Þegar ég kom heim í hádeginu datt mér í hug:

Það búa litlir dvergar í björtum dal
á bak við fjöllin háu í skógarsal
Byggðu hlýja bæinn sinn
brosir þangað sólin inn
Fellin enduróma allt þeirra tal

Ég er búin að fá þetta lag á heilann, því miður. Kunni svo miklu betur við "Baby, now that I found you" með The Foundations. Þurfti bara að spila það einu sinni til að Doddi fengi það á heilann. Ég var að spila þetta á meðan ég var að elda í gær og hann tuðaði "æji mamma, þetta er svo leiðinlegt lag", korteri síðar heyrði ég innan úr barnaherbergi, lítinn strák syngja "now that i found you, i can't let you go - MAMMAAAAA! HEYRIRÐU HVAÐ ÞÚ HEFUR GERT? ÉG ER KOMIN MEÐ ÞETTA LAG Á HEILANN!" Hann var nú búinn að fyrirgefa mér áður en hann fór að sofa. Bygons.

Það eru menn utaná húsinu mínu.

Ég hef sterkan grun um að þessir menn hafi átt heima í fyrrnefndum dal á bak við fjöllin háu, í skógarsal -ekki á Íslandi, augljóslega - enda tala þeir enga íslensku. Þetta veit ég því blokkin á móti endurómar allt þeirra tal, samt bý ég ekki í fellunum.

Ég hef komist að því að ég fíla ekki að borða hádegismat með ókunnugan karlmann fyrir utan eldhúsgluggann. Ég fíla ekki að lesa blöðin með ókunnugan karlmann fyrir utan eldhúsgluggann. Ég fíla ekki að spila tónlist og dansa um á nærbuxunum með ókunnugan karlmann útá svölum, það er skárra ef hann er fyrir utan eldhúsgluggann.

Það virðist hinsvegar ekkert pirra mig þótt fólkið í blokkinni á móti geti fylgst með öllu sem ég geri, ef það kærir sig um, í gegnum kíki. Það er öðruvísi. Þá er það skrítnara en ég, þótt ég sé að dansa um á nærbuxunum. Meina.. að fylgjast með nágrönnunum útum glugga? Með kíki! How sick is that?

Það er ástæða fyrir því að ég bý uppá sjöttu hæð. Ég hlakka til þegar þessi viðgerð er búin.

When the world's gone crazy and it makes no sense
And there's only one voice that comes to your defense.
And the jury's out and your eyes search the room
One friendly face is all you need to see

Í þessari jöfnu er x factor sem hagar sér þannig að hann virðist beat all odds. Gerir alla útreikninga miklu flóknari og stærðfræði er ekki mín sterkasta hlið, eins og frægt er orðið.

You ask yourself; who'd watch for me?

Kalt mat: ekki spurning. Annarskonar mat: mistök.

Reykingafólk og zippo kveikjarar. Mér finnst gott að handfjatla zippo kveikjara þegar ég er að "hugsa málið", tek fram að það var ekki ég sem kveikti í Melabúðinni, trúi ekki öðru en þar hafi verið á ferðinni einhver eða einhverjir sem líður mjög illa og halda að þeim líði eitthvað betur með því að skemma fyrir öðrum.

Hverjum líður vel þegar hann er búin að skemma fyrir öðrum? Það er sorglegt þegar eina gleðin sem fólk telur sig finna stafar af vitneskjunni um að þeim tókst að skemma eitthvað. Þú byggir ekki mikið á þeim grunni.

My only friend, who could it be?

Ég er helvíti góð með zippo, ennþá. Gamlir taktar. Úreldir taktar. Komnir langt fram yfir síðasta söludag.

Kannski er það vonin um að einhverjum öðrum líði jafn illa og þeim sjálfum sem þeir næra með þessu. Það endist ekkert, svo þeir þurfa að skemma fleira.

A solitary voice to speak out and set me free

Kannski er það málið (sjá næsta blogg). Kannski líður þeim svo illa, að þeir hafa ákveðið að skemma fyrir öllum í heiminum, smám saman, til að ná sér niðri á þessum hamingjusömu fávitum sem líður vel.

Fer eftir því hvernig þú lítur á málið. Ég heyrði svolítið í dag sem mér fannst merkilegt, sérstaklega í ljósi þess að þetta kemur af vörum tólf ára barns: "Það er gott að við deyjum, annars væri lífið eins og fangelsi."

Think about it.

Opna/loka *kliks*

I hate to say it,

opna/loka *kliks*

I hate to say it..

opna/loka *kliks*

..but it's probably me

Edmund: Tell me Young crone, is this Putney?
Young Crone: That it be, that it be.
Edmund: "Yes it is". Not "that it be". You don't have to talk in that stupid voice to me. I'm not a tourist. I seek information about a Wisewoman.
Young Crone: Ah, the Wisewoman.. the Wisewoman.
Edmund: Yes, the Wisewoman.
Young Crone: Two things, my lord, must thee know of the Wisewoman. First, she is ... a woman, and second, she is ...
Edmund: .. wise?
Young Crone: You do know her then?
Edmund: No, just a wild stab in the dark which is incidentally what you'll be getting if you don't start being a bit more helpful. Do you know where she lives?
Young Crone: Of course.
Edmund: Where?
Young Crone: Here. Do you have an appointment?
Edmund: No.
Young Crone: Well, you can go in anyway.
Edmund: Thank you Young crone. Here is a purse of moneys... which I'm not going to give to you.

Wisewoman: Hail Edmund, lord of Adders Black.
Edmund: Hello.
Wisewoman: Step no nearer, for already I see thy bloody purpose. Thou plot is, Blackadder, thou wouldst be king and drown Middlesex in a butt of wine. Ah, ah, ah, ah.
Edmund: No, no, no, no. it is far worse than that. I'm in love with my man servant.
Wisewoman: Oh well, I'd sleep with him if I were you.
Edmund: What?
Wisewoman: When I fancy people, I sleep with them. Oh, I have to drug them first of course! Being so old and warty.
Edmund: But what about my position, my social life?
Wisewoman: Very well then. Three other paths are open to you. Three cunning plans to cure thy ailment.
Edmund: Oh good.
Wisewoman: The first is simple. Kill Bob!
Edmund: Never.
Wisewoman: Then try the second. Kill yourself!
Edmund: No. And the third?
Wisewoman: The third is to ensure that no one else ever knows.
Edmund: Ha, that sounds more like it. How?
Wisewoman: Kill everybody in the whole world. Ah, ha, ha ...

Fékk neðangreindan texta sendan í tölvupósti og þetta fer á síðuna bara til heiðurs Igors.

Abraham Lincoln and JFK, history repeating itself?

Abraham Lincoln was elected to Congress in 1846.
John F. Kennedy was elected to Congress in 1946.
Abraham Lincoln was elected President in 1860.
John F. Kennedy was elected President in 1960.
Both were particularly concerned with civil rights.
Both wives lost their children while living in the White House.
Both Presidents were shot on a Friday.
Both Presidents were shot in the head.
Now it gets really weird...
Lincoln's secretary was named Kennedy.
Kennedy's Secretary was named Lincoln.
Both were assassinated by Southerners.
Both were succeeded by Southerners named Johnson.
Andrew Johnson, who succeeded Lincoln, was born in 1808.
Lyndon Johnson, who succeeded Kennedy, was born in 1908.
John Wilkes Booth, who assassinated Lincoln, was born in 1839.
Lee Harvey Oswald, who assassinated Kennedy, was born in 1939.
Both assassins were known by their three names.
Both names are composed of fifteen letters.
Now hang on to your seat...
Lincoln was shot at the theater named 'Ford.'
Kennedy was shot in a car called 'Lincoln' made by 'Ford.'

Lincoln was shot in a theater and his assassin ran and hid in a
warehouse.
Kennedy was shot from a warehouse and his assassin ran and hid in a
theater.
Booth and Oswald were assassinated before their trials.
And here's the kicker...
A week before Lincoln was shot, he was in Monroe, Maryland.
A week before Kennedy was shot, he was with Marilyn Monroe.

Doddi: Mamma, varst þú apadýr einhvertíma?
Anna: Nei, það var ég ekki.
Doddi: ef ég er ekki apadýr, af hverju er ég þá með feld? Hárin á löppunum og svona, þetta er feldur mamma.
Anna: hrmfp (hugsar til þess að líklega er hún mjög frumstætt apadýr miðað við allan "feldinn")
Anna: af hverju spyrðu hvort ég hafi verið apadýr?
Doddi: útaf því að ég hélt að þú hefðir verið til í gamla daga. (vó.. hversu gömul heldur hann að ég sé!) Mér finnst ótrúlega fyndið, í gamla daga var notað stundarglas fyrir klukku. Hvernig voru þá eiginlega vekjaraklukkur?
Anna: tjah.. hvað heldur þú að hafi verið notað?
Doddi: ég veit það ekki, hanarnir.. þeir bara öskra þegar sólin er að koma upp, en ekki þegar maður vill vakna. Var afi úlfur til í gamla daga? Svo ég geti spurt hann hvernig vekjaraklukkur voru?

