Ég vaknaði klukkan sjö í morgun. Lá uppí og velti því fyrir mér að fara frammúr, gera eitthvað.. eða.. sofna aftur.

Klukkan eitt áttaði ég mig á því að ég hafði ákveðið að sofna aftur, teygði úr mér og hugsaði "ahhh.. djöfull var þetta gott hjá mér!"

Fór framúr, fékk mér að borða, kveikti á tölvunni og sá tölvupóst frá manneskju sem ég þekki ekki. Manneskju sem virðist búa í borg sem Frank Sinatra söng um hér fyrir nokkru. Borg sem mig hefur alltaf langar að skoða.

Ég er náttúrlega haldin ofsóknarbrjálæði, eins og komið hefur fram - hefði slett og notað enska orðið yfir það.. en ofsóknarbrjálæði mitt kemur í veg fyrir það. Hann telur að ég sé.. týpa sem kennd er við byggingarstíl.. (það er svo erfitt þegar maður má ekki sletta) og metur það út frá dúkkunum mínum, hann skilur augljóslega ekki íslensku og er ekki orðin nógu þróaður að reyna við þýðingarvélarnar svo hann veit ekki hvað stendur á þeim.

Hann segist vera hljóð hönnuður og tvö lög á síðunni fengu hann til að senda mér póst, því hann er forvitinn að vita af hverju ég póstaði þeim og hvernig ég upplifi þau. Segist hafa eytt hálftíma á síðunni, þótt hann skilji takmarkað (lesist: ekkert) og segist taka ofan fyrir.. fokk.. get ekki sett þetta yfir á íslensku. Blogg-virði-mínu, sem virðist heilla jafnvel þótt hann skilji ekkert. Kannski var hann bara að lesa brandara..

Ofsóknarbrjálæði aside.. þá er þetta eitt það skemmtilegasta við að halda úti heimasíðu. Þegar fólk sem skilur mig ekki langar að skilja mig. Þetta sama fólk kemst fljótlega að því að já, ég tala ensku, já, ég er geðveik og nei.. ég er ekki byggingarstíll, þó ég sé þrælvel byggð og nei.. þú skilur mig ekkert frekar en aðrir, þó ég tali ensku.

Ef ég gef mér að þetta sé ekki Halldór, eða hinn.. sem notar frípóst frá sama fyrirtæki.

Ofsóknarbrjálæði borgar sig.

Ég er með verk í vinstri handleggnum. Hann er að ágerast. Ég veit að það ætti að vera hægri en samt, þetta er mjög pirrandi og búið að vera svona í nokkrar vikur. Ætti að fara til hjartalæknis, en ég virðist ekki vera haldin ofsóknarbrjálæði þegar kemur að mér. Þó svo ég sé yfirleitt sú manneskja sem gerir mér mestan skaða þegar upp er staðið.

Áhugavert.

Allavega.. nú ætla ég að skrifa svar sem er mjög diplómatískt. Ef Dórið er að drilla í mér, verður hann einhverju nær, ef hinn er að veiða, verður hann engu nær, og ef þetta er í alvöru hljóð hönnuður frá ónefndri borg, verð ég einhverju nær um hann, ef hann svarar.

Kannski verður þetta þannig á endanum að ég get ég skoðað heiminn, eins og Ísland, og allstaðar þar sem ég kem.. stendur mér til boða að tjalda í garðinum hjá einhverjum. Já.. best ég spyrji hvort hann sé með garð.

Hún systir mín átti afmæli á föstudaginn. Í dag bauð hún mér í afmælisveislu heima hjá sér. Rétt áður en afmælið byrjaði hringdi hún og sagði að afmælið hefði færst, vegna tæknilegra örðugleika, heim til mín.

Klukkutíma síðar kom hún með pizzur, kerti og börnin mín og afmælisveislan byrjaði.



