Þriðjudagur, 13. september 2005
Þegar ég sá systur mína í morgun tók ég eftir því að skórnir hennar voru allir útbíaðir í einhverju sem virtist vera bleikt ský.
Ég hef bara aldrei séð hana systur mína svona. Hún minnir á mig - fyrir rúmu ári síðan, situr og horfir dreymin útí loftið og öðru hvoru þerra ég slef úr munnviki hennar, því ekki hefur hún rænu á því sjálf. Hún hlær við minnsta tilefni, gengur á veggi og gleymir að borða. Brosir líkt og maður ímyndar sér að eitthvað undur úr teiknimynd í pastellitum með glimmeri myndi gera!
Hún lætur ekki að sér hæða, ástin.
Á föstudaginn horfði ég hinsvegar á alla fyrstu seríuna af sex and the city á meðan ég tók til í íbúðinni. Á meðan ég horfði/þreif/(aðallega)hlustaði, áttaði ég mig smátt og smátt á því að atburðir í lífi mínu svipar sorglega mikið til atburða í lífi persónu í afþreyingarþáttum frá bandaríkjunum og það mun taka fokking sex síson að redda málinu!
Það er líka næstum paralell við mitt eigið líf þar sem ég á fimm ár í næstu drastísku breytingu til hins betra. Þegar síðasti þátturinn kláraðist var ég orðin svo örvæntingarfull að ég ákvað að henda mér frammaf svölunum - sem ég gerði.
Vildi þá svo óheppilega til að helvítis portúgalarnir höfðu skilið vinnulyftuna eftir við svalirnar hjá mér svo það sem átti að vera fimm hæða - banvænt - hrap var ekki nema topps hálfs meters drop - fyrir mig. Í "fallinu" tókst mér þó að laska nögl á stórutá hægramegin og fá flís í lærið. Þetta var svo vont að ég hætti við að henda mér frammaf vinnulyftunni.
Ég rúla.