[seinna, við afa Úlf]

Doddi: Afi úlfur, hvernig voru vekjaraklukkur í gamla daga.
Afi úlfur: þær voru rosalega stórar, með bjöllu
Doddi: varst þú allaf til?
Afi úlfur: já ég hef alltaf verið til, síðan ég man eftir mér
Doddi: og varstu þá apadýr?
Afi úlfur: já, svo breyttist ég.
Doddi: í úlf?
Afi úlfur: nei í mannapa

Ég er með of mörg login og of mörg lykilorð, en það kemur þessu bloggi ekkert við.

Nú situr Doddi hjá mér á skrifstofunni að læra heima fyrir vikuna. Hann hummar death star theme-ið á meðan. Viðeigandi.

Þetta er tóm snilld, þessi bið eftir daggæslu. Ég hef aldrei áður haft óbeint leyfi vinnuveitanda fyrir að sinna barninu mínu á vinnutíma. Vissulega þarf ég stundum að smella fingri og gefa honum illt auga (Dodda) svo að hann þegi á meðan ég er í símanum, ég hef hinsvegar aldrei gefið mér jafn góðan tíma í að sinna heimalærdóm drengsins þar sem við erum bæði svo þreytt á kvöldin að við nennum engu þegar við erum búin að borða - a.m.k. nennum við engu á sama tíma.

Ég hef ákveðið að þegar hann kemst að í daggæslunni, ef það verður einhvertíma, þá verði hann bara í daggæslu í þrjá daga í viku. Hina tvo kemur hann í vinnuna til mín að læra.

Þetta var hinsvegar ekki það sem ég vildi skrifað hafa og það sem liggur mér á hjarta. Nei, það sem liggur mér á hjarta er Dr. Tobias Fünke.

Ég var að horfa á nítjánda þátt af Arrested Development í gær, þegar í einu atriðinu.. Tobias varð þess valdandi að ég missti mig gjörsamlega í hláturskasti þannig að ég hreinlega hélt um magann og þakkaði guði fyrir a) að sætu portúgalarnir voru ekki á glugganum hjá mér og b) að ég var búin að draga fyrir og c) að nágrannar mínir vita að ég bý með börnunum mínum d) að nágrannar mínir vissu ekki að ég var ein heima í gærkvöldi.

David Cross er ótrúlegur senuþjófur.

Þar fyrir utan er hreinlega ekkert að frétta. Engir uppdiktaðir elskhugar sem ég nenni að finna upp, en það gæti líka verið vegna þess að ég er búin að finna einn alvöru.. hehe

Tobias: You know, Lindsay, as a therapist, I have advised a number of couples to explore an open relationship where the couple remains emotionally committed, but free to explore extra-marital encounters.

Lindsay: Well, did it work for those people?

Tobias: No, it never does. I mean, these people somehow delude themselves into thinking it might, but...but it might work for us.

Hvað veldur því að ung kona eyðir föstudagskvöldi ein heima hjá sér að þrífa vorhreingerningu í byrjun september? Til klukkan eitt um nóttina. Frá því klukkan fjögur um daginn.

Jú.. annaðhvort er hún að fresta einhverju sem hún nennir ekki að gera.. eða.. fávitasegullinn er kominn í gang.

Ef við gefum okkur að það sé ekkert á jörðinni leiðinlegra en að sótthreinsa baðherbergið þannig að það lyktar eins og sundlaug, fara í gegnum nærbuxnaskúffuna og henda öllu sem er mildly sjúskað, skúra undir rúmi, undir sófa, undir öllum húsgögnum í íbúðinni, þrífa skápana í eldhúsinu, ofninn, ísskápinn.. má leiða að því líkum að fávitasegullinn sé kominn í gang. Sem þýðir að líklega á hún á von á heimsókn seinnipartinn á morgun, annars myndi hún ekki hafa morgundaginn til þess að plokka það sem þarf að plokka, raka, baða sig í lósjoni o.s.frv.

Ef við gefum okkur að það taki ca fimm klukkutíma, hefur hún nógan tíma til að fara til Keflavíkur og sækja..

All dressed up and no place to go.

Yet.

Ákvað að taka mér klukkutíma til að lesa inní stofu og actually stillti ofnklukkuna á klukkutíma. Hugsaði fimm mínútur inn í lesturinn: "this is the life".

Það er skrítið. Í hvert sinn sem ég fæ mér sæti til að lesa, sækir á mig þörf fyrir að skrifa. Eitthvað.

Einn portúgalinn heldur að ég sé ástfangin af honum, held ég. Í hvert sinn sem ég er stödd við glugga og heyri annoying "píp" hljóðið í vinnulyftunni, kíki ég út - niður eiginlega - og í hvert einasta helvítis skipti mæta augu mín hans. It's the sickest thing really því ég er farin að roðna - grínlaust - þegar ég mæti honum hérna fyrir utan. Samt roðna ég ekki baun þegar hann bankar á gluggann hjá mér og spyr mig hvort ég vilji ekki skipta um þessa rúðu líka - og þessa. Þó ég sé í litla náttkjólnum mínum.

Sætur.

Það endar á því að ég læt skipta um allar rúðurnar. Það þýðir reyndar að ég neyðist til að fara að draga fyrir í alvörunni, því skyndilega sé ég næsta nágrenni mitt mjög greinilega í stað þess að horfa á blurry liti sem renna saman í eitt í gegnum móðuna á milli glerjanna. Það er þessvegna sem ég hef aldrei haft áhyggjur af því að einhver væri að horfa þótt ég gangi um nakin í íbúðinni. Ég yrði aldrei annað en runny vatnslitamynd fyrir áhorfandanum.

Ekki lengur.

Enda fór portúgalinn ekki að banka fyrr en það voru komnar nýjar rúður í suma glugganna og hann bankar bara á þá. Hann sér mig betur þannig - og ég hann. Ég kann að lesa augnarráð og það sem ég sé í augnarráði hans - og hann sér pottþétt í mínu (nema að maðurinn sé gjörsamlega og algerlega clueless) - segir mér að þetta myndi enda á mjög fyrirsjáanlegan hátt, þar sem sumir gluggarnir eru opnanlegir, ef ég ætti ekki von á gesti í kvöld, sem ég eiginlega stóla á að muni enda þetta dry spell. Kannski endanlega.

Það er maður.

Ég tek þetta fram vegna þess að í vikunni var ég stödd hjá vini mínum sem vildi ólmur sýna mér byrjunina á heimildarmynd. Sem hann gerði. Myndin byrjar á pan and scan af fólki sem situr við varðeld að hita sykurpúða á meðan það er að tala saman. Um hvað þeim finnst gaman að gera með dýrum. Hluti sem ég geri með karlmönnum, eingöngu - fyrir utan the occasional affair með rafmagnstæki sem ég geymi undir hinum koddanum. Æ.. ok.. það er kannski ekkert svo rosalega occasional, þá væri hann augljóslega ekki undir friggin koddanum!

Bygons.

Ég bað hann að slökkva, því ég vildi ekki horfa á þetta. Vil ekki vita af svona - og ég vil það ekki. Ignorance is bliss, en hann sagði "nei, bíddu, þú verður að sjá þetta". Þegar myndin hélt áfram, og fólkið tjáði sig um tilfinningar og upplifanir um þetta fyrirbæri, eins og ekkert væri eðilegra tók hann mynd af mér á símann sinn og hló eins og geðsjúklingur af svipnum á mér. Til að fólk geti verið á sömu blaðsíðu og ég þá heitir fyrirbærið, sem þessi heimildarmynd fjallar á hlutlausann hátt um, "zoophilia".

Svipurinn á mér breyttist lítið. Blanda af hryllingi, furðu, viðbjóði og vantrú. Fordómar. Ég hef svoleiðis. Þegar ein af konunum í heimildarmyndinni tjáði sig um upplifanir sínar með hundinum sínum gretti ég mig og bað hann að slökkva. Svo sagði ég honum að ég væri hætt við að fá mér hund. Hann sprakk úr hlátri. Ekki ég.

Come to think of it... þá er þessi mynd um daginn kannski einmitt það sem triggeraði já en ekki nei í þetta skipti. Ég hef neitað þessum manni ansi oft. Kannski sagði ég já vegna þess að ég óttast að annars myndir ég fá mér hund og að samskipti okkar yrðu með tíð og tíma óeðlilega náin. Nei, grínlaust þá er þetta eitthvað sem mig langar ekki að prófa. Ég leyfi mér að fullyrða.. að það komi ekki til með að breytast.

Nei.

Ég hef neitað honum vegna þess að ég veit að hann er player. Maður sem konur taka eftir og maður sem veit hvað hann getur gert við það. Reyndar var mér bent á um daginn að ég er player sjálf. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því. Líklega erum við bæði fávitar þegar upp er staðið. Hæfum hvoru öðru. Getum leikið þennan leik þangað til annað hvort okkar endar uppi með sárt ennið. Vonandi verður það ekki ég. Shit.. þetta er svo fyrirsjáanlegt að það er painful. Ég þarf að hætta að leika mér að einhverju sem ég ræð ekki við.

Ég bara ræð ekki við mig!

