um, "zoophilia". Svipurinn á mér breyttist lítið. Blanda af hryllingi, furðu, viðbjóði og vantrú. Fordómar. Ég hef svoleiðis. Þegar ein af konunum í heimildarmyndinni tjáði sig um upplifanir sínar með hundinum sínum gretti ég mig og bað hann að slökkva. Svo sagði ég honum að ég væri hætt við að fá mér hund. Hann sprakk úr hlátri. Ekki ég. Come to think of it... þá er þessi mynd um daginn kannski einmitt það sem triggeraði já en ekki nei í þetta skipti. Ég hef neitað þessum manni ansi oft. Kannski sagði ég já vegna þess að ég óttast að annars myndir ég fá mér hund og að samskipti okkar yrðu með tíð og tíma óeðlilega náin. Nei, grínlaust þá er þetta eitthvað sem mig langar ekki að prófa. Ég leyfi mér að fullyrða.. að það komi ekki til með að breytast. Nei. Ég hef neitað honum vegna þess að ég veit að hann er player. Maður sem konur taka eftir og maður sem veit hvað hann getur gert við það. Reyndar var mér bent á um daginn að ég er player sjálf. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því. Líklega erum við bæði fávitar þegar upp er staðið. Hæfum hvoru öðru. Getum leikið þennan leik þangað til annað hvort okkar endar uppi með sárt ennið. Vonandi verður það ekki ég. Shit.. þetta er svo fyrirsjáanlegt að það er painful. Ég þarf að hætta að leika mér að einhverju sem ég ræð ekki við. Ég bara ræð ekki við mig! Heimildarmyndarvinur minn bað mig um að laga á sér hárlínuna aftaná hnakkanum þar sem hann náði ekki sjálfur til með hár-rakgræjunni, eða hvað sem þetta dót heitir. Hef aldrei notað svona hlut áður. Ég stóð yfir honum, hann með höfuðið yfir baðkarinu og ég gerði mitt besta við að laga á honum hárið. Allan tímann skammaðist hann yfir því að ég væri að gera þetta vitlaust, þetta yrði ómögulegt, bladíbla, og allan tímann var hann á iði, sem gerði mér erfitt fyrir. "oh.. það eru broddar, ég finn það", hvæsti hann. "Æ", sagði ég þreytulega "sue me" Ef við rifjum upp orðið "zoophilia" og hvernig orðið "sue" er borið fram, gæti það skýrt hláturskastið sem við fengum bæði. Við erum náttúrlega sick, but in a good way. Það kallast húmor og þegar ég skrifa þetta dettur mér í hug að margir verði spældir þegar þeir fara inn á síðuna mína út frá þessu leitarorði. Ég hef takmarkaða samúð. Ég stillti ofnklukkuna vegna þess að ég er að fara í mat og vil ekki vera sein. Gott. Ég þarf eldsneyti. Held að ég komi til með að fara seint að sofa, þó ég fari ekkert endilega seint upp í rúm. Titillinn er lygi. Ég er in no way, shape or form ready for this. Þá er ég ekki að meina líkamlega. Maður með reynslu, ég er í góðum höndum. I should know this. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem hann kemur hingað.
|