Þegar við vorum búin að eta og drekka nægju okkar og syngja skáta-útgáfu afmælissöngsins, leiddist okkur. Júlía stakk uppá að við færum í "hver er undir teppinu", en þar sem við vorum bara fjögur ákváðum við að fara í lítt þekktari útgáfu þessa leiks, sem heitir "hvaða svipur er undir teppinu". Þá skiptist fólk á að standa útá miðju gólfi og halda teppi fyrir andlitinu og hinir giska á hvaða svip viðkomandi er með. Ég skíttapaði, var að kúka og það fattaðist í 2. giski.

Næst ákváðum við að spila auðveldari útgáfu þessa leiks sem heitir: "hver er svipurinn" og er spilað án teppis. Ég tapaði líka, var í ástarsorg.

Þá gerðist það.. það sem ég er að blogga um. Júlía var'ann og mér sýndist hún vera tortryggin, reið, eða jafnvel hugsandi.. þegar hún skipti um svip, varð hissa og sagði "hvaða djöfuls hlussa er nú þetta?!" og átti við flugu sem hafði lent á stofuborðinu, ekki mig. Jóhanna náði í flugnaspaðann og slóst við Júlíu um hvor þeirra ætti að myrða flugugreyið. Júlía púllaði "en ég er afmælisbarnið" og Jóhanna bakkaði samstundis.

Það var þögn í stofunni þegar Júlía lænaði upp flugnaspaðanum og gaf svo eitt, hálf slakt högg, svona svipað og ef maður stæði fyrir framan risa og gæfi honum selbita, svo flugan "hálf" flaug á gólfið þar sem hún reyndi að ná áttum í augnarblik. Þá spratt Júlía á fætur, þannig að okkur brá - og flugunni - og öskraði af öllum lífs og sálarkröftum: "OG NÚ, CONFIRM THE KILL!!!" svo sló hún spaðanum í fluguna aftur og aftur og aftur og aftur.. þangað til flugan var orðin mauk. Þá stóð hún í örskamma stund yfir líkinu og rak svo upp óhugnarlegann hlátur sem dó út þegar hún lét sig falla í stólinn og á andlit hennar braust fram sælubros.

Við hin litum þögul á hvort annað.

Hvaða tæknilegu örðugleikar urðu til þess að afmælið fluttist til mín?
Er mamma ennþá á lífi?

Maður spyr sig..

Hljóð hönnuðurinn var að senda mér cool tónlist og spyrja mig fleiri spurninga, varðandi tónlist. Áhugaverðar spurningar. Skemmtilegar pælingar. Byggðar á tónlistinni í song of the week.

Hann segir að það sé til tvenns konar fólk í heiminum. Fólk sem skynjar tónlist í gegnum textann á laginu og fólk sem skynjar tónlistina sjálfa. Hann segir mig vera í seinni flokknum og byggir það á svörunum sem ég sendi honum í dag, varðandi þessi tvö lög sem hann spurði mig um. Hann spurði líka sömu spurningar og hinir "ert þetta þú á myndinni?"

Stundum, þegar þetta gerist, finnst mér eins og ég sé eins og könguló, sit bara hér í rólegheitunum heima hjá mér og bíð eftir að álitlegir karlmenn festist í vefinum mínum svo ég geti.. nei það vantar nefnilega. Þeir eru í útlöndum og ég hef ekki áhuga á að gera neitt sem gæti breytt hvar þeir eru staddir í heiminum.

Bitlaus könguló það.

Þessir menn detta flestir inn í gegnum song of the week - af öllum stöðum - og finnst ég áhugaverð, af einhverjum ástæðum. Nei, það er reyndar kjaftæði, það er yfirleitt myndin efst til vinstri og þeim er slétt sama þótt ég segi þeim að hún sé photoshop-uð vegna þess að oftar en ekki eru þeir búnir að fletta upp öllum myndunum á síðunni áður en þeir hafa samband og eru búnir að sjá originalinn.