Heimildarmyndarvinur minn bað mig um að laga á sér hárlínuna aftaná hnakkanum þar sem hann náði ekki sjálfur til með hár-rakgræjunni, eða hvað sem þetta dót heitir. Hef aldrei notað svona hlut áður. Ég stóð yfir honum, hann með höfuðið yfir baðkarinu og ég gerði mitt besta við að laga á honum hárið. Allan tímann skammaðist hann yfir því að ég væri að gera þetta vitlaust, þetta yrði ómögulegt, bladíbla, og allan tímann var hann á iði, sem gerði mér erfitt fyrir.

"oh.. það eru broddar, ég finn það", hvæsti hann. "Æ", sagði ég þreytulega "sue me"

Ef við rifjum upp orðið "zoophilia" og hvernig orðið "sue" er borið fram, gæti það skýrt hláturskastið sem við fengum bæði. Við erum náttúrlega sick, but in a good way. Það kallast húmor og þegar ég skrifa þetta dettur mér í hug að margir verði spældir þegar þeir fara inn á síðuna mína út frá þessu leitarorði. Ég hef takmarkaða samúð.

Ég stillti ofnklukkuna vegna þess að ég er að fara í mat og vil ekki vera sein. Gott. Ég þarf eldsneyti. Held að ég komi til með að fara seint að sofa, þó ég fari ekkert endilega seint upp í rúm.

Titillinn er lygi. Ég er in no way, shape or form ready for this. Þá er ég ekki að meina líkamlega. Maður með reynslu, ég er í góðum höndum.

I should know this.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem hann kemur hingað.

Tonight You Belong To me

i know
you belong
to somebody new
but tonight
you belong to me

although
we're apart
your part
of my heart
and tonight
you belong
to me

way down
by the stream
how sweet
it will seem
once more
just to dream
in the moonlight

my honey
i know
with the dawn
that you
will be gone
but tonight
you belong
to me

way down, way down along the stream
how very, very sweet it will seem
once more
just to dream
in the silvery moonlight

my honey, i know
with the dawn
that you
will be gone
but tonight
you belong
to me

just to little old me

(ekki trufla mömmu, hún er að falsa myndir)
Lilja says: hva? varstu ekki orðin leið á honum?
Anna says: allt er hey í harðindum

Mamma: "af hverju kemurðu ekki með þennan Djödd í kaffi einhvertíma?"
Anna: "Djúd"
Mamma: "ef þið ætlið að vera saman er nú lágmark að kynna hann fyrir fjölskyldunni"
Anna: "jájá"
Beggi: "hvar er hann núna?"
Anna: "í sófanum heima, sofandi"
Beggi: "æ gekkstu alveg frá greyinu"
Anna: "það var nú eitthvað líf eftir í honum þegar ég fór"
Mamma: "hvað ætlar þessi Djödd sér?
Anna: "Djúd"
Mamma: "Er þetta maður sem kemur til með að giftast þér og reynast börnunum þínum vel?"
Anna: "æ mamma hann er karlmaður, hann veit ekkert hvað hann vill"
Mamma: "og viltu þannig mann Anna mín?"
Anna: "það veit ég ekkert mamma, veit ekkert hvað ég vil heldur - sem er eðlilegt því miðað við þau netpróf sem ég hef tekið hugsa ég eins og karlmaður"
Mamma: "jesús kristur"
Anna: "ekki kalla mig þetta, þú veist hvað gerðist síðast þegar þetta spurðist út"
Mamma: "stundum skil ég þig ekki Anna mín"
Anna: "stundum er það líklega betra"

Í gær komu börnin fyrr heim en ég reiknaði með.

Anna: "ekki trufla núna Doddi minn, mamma er að falsa myndir"
Doddi: "hvaða myndir?"
Anna: "af mér og Jude Law"
Doddi: "hver er það?"
Anna: "leikari sem mamma segir fólki að sé alltaf að hringja í sig"
Doddi: "af hverju gerirðu það?"
Anna: "af því mér finnst það absúrd"
Jóhanna: "af hverju finnst þér það absúrd?"
Anna: "af því að líkurnar á því eru.. ekki miklar"
Doddi: "hvað þýðir absúrd?"
Anna: "absúrd er eitthvað sem er svo óvenjulegt eða ólíklegt að það er fáránlegt og stundum eru hlutir svo fáránlegir að þeir verða hlægilegir"
Jóhanna: "hver er þetta í sófanum?"
Anna: "Jude Law"
Jóhanna: "er þetta Jude Law?
Anna: "já"
Jóhanna: "hvað er hann að gera hér?"
Anna: "hvíla sig"
Jóhanna: "mér finnst meira absúrd að hann sé í sófanum en að hann sé að hringja í þig"
Anna: "þú ættir þá að vera viðstödd þegar hann hringir í mig úr sófanum! Það er nú bara skerí"

Anna: "halló?"
Dofri: "hæ, ertu aðventisti?"
Anna: "nei, af hverju?"
Dofri: "það er árleg söfnun aðventista, ætla að reyna að skila inn fjórum og fá fríann i-pod"

Þegar ég sá systur mína í morgun tók ég eftir því að skórnir hennar voru allir útbíaðir í einhverju sem virtist vera bleikt ský.

Ég hef bara aldrei séð hana systur mína svona. Hún minnir á mig - fyrir rúmu ári síðan, situr og horfir dreymin útí loftið og öðru hvoru þerra ég slef úr munnviki hennar, því ekki hefur hún rænu á því sjálf. Hún hlær við minnsta tilefni, gengur á veggi og gleymir að borða. Brosir líkt og maður ímyndar sér að eitthvað undur úr teiknimynd í pastellitum með glimmeri myndi gera!

Hún lætur ekki að sér hæða, ástin.

Á föstudaginn horfði ég hinsvegar á alla fyrstu seríuna af sex and the city á meðan ég tók til í íbúðinni. Á meðan ég horfði/þreif/(aðallega)hlustaði, áttaði ég mig smátt og smátt á því að atburðir í lífi mínu svipar sorglega mikið til atburða í lífi persónu í afþreyingarþáttum frá bandaríkjunum og það mun taka fokking sex síson að redda málinu!

Það er líka næstum paralell við mitt eigið líf þar sem ég á fimm ár í næstu drastísku breytingu til hins betra. Þegar síðasti þátturinn kláraðist var ég orðin svo örvæntingarfull að ég ákvað að henda mér frammaf svölunum - sem ég gerði.

Vildi þá svo óheppilega til að helvítis portúgalarnir höfðu skilið vinnulyftuna eftir við svalirnar hjá mér svo það sem átti að vera fimm hæða - banvænt - hrap var ekki nema topps hálfs meters drop - fyrir mig. Í "fallinu" tókst mér þó að laska nögl á stórutá hægramegin og fá flís í lærið. Þetta var svo vont að ég hætti við að henda mér frammaf vinnulyftunni.

Ég rúla.

Ég hef ákveðið að fara í sorg í smá tíma. Aðallega vegna þess að nú hef ég accesories fyrir það. Fór nefnilega til mömmu um helgina, einmitt í mikilli sorg. Dragnaðist draghölt með staf upp stigana. Grátandi.

Þegar hún opnaði kastaði ég mér í fang hennar og sagði henni frá flísinni í lærinu og löskuðu nöglinni og grét með ekkasogum. Sagði henni að það væri svo illa fyrir mér komið að ég væri farin að leggjast á útlendinga sem hanga utaná húsum eins og skordýr. Mamma bakaði að sjálfsögðu kökur og gaf mér - og mjólk. Hún veit að ég hef mjólkuróþol.

Ég sagði henni að ég væri svo óhamingjusöm (lygi) og ófullnægð (líka lygi), vansæl öll (lygi) og einmana (satt) og að ég vissi ekki hvað ég ætti að gera. Mamma sagði að ég væri aumingi með öskubuskukomplex, ég myndi aldrei verða hamingjusöm, aldrei finna mann og ég ætti að sætta mig við það strax í stað þess að eyða bestu árum ævi minnar í að vorkenna mér yfir því. Svo spurði hún mig hvort ég væri búin að finna hund.

Þegar hún hafði lokið sér af bað ég hana að gefa mér eitthvað.

---

Ég á þetta til ef mér leiðist eða er einmana. Þá fer ég til mömmu og bið hana að gefa mér eitthvað drasl sem ég dragnast svo með heim og hendi niður í geymslu fjórum dögum seinna. Líklega er draslið substitúd fyrir athygli, stuðning, ást og væntumþykju.

--

Það var auðvitað ekkert að mér í alvörunni, annað en að börnin voru hjá pabba sínum og ég nennti ekki að læra og svo var ég boðin í mat til mömmu. Við matarborðið barmaði ég mér með leikrænu tilþrifum, fjölskyldunni til mikillar skemmtunnar. Það er gott að vita að fólk geti skemmt sér yfir eymd minni. Ég set eymd mína líka oft upp á skemmtilegan hátt, segi það ekki.

Það lifnaði heldur betur yfir mömmu þegar ég bað hana að gefa mér eitthvað, ég sinni hlutverki ruslakistu í fjölskyldunni, tek við því sem engin hefur áhuga á að nota. Ég er ekki með öskubuskukomplex, ég er með "litla stúlkan með eldspýturnar" komplex. Vá.. ég er að fatta fyrst núna af hverju ég er aldrei heima hjá mér á aðfangadagskvöld.

