 |
|
|
|
 |
Einmana
Föstudagur, 16. september 2005
Þegar hún opnaði kastaði ég mér í fang hennar og sagði henni frá flísinni í lærinu og löskuðu nöglinni og grét með ekkasogum. Sagði henni að það væri svo illa fyrir mér komið að ég væri farin að leggjast á útlendinga sem hanga utaná húsum eins og skordýr. Mamma bakaði að sjálfsögðu kökur og gaf mér - og mjólk. Hún veit að ég hef mjólkuróþol. Ég sagði henni að ég væri svo óhamingjusöm (lygi) og ófullnægð (líka lygi), vansæl öll (lygi) og einmana (satt) og að ég vissi ekki hvað ég ætti að gera. Mamma sagði að ég væri aumingi með öskubuskukomplex, ég myndi aldrei verða hamingjusöm, aldrei finna mann og ég ætti að sætta mig við það strax í stað þess að eyða bestu árum ævi minnar í að vorkenna mér yfir því. Svo spurði hún mig hvort ég væri búin að finna hund. Þegar hún hafði lokið sér af bað ég hana að gefa mér eitthvað. --- Ég á þetta til ef mér leiðist eða er einmana. Þá fer ég til mömmu og bið hana að gefa mér eitthvað drasl sem ég dragnast svo með heim og hendi niður í geymslu fjórum dögum seinna. Líklega er draslið substitúd fyrir athygli, stuðning, ást og væntumþykju. -- Það var auðvitað ekkert að mér í alvörunni, annað en að börnin voru hjá pabba sínum og ég nennti ekki að læra og svo var ég boðin í mat til mömmu. Við matarborðið barmaði ég mér með leikrænu tilþrifum, fjölskyldunni til mikillar skemmtunnar. Það er gott að vita að fólk geti skemmt sér yfir eymd minni. Ég set eymd mína líka oft upp á skemmtilegan hátt, segi það ekki. Það lifnaði heldur betur yfir mömmu þegar ég bað hana að gefa mér eitthvað, ég sinni hlutverki ruslakistu í fjölskyldunni, tek við því sem engin hefur áhuga á að nota. Ég er ekki með öskubuskukomplex, ég er með "litla stúlkan með eldspýturnar" komplex. Vá.. ég er að fatta fyrst núna af hverju ég er aldrei heima hjá mér á aðfangadagskvöld. Mamma byrjaði á að draga fram tvö latte glös, svo ljót.. að þau voru ennþá í kassanum sem hún fékk þau í. Ég varð himin lifandi, en sá strax að þetta var ekki nóg. Þá náði hún í tröppu, klifraði uppá hana, náði í risa stóra hnoðskál ofan af efriskápnum og rétti mér. Ég var skeptísk þangað til ég sá að þetta er tupperware skál! Þvílík gersemi! Næst náði mamma í svakalega loðhúfu sem var í eigu fyrrverandi sambýlings hennar, ég setti hana á hausinn. Leit út eins og fáviti but hey! Why the hell not? Hvað áttu fleira? Á endanum fór ég heim með eftirfarandi hluti: Tvö ljót latte glös, skakka pressukönnu, loðhúfu, sorgarhatt (sjá mynd), box með saumadóti í, snyrtitösku, litla styttu af mús, myndir af mér frá því ég var barn - límdar á viðarplötu (þarna var ég komin í bílskúrinn), hnoðskál, tvær bollasúpur (cream of mushroom, sem mér finnst viðbjóður), lítið glas af súputengingum og dior meik (allt of ljóst fyrir mig). Þegar ég var búin að safna þessu í padent haug á borðstofuborðinu spurði ég mömmu af hverju hún héldi að ég myndi aldrei finna mann. Hún sagði að það væri vegna þess að karlmenn væru hræddir við mig, sæist langar leiðir að það væri ekki nokkur leið að hafa hemil á mér, ég hefði sjálfstæðar skoðanir (veit nú ekki alveg hver laug því að henni) og svo væri ég stundum hávær. "Það er bara alls ekki rétt!", öskraði ég og rauk á dyr. Ranghugmyndir. Allt saman. Ég held að mamma sé alki - hugsaði ég þegar ég fór með allt, nema hnoðskálina og sorgarhattinn, niður í geymslu rétt áðan. | anna | 11:03 |
comments
Þessa mynd tók hann Doddi reyndar, fyrst tók hann mynd af banananum sem hann var að borða. Honum fannst það miklu betri mynd. Ég var í sorg á þessari mynd vegna þess að þetta var síðasti bananinn og mig langaði líka í banana. Doddi gaf mér samt einn bita. Dior meikið has your name on it! Þig vantar ekki ljót latta glös líka? post a comment
|