Þeir eru búnir að búa til prófíl byggðan á því sem þeir geta lesið á síðunni minni og því sem þeir geta séð. Fara í gegnum brandarana. Þeir sem eru ekki með sama húmor og ég, surfa einhvert annað, hinir fara yfir í galleríið, í von um að sjá fleiri myndir. Þar fá þeir hinsvegar mikilvægar upplýsingar. Mér finnst Jude Law flottur og Johnny Depp, fíla woody allen, catwoman, the notebook (get ekki verið annað en kona) og mér finnst gaman að púsla. Þeir sjá allir í gegnum fingur sér með það.. lífsreyndir karlmenn vita að engin er fullkomin og sumum finnst þetta kostur. Þýðir að ég get setið og dundað mér klukkutímunum saman - að öllum líkindum þegjandi.

Með þessar upplýsingar virðast þeir flestir komast að eftirfarandi niðurstöðu:

Hér er kona með dirty mind sem vill myndarlega menn sem eru above average klárir, hafa eðal húmor og fíla latex. Ef þetta er eitthvað sem þeir fíla ekki, eða uppfylla ekki kröfurnar.. (ég hef ekki ennþá fengið póst frá manni sem er ekki helv myndarlegur og margir karlmenn ofmeta eigið gáfnafar gróflega - en sem betur fer.. ekki allir) surfa þeir eitthvað annað.. hinir... skoða beauty is pain og sjá þar gaddavírs bikiníið. Flestir fatta að þetta er eitthvað sem ég er að sauma og búa til mental image af pamelu anderson, í þessu bikiníi með hausinn af mér í stað hennar. Sjá líka myndina af naglaviðgerðinni og reikna með því að ég sé soldil prinsessa - sem er rangt, en skiptir ekki máli því það er ekki fráhrindandi. Myndin af mér sýnir líka frekar saklausa, meinlausa stelpu sem vegur upp á móti norninni sem galdradúkkurnar gætu gert mig að og karlmenn trúa því sem hentar þeim, þangað til annað kemur í ljós. Latex og dirty mind er í raun alveg nógu mikill grundvöllur to make contact fyrir þá, þó þeir ímyndi sér oftast að það sé út af einhverju allt öðru.

Já.. og einhverra hluta vegna eru þetta vanalega menn á mínum aldri, veit ekki af hverju það er. Líklega er það bara áhugasviðið sem ég er með on display. Samt.. mjög spes því þetta bregst ekki. Með fyrirvara um hljóðmanninn, veit ekki hvað hann er gamall.

Þeir hlusta á hljóðin næst.. aftur.. ef þetta er eitthvað sem þeir fíla.. þá skoða þeir galdradúkkurnar en eru yfirleitt orðnir húkkt hvort sem er, senda póst á netfangið sem ég gef upp þar - en eru skíthræddir, sem virðist samt hvetja þá til dáða. Alveg stórmerkilegt. Og þeir viðurkenna það fúslega! Aðrir fara einfaldari leiðina og senda póst á movie hall of fame og spyrja mig hvernig þeir geti komist í samband við mig... eða, réttara sagt: í samband við stelpuna á myndinni.

Það er nefnilega allt hægt ef viljinn er fyrir hendi. Ég hef aldrei séð ástæðu til að gefa upp netfang á síðunni. Þetta er samt sá fyrsti sem lætur vaða á hið augljósa: anna (hjá) anna.is.

Stuttu síðar fara þýðingarvélarnar að gubba út úr sér illskiljanlegum texta sem þeir reyna að ráða úr. Sem er stærsti success faktorinn í þessu öllu. Þeir sjá að ég drita út bloggum og þeir skilja ekki orð af því, svo þeir geta ímyndað sér hvað ég er að skrifa. Sagði það áðan, karlmenn trúa því sem þeir vilja trúa og því sem hentar þeim að trúa. Það hentar einum að trúa því að ég skrifi um hvernig ég bjarga lífum daglega og gef allar jarðneskar eigur mína til góðgerðastarfa á meðan það hentar öðrum að trúa því að ég sé tík frá helvíti sem elskar að fara illa með karlmenn, en með engils ásjónu.

Ég trúi því að fólk megi trúa því sem það vill! - Á meðan það skaðar engan.

Auðvitað er ég ekki að nota síðuna mína til að veiða útlendinga. Ef ég væri systematískt að því myndi ég skrifa hana á ensku. Það getur verið að síðan mín þjóni einmitt þeim tilgangi að fæla fólk frá, eins og mér var bent á nýlega.