Mamma byrjaði á að draga fram tvö latte glös, svo ljót.. að þau voru ennþá í kassanum sem hún fékk þau í. Ég varð himin lifandi, en sá strax að þetta var ekki nóg. Þá náði hún í tröppu, klifraði uppá hana, náði í risa stóra hnoðskál ofan af efriskápnum og rétti mér. Ég var skeptísk þangað til ég sá að þetta er tupperware skál! Þvílík gersemi! Næst náði mamma í svakalega loðhúfu sem var í eigu fyrrverandi sambýlings hennar, ég setti hana á hausinn. Leit út eins og fáviti but hey! Why the hell not?

Hvað áttu fleira?

Á endanum fór ég heim með eftirfarandi hluti: Tvö ljót latte glös, skakka pressukönnu, loðhúfu, sorgarhatt (sjá mynd), box með saumadóti í, snyrtitösku, litla styttu af mús, myndir af mér frá því ég var barn - límdar á viðarplötu (þarna var ég komin í bílskúrinn), hnoðskál, tvær bollasúpur (cream of mushroom, sem mér finnst viðbjóður), lítið glas af súputengingum og dior meik (allt of ljóst fyrir mig).

Þegar ég var búin að safna þessu í padent haug á borðstofuborðinu spurði ég mömmu af hverju hún héldi að ég myndi aldrei finna mann. Hún sagði að það væri vegna þess að karlmenn væru hræddir við mig, sæist langar leiðir að það væri ekki nokkur leið að hafa hemil á mér, ég hefði sjálfstæðar skoðanir (veit nú ekki alveg hver laug því að henni) og svo væri ég stundum hávær. "Það er bara alls ekki rétt!", öskraði ég og rauk á dyr.

Ranghugmyndir. Allt saman. Ég held að mamma sé alki - hugsaði ég þegar ég fór með allt, nema hnoðskálina og sorgarhattinn, niður í geymslu rétt áðan.

Í dag var ég viðstödd ribbon cutting ceremony. Það hefði mér ekki þótt merkilegt ef ég væri ekki búin að horfa svona mikið á arrested development.

Ribbon cutting ceremonies hafa öðlast nýja merkingu hjá mér. Held að ég hafi verið eina manneskjan sem átti verulega bágt með að fara ekki að hlæja.

Góðar veitingar.

Frumburðurinn hélt uppá afmælið sitt í dag.

Þrettán ár.

Langur tími.

Stutt ævi.

Doddi tók myndina.

Michael: You haven’t auditioned yet?

Tobias: Oh, no, no. I’m not in the group yet. No, I’m afraid I just blue myself.

Michael: There’s got to be a better way to say that.

"The Golden Girls" (story editor/producer)
"Less Than Perfect" (consultant/writer)
"Everything's Relative" (executive producer)
"The John Larroquette Show" (writer)
"The Ellen Show" (writer/executive producer)
"Arrested Development" (creator/writer/executive producer)

20th Annual Television Critics Association (TCA) Awards (2004)

Winner, Outstanding Achievement in Comedy: Arrested Development
Winner, Outstanding New Program of the Year: Arrested Development

56th Annual Primetime Emmy Awards Awards

Arrested Development: Winner, Outstanding Comedy Series
Arrested Development: Winner, Outstanding Directing For A Comedy Series: Joe Russo and Anthony Russo
Arrested Development: Winner, Outstanding Writing For A Comedy Series: Mitchell Hurwitz
Arrested Development: Winner, Outstanding Casting For A Comedy Series
Arrested Development: Winner, Outstanding Single-Camera Picture Editing For A Comedy Series

--

From the April 2004 issue of "Written By":

"Do you see a common thread running through your projects?

I do a lot of visual puns. I'm not proud of this, but I go to this well far too often. Someone actually ending up on a "slow boat to China...," having a "cornball scene," someone being "stabbed in the back." Many of my pitches end with the word literally! It's pretty lazy writing. Sort of phoning it in. Literally--I once did it from my car."

Úr viðtali, February 9th, 2005:

"I knew I wanted a show about rich people who lost their money, and had never really developed as human beings, because they had money."

Úr season 1 review:

"At the Emmys, creator Mitchell Hurwitz was delivering his acceptance speech when the music to get off the stage started playing, and without missing a beat he said, "I'd like to sing this now, if I may"; It was one of the funniest moments of the telecast."

Þegar ég las þetta review tók ég þá ákvörðun að gefa mér season 1 og season 2 á DVD í jólagjöf, eitthvað sem börnin munu slást um þegar ég gef upp öndina.

Varla. Við verðum búin að spila þetta í gegn löngu fyrir þann tíma. Þótt ég drepist um páskana.

Get ekki beðið eftir að segja Jóhönnu að það verði Arrested jól í ár. Hún verður alsæl.

Ég hef náð að láta enda ná saman í heimilisútgjöldunum á undraverðann hátt undanfarið en núna er ég broke og mánuðurinn ekki nærri búinn.

Ég hef sett saman einfalda jöfnu sem útskýrir vandamálið:

venjuleg útgjöld + (afmæli + tómstundir barna ) > f (fyrirvinna1)

Mér fer svo fram í stærðfræði þessa dagana, enda alltaf að hjálpa Dodda við heimalærdóminn.

Ég borga hádegismat fyrir bæði börnin í skólanum. Það minnkar ráðstöfunartekjur mínar nokkuð svo ég hef tekið upp þá stefnu að hafa ekki "alvöru" mat á kvöldin nema um helgar. Það er "snarl" í matinn öll kvöld og einmitt í gær kenndi ég Dodda að þótt brauð sé orðið smá myglað þá má alltaf rista það. Maður verður líka sjaldnar veikur ef maður er duglegur að borða myglað brauð. Þetta vita allir sem voru í heimilisfræði hjá Auðbjörgu.

Ég borða sumsé ekkert nema myglað snarl á kvöldin, sem væri allt í lagi ef ég lifði ekki á hrökkbrauði yfir daginn. Já, þurru hrökkbrauði úr Bónus án gers og sykurs. Ef maður er það sem maður borðar - er ég myglað hrökkbrauð!

Vá, það var miklu skárra í tíð skyndibitadaganna og nammis þegar ég var sæt, fast, cheap and easy!

Af því ég borða lítið sem ekkert er ég byrjuð að léttast aftur svo ég er hætt að fara í líkamsrækt. Bæði geri ég mér grein fyrir því að ég hef engar umfram hitaeiningar til að brenna, því síður efnivið til að byggja upp vöðva og á meðan bensínverðið er eins og það er.. hef ég ekki einu sinni efni á að fara í líkamsrækt.

Minnir mig á: Nei mamma, ég kem ekki í heimsókn í Kópavoginn fyrr en í fyrsta lagi 1. október.

Ég er reyndar farin að hafa áhyggjur af þessu. Mig langar ekki að líta út eins og beinagrind auk þess sem ég hef alls ekki efni á að kaupa mér sífellt minni föt. Ég tók upp á að kaupa crisco feiti og borða uppúr dósinni þegar ég horfi á sjónvarpið. Sem betur fer horfi ég mjög sjaldan á sjónvarpið.

Um daginn hitti ég svo mann sem ég kannast aðeins við og einhverra hluta vegna barst þetta blankheitadæmi mitt í tal og ég sagði við hann "will work for food" og hann hló - enda var ég að grínast - nema rétt áðan hringdi hann og bauð mér heim til sín í mat í kvöld.

Nú sé ég eftir að hafa sagt þetta við hann. Ég veit ekkert hvað hann vill fá frá mér í staðinn en mig grunar hvað það er. Hann ætti að gera sér grein fyrir því að ef ég ætlaði út í vændi á annað borð.. þá myndi ég ekki gera það nema fyrir cold hard cash.

Á meðan ég hef efni á hrökkbrauði, I will not work for food!

"Við erum eins og fátæk útgáfa af Bluth fjölskyldunni mamma", sagði frumburðurinn þegar ég var að keyra hana í karate áðan. "Hverju þeirra líkist ég?", spurði ég með kvíðasvip.

"Sko.. þú ert smá eins og Lucille, en samt mest eins og Michael."

I can live with that.

Hér eru þessi tvö einmitt að tala saman. mpg 15,7 MB

--

clap·trap (klăp'trăp') pronunciation
n.

Pretentious, insincere, or empty language: “I hate … that air/Of claptrap, which your recent poets prize” (Byron).

[Obsolete claptrap, a theatrical trick to win applause]

Það er alltaf varasamt að setjast upp í bíl hjá mömmu.

Um daginn var hún að keyra okkur heim og á fyrstu gatnamótunum spurði ég: "Hvert ertu að fara?" "Þorlákshöfn", svaraði hún. "Vó! En ég á heima vesturbænum í Reykjavík!", sagði ég skelfingu lostin. "Já! Alveg rétt", sagði hún, hló og gaf stefnuljós í hina áttina.

Hefði ég ekki sagt neitt á ljósunum gæti eftirfarandi hafa orðið að veruleika:

"Góðan daginn, ég þarf að tilkynna forföll. Doddi kemur ekki í skólann í dag. Já nei, sko hún mamma var að keyra okkur heim frá sér í gær og við vorum rétt í þessu að koma til Akureyrar. Nei, nei, hún á sko heima í Kópavoginum"

Mr. Big er farin til París, Carrie er búin að átta sig á því að hún er í sadó masó sambandi með honum (ring a bell?) og ég ýtti á pásu þegar hún fór að hitta "hinn" manninn í lífi sínu.

Ég ýtti á pásu.. vegna þess að ég fór að velta fyrir mér hversu marga "hina menn" kona má eiga. Hélt að ég ætti kannski of marga.

Þegar ég fór að brjóta þetta niður komst ég að því að ég á líka raunverulega bara einn "hinn mann", og það er..

..já það ert þú Halldór. Þú ert "hinn" maðurinn. Eina vandamálið er.. að Halldór er ekki gay eins og Stanford, "hinn" maðurinn hennar Carrie. Halldór þolir mig hinsvegar takmarkað svo það er í lagi.

Við eigum í ást/haturs sambandi en alveg án sadó masó. Við þekkjum hvort annað nefnilega nógu vel til að skilja brandarana, taka ekki nærri okkur þegar annað kallar hitt.. druslu, vegna þess að yfirleytt er það eftir að hitt hefur sagt eitthvað.. eitthvað svo.. obnoxious .. að þú myndi bara segja það við besta vin þinn. Við niðurlægjum ekki hvort annað og leyfum hinu að halda virðingunni at low points. Það er einfaldlega það sem vinir gera.

Um daginn hringdi ég í Halldór og sagði:

"hvað heldurðu að mamma hafi sagt við mig í dag?"
Halldór: "hún sagði þér að giftast mér"
(hvernig gat hann vita þetta!)
Anna: "já!"

þögn

Halldór: "Segðu mér, hvað hef ég gert henni mömmu þinni til að eiga þetta skilið? Ég hef alltaf reynt að koma almennilega fram við hana!"

Annað símtal:

Anna: "Hvar ertu?"
Halldór: "Að koma heim, var úti að labba með regnhlífinni minni"
Anna: "er rigning?"
Halldór: "nei en ég er að prufa að fara út í regnhlífar. Miklu minni fyrirhöfn og þær skilja ekki eftir drasl inná baði hjá manni.
- Nei dj..! Hún er farin! Og tók bílinn!"
Anna: deyr úr hlátri "ég trúi þér ekki!"
Halldór: "Fyrstu tvær regnhlífarnar frömdu sjálfsmorð, ætli það sé ég?"
Anna: "báðar?"
Halldór: "þetta sögðu þeir hjá lögreglunni líka, seinna sjálfsmorðið var meðhöndlað sem sakamál"

Ég vona að ég eignist einn daginn mann sem höndlar að ég eigi "hinn" manninn minn líka. Ég get ekki hugsað mér lífið án hans.

Fyrir utan þegar ég kom Dodda í skólan í morgun, þá er þetta að verða alveg dásamlegur frídagur. Ekkert eins viðeigandi og að vera í sumarfríi fyrsta frostmorgun haustsins.

Að lokum.. þegar ég birti samtöl orðrétt á ég það til að fá samþykki áður en ég birti þau. Svo ég hringdi í Halldór klukkan rúmlega tólf:

Anna: "hæ, ég var að horfa á sex and the city og Carrie var að hitta Stanford, sem er "hinn" maðurinn í lífi hennar og ég ýtti á pásu og fór að velta fyrir mér hvort ég ætti of marga "hina" menn í lífi mínu þegar ég áttaði mig á að ég á bara einn. Og það ert þú! Þú ert hinn maðurinn í lífi mínu."
Halldór: (nývaknaður) "minntu mig á að skipta um símanúmer"
Anna: "og ég var að spá í hvort ég mætti birta á síðunni símtalið þegar mamma sagði að ég ætti að giftast þér og þetta með regnhlífarnar"
Halldór: "já"
Anna: "Talaði við Eddu og hún sagði mér að ég væri bara ófullnægð, ég ætti að slökkva og fara í heitt bað með kertum og leika mér aðeins með sturtuhausinn".
Halldór: "lélegt samband, heyri ekki í þér.."
Anna: "svo ég lét renna í bað.."
Halldór: "og tókst svo sturtuhausinn fram í stofu og lékst þér aðeins með hann, fyrst var hann vörubíll..."
Anna: "nei, frumburðurinn kom heim í tvöfaldan mat, so I resumed my position in front of the tv"
Halldór: "dugleg"
Anna: "Já! Ertu nývaknaður?"
Halldór: "já"
Anna: "ætlarðu að fara að sofa aftur?"
Halldór: "já.. ég held það bara"
Anna: "ókey darling, góða nótt"
Halldór: "góða nótt illskan mín"

Ég er búin að vera í sumarfríi. Þetta sumarfríi hef ég nýtt til að gera mikilvæga hluti. Til dæmis eyddi ég tímanum frá klukkan eitt eftir miðnætti til þrjú í nótt í að; tæta hárin af fótunum á mér með Brown tætaranum mínum. Á eftir var það pedicure, manicure, plokkun og djúpnæring á eina hárinu sem er æskilegt. Já nei.. ekki alveg þessu eina, tók sko ekki.. nei jájá...

Á meðan ég var að tæta hárin og lakka á mér neglur hlustaði ég/horfði ég á sex and the city. Eitthvað fór tímaskynið hjá mér í rugl - ásamt öðru sem ég fjalla um seinna og er bókhaldstengt - því klukkan var orðin hálf sex í morgun þegar ég setti á pásu og fór að sofa. Var að hugsa um að vekja meðliminn sem á lögheimili undir koddanum en ákvað að sýna kurteisi og yfirvegun, meina.. ég hringi ekki einu sinni í fólk eftir klukkan tíu!

Vaknaði klukkan rúmlega átta í morgun til að koma Dodda í skólann, ætlaði heim að sofa á eftir. Veit ekki hvort það var sjokkið við að þurfa að skafa bílinn í frostinu eða að hafa norpað þessar tvær mínútur sem það tekur mig að keyra drenginn í skólann.. en allavega settist ég fyrir framan sjónvarpið þegar ég kom heim og tók af fyrrnefnda pásu.

Klukkan ellefu hringdi vinkona mín í mig. Þegar ég sagði henni að ég væri föst í sjónvarpsþokunni sagði hún mér að þetta væri fullkomlega eðlilegt, ég væri klassískt keis af ófullnægðri konu og þyrfti að fá hjálp hjá Guði.

M.ö.o.: ég þyrfti að hjálpa mér sjálf.

Stefnan var tekin á baðkerið með sérstakri áherslu á sturtuhausinn - þegar elsta barn mitt kom heim í hádegismat. Ég fékk mér því aftur sæti fyrir framan sjónvarpið og lét þokuna tæla mig til sín.

Frumburðurinn var löngu farinn aftur í skólann þegar ég rankaði við mér en þá nennti ég ekki í bað, ákvað að leggja mig - enda örþreytt eftir rúmlega tveggja tíma svefn. Þegar ég var komin undir sæng steinsofnaði ég á míkrósekúntu en einhverra hluta vegna voru draumfarir mínar vægast sagt litaðar sex and the city og orðum vinkonu minnar fyrr um morguninn.

Ég vaknaði og hugsaði bara um eitt. Ákvað að nú væri tími til kominn að taka frústresjónir mínar út á viðeigandi heimilistæki. Vegna PG ratings síðunnar mun ég halda því fram, að þetta heimilistæki sé.. höggbor.

Já. Það er einmitt höggbor sem ég geymi undir koddanum mínum. Það hefur nefnilega komið fyrir mig að vakna og þurfa nauðsynlega á höggbor að halda. Til dæmis þegar ég vaknaði um daginn og var akkúrat í stuði til að hengja upp hilluna fyrir ofan rúmið - þá var nú gott að hafa borinn þarna undir koddanum. Blasir við!

Nema í dag var ég í þessu líka rokna stuði til að hengja upp lampa sem ég keypti nýlega en komst að því mér til mikils hryllings að höggborinn var batteríslaus, svo ég ákvað að snúa honum með handafli.

Ég byrjaði á verkinu, hugurinn undir áhrifum af fyrrnefndri þáttaseríu: orgía af hræðslu um að allir menn væru freaks, með furðu fetish-a, engin nógu mikill/lítill perri fyrir minn smekk eða bara good old fashioned fávitar.

Eftir því sem verkinu miðaði hitnaði mér í hamsi og fór að gefa frá mér hljóð sem heyrast jafnan í dýragörðum. -Eins og fólk gerir þegar festir upp lampa. Þegar ég var búin lét ég mig fallast á koddann og gaf frá mér langt, ánægjulegt andvarp.

Það var einmitt á þessu andartaki sem ég opnaði augun og sá Portúgalana fyrir utan gluggann hjá mér. Ástæðan fyrir því að ég hafði ekki orðið vör við þá fyrr var sú að þeir voru ekki að bora og brjóta gler eins og venjulega, nei.. þeir voru að mála gluggakarmana. Af svip þeirra að dæma höfðu þeir hinsvegar heyrt alveg ágætlega í mér, út um opinn gluggann. Mig skortir hinsvegar réttu lýsingarorðin til að gera svipnum á þeim skil.

Aðkoma Guðs að þessu máli er líklega sú.. að ég festi lampann upp.. undir sæng.