Mig langar að fara og baða mig í rigningunni úti sem er eins og í útlöndum.

láttu mjúkra lokka flóð
létta strjúka mér um kinn
meðan skuggar mjakast nær
meðan nóttin læðist inn

hvíldu hljóð við mína hlið
hér mun birta allt of fljótt
ekki mikið um ég bið
aðeins þessa stuttu nótt

skiptir engu rangt og rétt
rök og siði hunsa má
fjandinn eigi alla morgna
ef í kvöld mér dvelur hjá

gleymt og týnt er gærdags ljós
glætu morguns engin sér
af heilli ævi, aðeins bið
eina nótt að gefa mér

af heilli ævi, aðeins bið
eina nótt að gefa mér

--

Ég veit alveg um hvað þetta lag er, og vissulega er þetta smooth.

Ein nótt. Er það nóg? En helgi. Er það þess virði? Fjórir dagar? Fimm?

Mánuður?

Ár?

Íronía. Daglegur partur af lífi mínu.

I decided to shave my legs tonight and other.. parts.. that needed shaving.

No particular reason, well.. maybe i figured it would be better that way, i've been tripping over the hair growing out of my toes lately and i'm running out of band aids.

Anyway, so i took out my Mach3, loaded it with a fresh blade and started working my way through the forest that has been growing wild for the past few weeks. Forty five minutes later, i took five before starting working on the second leg. I'm not even that tall, it's ridiculous.

Once i finished, i put on some body lotion and took a nap, since i was pretty darn tired. When i woke up i noticed i had cut myself shaving and i was bleeding all over the place.

Now.. there is a point to this story: Mach3 really, really gets closer.. and the blades are so good, you don't feel it when you cut yourself.

This is a product i higly recommend.

Helvíti gengur þetta vel hjá mér..

Újé..

Hér í den átti ég stundum í erfiðleikum þegar ég skrifaði diska því stundum læddist eitthvað á diskinn sem átti ekki að fara á hann. Skil nú eiginlega ekki hvernig ég fór að því, en.. allavega.. ég bjó svo til rosa fín cover fyrir hvern einn og einasta disk með lista yfir lögunum sem eru á honum. Hér er dæmi um einn disk:

Owner of a lonely heart
Walk This way
Sekur - start
Give me all your lovin'
You ain't seen nothing yet
Crap - Bubbi
Eitthvað með Bowie
More than a feeling
you're as cold as ice
long train running
Hægan
Sunshine of your love
Eitthvað andsk. crap
Nostradamus
Get your.. eitthvað
Free to be whatever
smoke on still water
Eitthvað íslenskt crap
Eitthvað útlenskt crap

--

Mjög líklega var ég búin að búa til mörg cover þegar ég bjó þetta til, það var bara þá sem crap kom til sögunnar. Eða ég hef bara verið í vondu skapi, gæti líka verið.

Ég er ennþá við sama heygarðs hornið, var að merkja Woody Allen disk í i-tunes:
Album: "The eitthvað years".

Man ekki hvaða helvítis ár þetta voru og coverið af disknum er í hinni möppunni...

Ég klára þetta víst ekki í dag.

Já.. þess má svo geta að þessi diskur sem um ræðir hér að ofan er týndur, svo ég kemst aldrei að því hvaða helv. crap var á honum.

Hann er tilbúinn fyrir utan að það vantar eitt, ég finn það ekki. Ég er ennþá á leiðinni með hann niður í geymslu en einhverra hluta vegna fannst mér betra að geyma hann á borðstofuborðinu.. í smá tíma.

Kannski þangað til ég finn þetta sem vantar?

Ég er.. reyndar ekkert búin að leita.
Veit sirka hvar það er.

337 albums - 28,04 GB

It's over.

Ég er að hlusta á Cocaine með Clapton. Er að spá í að taka mér frí það sem eftir er dags.. og fara að fljúga flugdreka með börnunum mínum.