1. Ég á þrettán ára dóttur. Í hvert einasta skipti sem hún fer út úr húsi segi ég "passaðu þig á bílunum". Síðustu ár er hún farin að brosa þegar ég segi þetta.

Þetta eru leifar frá föðurömmu minni. Hún sagði þetta alltaf við mig ef ég var að fara út og þegar ég varð eldri þoldi ég þetta ekki, fannst eins og hún hefði enga trú á mér. Það var ekki fyrr en ég eignaðist börn sjálf - og amma var dáin - að ég áttaði mig á því að hún sagði þetta vegna þess að henni þótti svo undur vænt um mig.

2. Ég hef tösku fetish.

Sumar konur eiga aldrei nóg af skóm, ég elska hinsvegar töskur og sé ekki fram á að ég geti nokkurtíma átt of mikið af þeim.

Það tók mig mjög mörg ár að venja mig á að nota töskur því ég er nefnilega - at heart - "vasa" manneskja.

Líklega tengi ég töskur við dömur og mig hefur alltaf langað, innst inni, að vera dama. Í þau skipti sem ég hef brotið niður af alvöru hvað það þýðir - að vera dama - hættir mig að langa það. Það má því segja að ég noti töskur til að líta út fyrir að vera eitthvað sem mig raunverulega langar ekki til að vera!

3. Ég hafði gaman af því að gera við bíla.

Eftir því sem árin hafa færst yfir mig hef ég misst áhugann á bílaviðgerðum. Í staðinn hef ég þróað með mér gríðarlegann áhuga á karlmönnum sem kunna að gera við bíla. Mér finnst það alveg óhugnarlega kynæsandi eiginleiki. Og karlmenn sem kunna að smíða og laga og..

Það er samt ekkert að marka. Ég myndi líklega bara sitja og njóta þess að horfa á manninn sem gerir við bílinn sinn og fara svo heim til mannsins sem á ekki druslu sem þarf sínkt og heilagt að vera að gera við - og nudda á honum axlirnar. Eða eitthvað..

4. Mér fannst kvenlíkaminn miklu fallegri en karllíkaminn.

Aftur, eftir því sem árin færast yfir mig hefur þetta breyst. Í sumar stóð ég mig að því - ítrekað - að vera næstum búin að keyra útaf þegar ég sá karlmann beran að ofan að vinna einhverstaðar. Þetta er alveg ný tilfinning og skýringuna gæti verið að finna í karlmannsskorti hjá mér. Kannski er skortur ekki rétta orðið. Það hefur sýnt sig að ég þyrfti ekki að vera ein ef ég hefði ekki áhuga á því. Ég er hinsvegar líka búin að missa alla trú á karlkyninu og hlakka til þegar ég hitti þann mann sem getur vakið trú mína á því aftur.

Ég hef hinsvegar ekki trú á því að hann sé til.

Ég er ekki ennþá komin á það stig að hafa gaman af fjöldapóstum sem innihalda myndir af berum karlmönnum, enda allar vinkonur mínar löngu hættar að senda mér svoleiðis. Mér finnst ekki fallegt þegar menn eru "hel-massaðir", mér finnst það eiginlega hlægilegt. Ég vil mjúkann mann, ekki "mjúka manninn", hef ekkert við svoleiðis geðluðru að gera.

5. Ég elska litlar minnisbækur.

Ég á líklega hátt í fimmtíu litlar minnisbækur sem ég hef keypt vegna þess að..

Ég hef ekki hugmynd um af hverju ég kaupi þær. Yfirleitt enda þær í geymslunni með engu innihaldi. Uppáhalds minnisbækurnar mínar í dag eru moleskine bækurnar. Mér finnst þær æðislegar. Ef þetta ættu að vera sex atriði gæti ég sagt frá því að ég hef of dýran smekk fyrir minn fjárhag svo ég á bara eina. Keypti mér litla bók með auðum síðum sem ég skrifa hugmyndirnar mínar í.

Þetta er actually fyrsta minnisbókin sem ég nota af viti. Ég vona svo sannarlega að ég gleymi henni aldrei neinstaðar. Hún inniheldur nefnilega sirka bát 100 atriði um mig.. sem ég kæri mig ekki um að annað fólk viti.

hehehe

Mér sýnist lenska að klukka aðra bloggara svo ég ætla að klukka eftirfarandi fólk: Hörpu vinkonu mína. Hún er hætt að blogga en þar sem ég hef inside information veit ég að hún kemur til með að mæta aftur á svæðið þegar hún er búin í boot camp. Ekkert grín lífið í sveitinni. Þar sem ég er frek og yfirgangssöm ætlast ég til þess að þessi fimm tilgangslausu atriði um hana verði eitt af hennar fyrstu verkum þegar hún meikar kombakk.

Hinir sem ég klukka eru:

Systir mín
Bitringur
Langi Sleði

Snjór?

Ég á vinkonu sem býr útí hinum stóra heimi, þessvegna hitti ég hana aldrei. Í gær drap hún hinsvegar niður fæti í Reykjavík.

Í kvöld ætlum við í stríðsleik. Hún er miklu klárari en ég í því afbrigði sem við ætlum að leika, kallast "manhunt", svo ég fékk hjálm.

Í gær kom ein besta vinkona mín í heimsókn til mín. Við sátum og drukkum saman og fórum svo á djammið. Ég var að drekka kók, mest megnis. Ekki hún. Á þriðja glasi sagði hún að ég væri tík. Á fimmta var ég orðin naðra og á því þrettánda norn. Það er langt síðan við hittumst síðast og ég vissi eiginlega ekki hvernig ég átti að taka öllu þessu hrósi.

Hún kallaði mig tík, vegna þess að hún var stolt af mér. Stundum þarf kona að vera tík til að koma slow cooking heila karlmanns í skilning um að hann hefur "réttarstöðu grunaðs manns".

Ég gruna alla karlmenn um að vera fávitar.

Augljóslega, gerir þetta viðhorf mig að fávita. Mér er bara slétt sama. Á meðan öskubuskukomplexinn grasserar, og engin prins mætir á svæðið með glerskó sem passar, hentar mér ágætlega að steypa alla karlmenn í sama mótið.

Fordómar?

Ójá, ég hef svoleiðis.

Ég man ekki af hverju hún kallaði mig nöðru og þegar hún skakklappaðist inn á bað í morgun kom í ljós að hún man það ekki heldur, því ég spurði: "af hverju kallaðir þú mig nöðru í gær? Í hvaða samhengi var það aftur?" "kallaði ég þig nöðru? Ég man það ekki" - direct quote. Málið er dautt og ég get ekki upplýst í hvaða samhengi ég er naðra, en ég efast sko ekkert um að ég sé það. Þessi vinkona mín er síðasta manneskjan til að ljúga svona nokkru upp á sakleysingja, jafnvel á fimmta glasi. Hún blandaði reyndar tad skæs blöndur... Þetta aftraði henni ekki frá því að koma með mér heim eftir djamm og kjafta við mig til átta í morgun áður en hún sofnaði í rúminu mínu.

Naðran sofnaði stuttu seinna út frá sex and the city í sófanum.

Það er fullkomlega eðlilegt að hún hafi kallað mig norn, hún veit að ég er það.

Í gærkvöldi var ég á Ölstofunni þegar ég áttaði mig á því að ég hefði bara um tvennt að velja: annahvort fer ég að hætta að vera edrú á djamminu eða ég hætti að djamma all together. Þriðji möguleikinn kom þegar sæti strákurinn strauk höndinni yfir rassinn á mér en hann hvarf í mannhafið áður en ég gat hent botnvörpunni yfir hann. Ég gaf botnvörpuna konu sem ég fann á kvennaklósettinu á REX. Það var ekki illa meint, hún sagðist þurfa á henni að halda, var svo rosalega skotin í skíthæl sem sat við eitt borðið.

Ég er komin á þá skoðun að fólk þarf að vera verulega drukkið til að hafa gaman af djamminu og þar sem mig langar ekki að herða mig í drykkjunni mun ég deyja ein og hundurinn minn verður búinn að éta helminginn af andlitinu á mér áður en ég finnst. Ef ég verð þá búin að drullast til að fá mér hund áður en ég dey!

Ég er annars búin að vera að þvo þvott í alla dag og undirbúa vinnuvikuna. Ég verð alltaf svona hamingjusamlega þenkjandi þegar ég þvæ þvott...

Í kvöld ætla ég að baka kanelsnúða. Það eru tvær ástæður fyrir því að ég ætla að vaða svona inn á verksvið bakarameistara.

Ástæða 1: Þegar börnin eru í íþróttum koma þau svöng heim og éta mig útá gaddinn. Kanelsnúðar eru hollir og góðir (víst!) og þau verða minna svöng ef ég get gefið þeim svoleiðis eftir sund/karate og þá get ég haldið áfram að fóðra þau á snarli á kvöldin án þess að fá mikið samviskubit þangað til hagur strympu vænkast – um mánaðarmótin.

Ástæða 2: Frumburðurinn varð óvart þess valdandi að það rifjaðist upp fyrir mér hvað mér finnast kanelsnúðar góðir. Hún segir eiginlega betur frá þessu en ég..

Note to self: muna að kaupa mjólk á leiðinni heim..

Soffi var að setja upp síðu sem er tribjút til katrin.is

Tékkið á honum og vini hans í Trailer trashers myndbandinu, ef þetta er ekki snilld..

Soffi hefur gert mig að stjörnu!

wahahahaha

Mér finnst þessi snilld

Ég var að velta því fyrir mér af hverju ég kalla mig stundum strympu. Reyndar er þetta "kvót" sem ég veit ekki hvaðan ég hef "þangað til hagur strympu vænkast" og hagur minn er alltaf að vænkast, smátt og smátt.

En svo fór ég að spá.. getur verið að ég tali um mig sem strympu vegna þess að ég er svo sjálfhverf að innst inni held ég að ég sé eina konan í heiminum!

ring ring

Anna: "halló"
Halldór: "Komdu hingað, dragðu mig fram úr rúminu, klæddu mig og komdu með mér á kaffihús"
Anna: "Æ.. ég er illa sjúskuð, lít út eins og eitthvað sem karlmaður myndi naga handlegginn af til að sleppa frá úr rúminu"
Halldór: "er það ekki venjan?"
Anna: "oh.."
Halldór: "deit í gær?"
Anna: "já"
Halldór: "gaman?"
Anna: "já"
Halldór: "hversu gaman?"
Anna: "ég svaf ekki hjá honum, ef það er það sem þú ert að meina"
Halldór: "ÚúúúÚÚÚÚ.. svona gaman! Ekkert sofið!"
Anna: "nei, ég svaf hjá honum"
Halldór: "já var það ekki!!"
Anna: "Æ, come on.. ég svaf heima hjá honum, ekki hjá honum"
Halldór: "var hann ekki fegin?"
Anna: "örugglega"
Halldór: "þú ert ekki komin"
Anna: "ha?"
Halldór: "ég ligg ennþá í rúminu, þú ert ekki komin að klæða mig"
Anna: "ég ætla ekki að koma"
Halldór: "það var þetta sem þú sagðir rétt áður en hann fór að sofa, er það ekki?"
Anna: "ég er ekki í ástandi til þess"
Halldór: "búin í handleggnum? Ég gæti kannski hjálpað?"
Anna: "með hvað?"
Halldór: "ekkert, ætlarðu að koma?"
Anna: "með þér?"
Halldór: "eins ísmeygileg og þú ert, þá er ég með fasta ísetningu annarstaðar, fallega boðið samt"
Anna: "oh.."
Halldór: "komdu eftir klukkutíma og ég skal klæða mig sjálfur"
Anna: "Æ.. ég nenni ekki að gera mig frambærilega, í alvöru"
Halldór: "EKKI LÁTA MIG VERA EINAN Í DAG!"

þögn

Halldór: "klukkutíma"
Anna: "ég kem"
Halldór: "neinei, ég verð fyrir utan, vil ekki að það verði allt klístrað og illa lyktandi heima hjá mér"
Anna: "sé þig á eftir"

Fimm mínútum síðar:

ring ring

Anna: "halló"
Halldór: "þú ert ekki komin"
Anna: "ég kem eftir klukkutíma"
Halldór: "ertu svona illa farin í handleggnum? Rosalegann tíma tekur þetta hjá þér! Þiggur svo ekki aðstoð þegar hún býðst!"
Anna: "hehe"
Halldór: "þú sagðir klukkutíma"
Anna: "já"
Halldór: "og ég var að tala við þig fyrir hálftíma"
Anna: "nei Halldór, fyrir fimm mínútum"
Halldór: "tuss.. *hóst* elskan!"
Anna: "ég kem á eftir"
Halldór: "hringdu fyrst"
Anna: "þá brýt ég alla einbeitingu!"
Halldór: "hehehe, sjáumst á eftir"
Anna: "hehe, jamm"

Í bílnum: (hálftíma síðar)

Halldór: "förum á bókamarkaðinn"
Anna: "nei"
Halldór: "gerðu það"
Anna: "nei"
Halldór: "geeeerðu það"
Anna: "nei"

þögn

Halldór: "en ef ég get látið þig fara að hlæja, viltu þá koma á bókamarkaðinn?"
Anna: "ok"
Halldór: (Virðist renna niður rennilásnum á buxunum sínum) "viltu sjá læknamistökin?"

Við fórum á bókamarkaðinn.

Seinna um daginn:

Halldór: "nei, heyrðu.. ég er hættur við að fara í Outlet. Hvar finnur maður skó? Kringlan, förum þangað, mig vantar skó"
Anna: "Ég fer ekki í Kringluna svona útlítandi"
Halldór: "Þú ert nú bara soldið sæt þegar það er búið að röffa þig svona aðeins upp"
Anna: "jeje, þú þarft ekki skó, mig vantar skó! Sjáðu þetta (vippar hægri fætinum upp á mælaborðið) þetta eru strigaskór, einu frambærilegu skórnir sem ég á, í vinnuna nota ég sjö ára gamla skó sem eru ennþá nothæfir vegna þess að þeir eru of ljótir til að hægt sé að slíta þeim út ef maður á eitthvað skárra! Ég þarf skó, ekki þú"
Halldór: "Það má vel vera að okkur vanti báðum skó en þú ert leiðinleg og átt ekki skilið að fá skó, ég á skilið að fá skó... því.. ég er að fara að labba heim núna, er það ekki?"

Fékk heimaverkefni í dag. Næstu tvær vikur á ég að kryfja fordómana mína. Ég hef nefnilega svoleiðis, eins og áður hefur komið fram.

Þegar ég fór að skoða málið betur blasir við að ég þarf að taka út restina af sumarfríinu mínu, ráða minnst tvo aðstoðarmenn og ritara ef ég á að komast yfir að kryfja svona mikið af fordómum á svona stuttum tíma. Best af öllu? Ég hef mesta fordóma gegn sjálfri mér.

Já! Og ég fattaði loksins af hverju ég er búin að vera svona restless og af hverju ég er búin að byggja upp svona mikið hatur á karlmönnum.

Við skulum samt alveg hafa fæturna á jörðinni, ég er ekki að segja að ég sé hætt að hata þá. Er að hugsa um að skipta yfir í að hafa fordóma gegn þeim. - Ef það er bætandi á þá fordóma sem ég hef fyrir. Á eftir að sjá hvort kemur betur út - á pappír.

Já! Og ég áttaði mig á því að ég elska mann. Alveg óvart auðvitað, ætlaði að vera löngu hætt þessu. Gengur þvert á nýupptekna stefnu mína sem er að hata karlmenn eingöngu. Líklega hefur einhverju slegið saman einhverstaðar.

Já! Ok ég fattaði þetta ekki sjálf, var bent á að ég er self destructive. Ég vissi það náttúrlega fyrir, en var í afneitun og svo snýst þetta ekki um að ég sé self destructive. Ég er hinsvegar með ofvirkt varnarkerfi sem drepur allt sem kemur of nálægt. Því miður setur það augljóslega mig alltaf in the kill zone.

Mér var líka bent á það að stundum þegar ég er self destructive verð ég merciless bitch. Verst þykir mér að ég hef ég bara ekki látið það bitna á rétta fólkinu.

Já! Ég áttaði mig líka á því að ég er ekkert einmana. Mér finnst bara gaman að halda að ég sé það! Ég á eftir að fatta af hverju.

Já! Ég fékk líka staðfestingu á... að ég er... absolutely fabulous!

Skál fyrir því!

Hvað? Héldu þið að ég ætlaði í fordómamálið edrú?

Get real!

Í dag kom samstarfskona til mín og spurði "Er Doddi alveg hættur að koma hingað?"

Þetta gerðist um klukkan þrjú í dag. Ég var að átta mig á, fyrir sirkabát tíu mínútum síðan, að það sem hún meinti var hvort Doddi væri hættur að koma til mín í vinnuna eftir skóla og hann er hættur því, vegna þess að hann fékk loksins pláss í dag gæslunni.

Heilabúið á mér var ekki að kompjúta þessa spurningu þegar hún var spurð og mér fannst þetta svo absúrd að ég svaraði tregafull:

"já. Hann er hættur að koma. Hann fann nýja mömmu."

Það er gaman að geta þess að ég hef mikla fordóma gegn fólki sem er lengi að hugsa.

Í gær skrapp ég í smá heimsókn til Huga á neðri hæðinni. Vorum að ræða praktísk vef málefni og verðlaunaafhendingar.

Hugi sagði mér að stundum líði honum eins og hann þekki Jack Nicholson eða eitthvað þegar fólk kemst að því að þessi anna.is býr fyrir ofan hann, sem er soldið fyndið því stuttu síðar hringdi dyrabjallan og Hugi fór til dyra. Um leið og ég heyrði röddina spratt ég á fætur, því ég hafði steingleymt að Jack væri að koma í gærkvöldi. Þessvegna fór ég pínu seint að sofa.

Takk fyrir að senda mér myndina Hugi!