Eitthvað sem mig hefur alltaf langað að gera.

Djöfull er þetta fokk gott lag.

Doddi á heiðurinn af öllum myndunum.

Dagurinn í dag er búinn að vera mjög viðburðaríkur. Ég keypti mér eldhúsáhald í hádeginu, sem ég er reyndar búin að vera á leiðinni að kaupa mér í soldinn tíma.

Ég man skrítna hluti og ég vissi að ég gæti fundið þetta ákveðna eldhúsáhald í Europris, því þegar ég fór í Europris fyrir löngu síðan var mér starsýnt á viðkomandi hlut því ég gat ekki ímyndað mér hvað hann var að gera á þessum stað í búðinni, þ.e. hjá eldhúsáhöldunum. Velti því líka fyrir mér hvaða bjálka fólk væri að fjarlægja þegar það notaði svona monster, hvort þetta væri upprunalega frá sjónvarpsmarkaðnum komið því það blasir við að flís sem krefst svona tóls er hægt að fjarlægja með t.d. fingrunum, rörtöng, klaufhamri? Það þarf ekki svona dót til - eins og á við svo margt sem er frá sjónvarpsmarkaðnum.

Að lokum ákvað ég að.. after all.. þá er þetta Europris! Furðulegasta vörusamsetning norðan Alpafjalla og ég var alveg tilbúin að fyrirgefa flísatöng fyrir risa við hliðiná ausu og steikargaffli.

En þetta var geymt en ekki gleymt í hausnum á mér.. svipað og ég hafi séð eitt af sjö furðum veraldar - í Europris. Nema.. seinna, löngu, löngu seinna.. var ég vitni að því hvernig á að nota þetta í eldhúsinu og ég var heilluð. Gjörsamlega.

She don't lie, she don't lie, she don't lie...

(er enn að hlusta á cocaine)

Já.. þannig að af því ég er að fara að elda mat sem krefst þess að ég eigi oversized flísatöng og þar sem ég hafði nokkrar mínútur lausar eftir bónusferðina með börnunum í hádeginu, sem er saga útaf fyrir sig, ákvað ég að fara í Europris og kaupa svona töng - í dag. Sól úti, peningur á kortinu mínu og svona. Þetta kemur fyrir.

Ég gæti skrifað bók um Europris. Manni líður eins og maður hafi farið í eitthvað portal inní aðra vídd. Stöffið sem maður sér þarna, ég segi fyrir mitt leyti.. hver þarf nýlistasafn á meðan maður hefur Europris? Maður spyr sig. Vitiði að ég sá eitthvað sem líktist akkeri þarna inni? Nei, bara..

Þetta er í annað eða þriðja skiptið á ævinni sem ég fer inní þessa búð og í fyrra skiptið gekk ég heilluð um gangana og skoðaði dótið sem er hægt að kaupa. Þá keypti ég mér hnífapör, því ég var að skilja við þau sem ég átti fyrir og vantaði ný. Í þetta skipti fór ég til að kaupa risastóra flísatöng en ég fann soldið annað sem ég keypti líka: Flugdreka.

She don't lie, she don't lie, she don't lie..

Þegar ég var lítil stelpa keypti pabbi rosalega flottann flugdreka. Hann var appelsínugulur með bláu.. segir maður slöri? Skotti eða hvað sem þetta er kallað. Mér fannst hann svoooo flottur.. en ég var of lítil til að ráða við hann en mér fannst æðislegt að horfa á pabba fljúga honum. Góðar minningar.

Nema hvað.. mig hefur alltaf langað til að fljúga flugdreka en einhverra hluta vegna aldrei gert neitt í því máli, dettur mér í hug. Ætli það séu fimm ár síðan ég ákvað að skipta um mynd í debetkortinu mínu? Ég verð orðin svo gömul að myndin í debetkortinu verður aftur orðin flottari en ég sjálf þegar ég geng loksins í það mál...

Ég keyrði krakkana heim með allan matinn - og flísatöngina, gekk frá inní skápa, henti mat á borðið fyrir börnin og rauk svo aftur í vinnuna. Fattaði þegar ég fékk mér sæti við skrifborðið mitt að ég gleymdi einu smáatriði: að borða sjálf.