Við Jack, við eigum sögu. Það var hann sem bað mig upprunalega að hafa movie hall of fame spurninguna, því hann er sjálfhverfari en ég - ef það er hægt - og fannst skemmtilegt að svara spurningum um myndir sem hann leikur í sjálfur. Það eru nokkrar ástæður fyrir því að ég er farin að deita Jack aftur. Í fyrsta lagi til að sýna mömmu fram á að þetta er ekki rétt hjá henni, ég geri ekki of miklar útlitslegar kröfur til karlmanna og í öðru lagi - vegna þess að maðurinn er kynóður.

Það eru bestu samböndin. Þegar allir græða. Meira að segja hússjóðurinn græðir lendingargjöld því Jack notar þyrlupallinn uppá þaki.

Anna: "Mig langar í kærasta, ég vildi óska að ég ætti kærasta"
Vinkona "Já. Ég vildi líka óska þess að þú ættir kærasta, og kærasta sem er almennilegur og góður við þig"
Anna: "Já"
Vinkona: "Oh hann var svo sætur við mig áðan, var næstum búin að segja þér hvað hann sagði en svo hugsaði ég: "Ég get ekki gert henni það, stelpustráinu"
Anna: "DJÖFULL ERTU ÖMURLEG! STELPUSTRÁINU! Ég ætla að blogga um þetta. -SVO ÉG GLEYMI ÞVÍ ALDREI HVAÐ ÞÚ ERT VOND VIÐ MIG!"

Eftir að ég hafði skellt á, áttaði ég mig á því að ég hef gríðarlega fordóma gegn stelpum sem eignast kærasta sem eru góðir við þær.

Gæti samt verið að ég sé að rugla saman fordómum við öfund.

Þarf eiginlega að fá ruling on this.

Ég var varla búin að fá mér sæti þegar ég mætti í vinnuna í morgun þegar það kom maður með myndavél í dyragættina sem spurði mig hvort ég gæti verið fyrirsæta fyrir hann í nokkrar mínútur. Ég sagði "já ekki málið", strækaði pós og brosti kaldhæðnislega, því ég hélt að hann væri að djóka í mér.

Þegar kom í ljós að hann var ekki að djóka velti ég því fyrir mér hvort hann hefði gleymt gleraugunum sínum heima eða hvort hann væri kannski blindur en það var ekki þannig. Fjórum mínútum síðar stóð ég við þjónustuborð að þykjast vera að fá hjálp með tölvupóstinn minn á meðan tveir ljósmyndarar tóku myndir í gríð og erg.

Á næstu dögum mun sumsé birtast mynd í fréttabréfi. Ég er í fallhlífinni minni og lít út eins og eitthvað sem dó, en gekk aftur. Eins og heróínsjúklingur, nema ég held að þeir fái ekki bólur.

Það myndi taka mig ca korter að breyta þessari hryggðarmynd í eitthvað skárra en þessa dagana nenni ég því ekki. Ég er með ljótuna. Ég er leið á því hvernig ég lít út, mér finnst ég ljót hvort sem ég er tilhöfð eða ekki og mér er sama þótt ég sé það.

Having said that finnst mér áhugavert að þetta er fjórði karlmaðurinn á sex dögum sem annaðhvort biður mig um að vera fyrirsæta fyrir hann eða spyr af hverju ég er ekki á skrá sem fyrirsæta. Ég er ekki að grínast. Ég hef verið spurð að þessu áður, það sem er óvenjulegt núna er að engin af þessum fjórum var drukkinn og engin þeirra var að reyna að sofa hjá mér.

Ég sagði þeim fyrsta að mig langaði ekki að vera módel. Þá sagði hann mér að það væri hægt að fá hellings peninga upp úr þessu. Ég hafði í alvöru talað aldrei hugsað út í þá hlið málsins.

Núna velti ég því fyrir mér hvort þetta sé nýtt trend, að fá konur sem eru ekkert sérlega hot til að sitja fyrir á myndum. Eru allir orðnir leiðir á konum sem vakna og líta út eins og kvikmyndastjörnur? Þið vitið hvaða konur ég er að tala um, þessar sem gætu dottið ofaní drullupoll og þegar þær stíga upp úr honum myndast röð af öðrum konum sem henda sér sjálfviljugar í drullupollinn í þeirri veiku von að drullupollur fari þeim jafn vel.

Ég er langt frá því að vera þannig kona, ég hef dottið í drullupoll og ég varð bara skítug.

Af hverju hef ég ekki áhuga á því að vera á skrá hjá módelskrifstofu en finnst ekkert mál að vera eins og draugur upp úr öðrum draug á mynd í fréttabréfi?

Er það vegna þess að ég er self destructive? Eða vegna þess að ég skilgreini mig út frá fleiri atriðum en útliti? Eða vegna þess að ég vissi að ég myndi snúa bakinu í ljósmyndarann allan tímann.

(Fyrri parturinn af þessu bloggi var skrifaður á mánudagskvöldið)

Ég er með ljótuna.

Fór í bað áðan og lét ljótuna flæða um mig. Í morgun þegar ég burstaði tennurnar reyndi ég hvað ég gat að horfa ekki í spegilinn, en ég þjáist líka af óhóflegri bjartsýni svo ég kíkti - og mér féllust hendur.

Ljótu viðbragð nr 1 hjá mér er venjulega að láta lita á mér hárið.

Ég er hinsvegar orðin svo lífsreynd að ég veit að hárlitun leysir ekkert. Þessvegna hef ég ekki látið lita á mér hárið í langann tíma. Mér leiðist hvernig ég lít út: ljóshærð, rauðhærð, svarthærð, stutthærð, síðhærð, með liðað, slétt.. það skiptir engu máli, litun er engin lausn. Ekki einu sinni klipping getur reddað þessu. Ég hef oft fallið í þá gryfju að reyna að laga ljótuna með því að klippa á mig topp. Sjálf.

Það endar alltaf illa.

Ég Ingu frá þessu þegar ég kom í vinnuna. Hún sagði "af hverju ferðu bara ekki heim í hádginu, sléttar á þér hárið og sjænar þig til, þú verður svo flott á eftir." "Ég nenni því ekki", svaraði ég.

Sem er einmitt virkur hluti af ljótunni. Leti. Auk þess finnst mér ég svo óhugnarlega ljót að það skiptir engu máli hvað ég geri. Þótt ég myndi eyða klukkutímum saman með pensla og liti þá fyndist mér ég samt ljót á eftir.

Ég sat í vinnunni og vorkenndi mér þegar lausnin á öllum mínum vandamálum blasti við mér: ég þarf að fá mér nýja tösku. Aðeins þá get ég losnað við ljótuna, þetta blasir við.

Þetta þýðir að ég verð ljót alveg fram á föstudag. Mér er hinsvegar alveg sama.

Eðlislæg leti mín og aumingjaskapur kemur líklega í veg fyrir að ég nenni að fara einhvert til að finna mér tösku hvort sem er svo ég sit uppi með þetta.

--

Current events:

Ég veit hvað smitaði mig af ljótunni! Ég var að fatta það!

Það er ekkert eins dapurlegt þegar maður er 34 ára og single eins og að horfa á þátt sem fjallar um fjórar 34 ára konur (ef við gefum okkur að Sam sé það líka) sem eru single og deita hvert ruslið á fætur öðru. Þetta hefur fokkað upp allri hugsun hjá mér! Karlmenn eru orðnir rusl í mínum huga og hver greiðir sér áður en hann fer í ruslageymsluna?

Ekki ég!

Það var óhætt fyrir mig að horfa á þessa þætti þegar ég var gift, jafnvel þótt það hafi ekki verið hamingjusamlega. Það gerði samt single veruleikann meira fjarlægann. Þetta var ekki jafn ógnvekjandi og skelfilegt og sorglegt.

Þetta er eins og endalaus hryllingsmynd fyrir einhleypar konur á mínum aldri!

Ég get þetta ekki lengur! Ég má ekki horfa meir! By God! Ég ætla að fara og kaupa mér tösku á morgun! Og þegar ég er búin.. ætla ég að slétta á mér hárið og verða bjútifúl aftur! Ég trúi ekki að allir karlmenn séu rusl! Það getur ekki verið!

NEI! NEI! NEI! NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEIII!

Anna: "hey krakkar! Það er fólk búið að bjóða okkur í mat annað kvöld og það eru ekki ættingjar!"

þögn

Anna: "já mér fannst þetta grunsamleg líka. Hver vill fá okkur í heimsókn ótilneyddur??!"
Jóhanna: "hver er að bjóða okkur?"
Anna: "kannski er þetta samsæri"
Doddi: "hvar eiga þau heima?"
Anna: "kannski ætla þau að eitra matinn og selja okkur til útlanda sem ódýrt vinnuafl!"
Doddi: "hvað er vinnuafl mamma?"
Anna: "það er svo óhugnarlegt Doddi... að ég get ekki sagt það"
Jóhanna: "láttu ekki svona, hvaða fólk er þetta?"
Anna: "alveg yndislegt fólk og Siggi Atla er í matinn"
Doddi: "hann er í bekk með mér"
Anna: "ekki mikið lengur" brosir og blikkar Dodda "hann Obi Wan bauð okkur í mat og þið fáið að hitta konuna hans og stelpurnar þeirra"
Doddi: "Obi Wan sem kom að borða hjá okkur einu sinni?"
Anna: "já"
Jóhanna: "og siggi atla?"
Anna: "hann er í matinn"
Doddi: "aumingja hann"