She don't lie, she don't lie, she don't lie..

Á sama andartaki rifjaðist upp fyrir mér að ég var á nippinu í morgun og hafði ekki tíma til að borða þá heldur. Ég hélt áfram að rippa diska og svara fyrirspurnum samhliða og smám saman fór ég að verða fokk pirruð, þangað til ég hlustaði á cocaine, þá blasti hreinlega við mér hvað ég ætti að gera!

Ég var einmitt að klára að rippa síðasta diskinn, tók hann úr vélinni, setti hann í diskamöppuna, forwardaði símanum mínum í annan síma, stóð upp og fór...

...heim og bjó mér til ljúffenga samloku og svo fór ég með krökkunum út að fljúga flugdreka.. OG ÞAÐ VAR SVO GAMAN! Alveg vissi ég að það væri gaman. Sá það á svipnum á pabba í gamla daga.

Doddi var á myndavélinni og við Jóhanna skiptumst á að krassa drekanum, því hvorug okkar kann að fljúga flugdreka.

She don't lie, she don't lie, she don't lie..

Í byrjun leit út fyrir að flugdrekinn væri andsetinn því alltaf þegar hann tókst á loft snarstoppaði hann skyndilega og hrapaði - í áttina að hausnum á Dodda. Skipti engu máli hvar hann kom sér fyrir. Alveg stórmerkilegt. Doddi var líka sofnaður í sófanum fyrir klukkan tíu, enda eyddi hann góðum hluta dagsins í að hlaupa sér til lífs á milli þess sem hann reyndi að taka myndir af okkur, þessi dúlla.

Þegar við vorum búin að fljúga flugdrekanum gerði ég samning við börnin, við myndum þrífa alla íbúðina saman, á eftir myndi ég poppa (önnur saga sem bíður betri tíma) og horfa svo á eina glötuðustu drakúla spoof mynd allra tíma: "Love at first bite". Elska þessa mynd.

Það fóru ca tveir klukkutímar í þessa tiltekt og eftir mat fengum við okkur sæti saman og horfðum á myndina. Þar sem Jóhanna veit hvað Drakúla er hafði hún alveg húmor fyrir George Hamilton, sólbrúnum og flottum í hlutverki greifans. Doddi hafði mestar áhyggjur af því hvernig hann gæti bitið og ekki gert viðkomandi strax að vampíru, svo ég útskýrði fyrir honum í stuttu máli að það þarf að bíta þrisvar - eins og allir vita, nema þeir sem hafa lesið eitthverja rökleysu.

She don't lie, she don't lie, she don't lie...

Þegar myndin, sem ég tók upp úr sjónvarpinu einhvertíma, var búin kom í ljós önnur mynd á eftir: My Cousin Vinnie og ég hugsaði "what the hey" og leyfði Jóhönnu að horfa á hana líka á meðan ég kláraði íbúðina. Ég hef svo gaman að Joe Pesci í þessari mynd, fíla Brooklyn taktana bæði í honum og Marisa Tomei. Brooklyn er cool.

Það þarf ekki kjarneðlisfræðing til að segja mér að ég verði á nippinu að vakna aftur á morgun, fyrst klukkan er orðin það sem hún er.. og þó ég gæti spurt kjarneðlisfræðingin sem býr á 2. hæð.. þá held ég að hann myndi bara skamma mig fyrir að vekja hann.

Yeah, good times!

She don't lie, she don't lie, she don't lie...

Myndirnar eru unnar í PHOTOSHOP!

Staðan eftir manúveringar helgarinnar er þannig að vélin mín er í 'k, þannig lagað, en vélin hennar Jóhönnu var og er fokkd.

Móðurborðið er of gamalt til að lesa wd diskinn sem ég ætlaði að láta hana fá. Skjákortið var líka ónýtt en ég var svo heppin að hitta mann sem gat látið mig fá nýtt/gamalt skjákort á mánudaginn - sem virkar - ekki.

Sat uppi með spurningar sem ég gat ekki svarað. Hvað geri ég? Kaupi nýtt móðurborð? Nýtt skjákort? Tjah.. þá er þetta meira orðin spurning um að ég kaupi mér nýja vél, láti Jóhönnu fá mína og noti 17 GB disk, móðurborðs-fokk-vélina verða... soldið annað. Mig hefur reyndar lengi vantað hálf ónýta vél sem ég get tengt netinu og ég þarf ekki að hafa mikið pláss á henni. Bygons.

Ég lofaði Jóhönnu að hún myndi fá vélina sína up and running, tók reyndar ekki fram hvenær hún yrði up and running.. en ég lofaði líka að hún yrði betri en hún var áður en ég réðist í þessar breytingar.

Myndin í færslunni á undan er af mér að hugsa, ég sný andlitinu fram, þó hárið á mér sé fyrir.

Enter: Tosi.

Tosi kom hingað í kvöld til þess að finna út af hverju motherfucking móðurborðið las ekki friggin diskinn, kom með jumpera to last me a lifetime, eins og meðfylgjandi mynd sannar. Hann sagði að þetta væri allt sem er eftir af pc legacy-inu, þar sem hann hefur frelsast og farið yfir í makkann. Hann var í ljósum kufli.

Við komumst nú ekki langt, því um leið og ég setti vélina í samband sló ég út rafmagninu í íbúðinni, Dodda til ama og leiðinda þar sem hann var að spila Rayman. Þegar ég var búin að setja rafmagnið aftur á spurði ég Tosa hvort ég ætti ekki að kaupa mér nýja vél og láta Jóhönnu fá mína. Hann horfði á vélina mína sem er opin eins og karfi á færibandi svo dýrðin blasir við. Tosi kíkti inn í kassann, gretti sig örlítið of fitjaði upp á nefið eins og hann hefði séð eitthvað sem er búið að vera dautt lengi, þagði í smá stund og þegar hann tók til máls sagðist hann eiga Dell vél sem Jóhanna gæti fengið en... það eina vitræna fyrir mig að gera í stöðunni.. er að fá mér nýja vél! - Sem er það sama og Indriði sagði við mig á laugardaginn. Það þurfa ekki fleiri að segja mér það.. þetta blasir allt í einu við.

Staðan er sumsé svona: Jóhanna fær topp vél inn í herbergi á morgun, vél sem outperformar mína by far, og ég...

Ég þarf að safna saman glerjum, og klinki. hehe

Alveg óvart fann ég það sem ég var ekki að leita að.

Þetta sem vantaði í kassann.

Ég bölvaði. Ætlaði ekki að finna það nærri strax, en kom því ástúðlega fyrir í kassanum og lokaði honum, vitandi að það var ekkert annað sem átti heima þarna og nú gæti ég farið með hann í geymsluna, setti ég hann á borðstofuborðið.

Það pirraði mig að ég gæti hvenær sem er, farið að kassanum og opnað hann.. svo ég náði mér í brúnt teip og teipaði hann aftur. Kláraði rúlluna. Virti fyrir mér afraksturinn og velti því alvarlega fyrir mér að fara með hann niður í geymslu.

Setti hann upp á borðstofuborð aftur.

Þetta var fyrir nokkrum dögum síðan.

Í gær var ég orðin svo leið á að horfa á þennan ljóta, teipaða kassa á borðstofuborðinu að.... ég pakkaði honum inn í umbúðapappír.

Go figure..

Í morgun, þegar ég vaknaði, brosti ég.

Engin smá dúlla þessi..

CPU not found

Þegar ég var búin að droppa krökkunum off í gær hringdi Dofri í mig og bauð mér með sér í afmæli.

(ég og köttur afmælisbarnsins)

Ótrúlega mikið af fólki sem kemur í þetta afmæli og allskonar fólki. Ég hitti tvær konur sem ég þekki ekki en hef myndað mér skoðanir á, lít upp til þeirra á ákveðinn hátt og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Nönnu matargúru og Auði Haralds. Ég man eftir því þegar ég bókstaflega grenjaði úr hlátri þegar ég las bókina "Ung há, feig og ljóshærð" (- titill er skrifaður eftir slæmu minni). Þessi bók rústaði gjörsamlega steríótýpu kvenímyndinni og Auður gerði þetta af stakri snilld. Að hitta Nönnu fannst mér svo gaman og við eigum nú fleira sameiginlegt en bloggið þó að hún geti galdrað í eldhúsinu en ekki ég. Þótt Jude hafi nú reyndar aldrei kvartað, en Sadie gat náttúrlega ekki eldað worth shit. Sem er önnur saga entierly. Bygons.

Ég fór heim, settist við tölvuna og fór að spjalla á msn við fólk og endaði á að spjalla við vin minn sem endaði á að senda "hei! dettumíða" (og já Dofri.. það gera þetta fleiri en þú) nema ég var í stuði til að kjafta face to face for once og tók manninn á orðinu, fór útí bíl og var mætt á svæðið korteri seinna.

Hann var hinsvegar langt frá því að vera að grínast og sá um að blanda drykkina. Á þremur tímum hellti hann mig svo blind, auga fulla að ég stóð varla í lappirnar. Á einhverjum tímapunkti reyndi hann að kenna mér að drekka viskí. Mig rámar í að ég hafi eitthvað þefað af þessu.. og fundið málmbragð.. og hann varð stórhneykslaður á mér, sagði að þetta væri eikarbragð.. en ég hef aldrei smakkað eik.. svo kannski er hún eins á bragðið og járnskrúfur.. sem ég hef smakkað... sem er önnur saga.. bygons.

Hann fór að hlæja þegar ég skakklappaðist á klósettið því göngulag mitt svipaði til göngulags róna.

Ég var rosalega lengi inná baði því ég var í flóknum buxum svo það var töluverð þraut að koma þeim upp um mig og tala nú ekki um, hneppa öllum tölum og renna upp og festa beltið og svona. Maður vill ekki vera lausgirtur.

Nema klukkan þrjú áttaði ég mig á því að ég var orðin of drukkin til að fara heim, svo ég spurði hvort ég mætti gista hjá honum. Hann gerði þau stóru mistök að segja já, því ég er eins og vampíra að því leyti.. þegar búið er að bjóða mig velkomna þá læt ég eins og ég sé heima hjá mér.. svo ég skrönglaðist aftur á klósettið nema í þetta skipti nennti ég ekki að festa buxurnar upp um mig nema að litlu leyti, notaði hundalógíkina á málið og vissi að ég var um það bil að fara úr þeim hvort sem er, innbyggður radar minn vísaði mér á svefnherbergið. Á leiðinni láku buxurnar hægt niðrum mig og runnu af þegar ég hálf datt í rúmið. Ég dó um leið og höfuðið á mér snerti koddann.

Í morgun vaknaði ég við það að hann var að ýta mér yfir á minn helming á rúminu. Ég hafði alla nóttina notað passive aggressive leiðina til að mjaka honum út á ystu brún og hann var við það að detta á gólfið. Kom mér samt á óvart að ég var ekkert búin að einoka sængina, en þetta er reyndar mjög stór sæng. Kannski geri ég það bara seinna. Ég er jú kona. Dívíus

Hann sagði mér að ég hefði drukkið heilann pela af gini. Jájá. Ég er einmitt manneskja sem þolir pela af áfengi á þremur klukkutímum. Mesta mildi að ég hafi ekki ælt allt út og sofnað með höfuðið ofaní klósettinu - með buxurnar á hælunum. Það hefði verið verulega smart.

Þetta var óvænt og yndislegt en óheppilegt að því leyti að eins og löngu ákveðið var.. þá ég er að fara á djammið í kvöld. Veit ekki hvort það borgar sig að tvídrekka. Ég velti því líka fyrir mér hvort ég á að fara í kjólnum sem ég keypti.. eða einhverju öðru.

Og já.. ég held að ég hafi fengið ærsladraug hjá Auði. Annaðhvort það.. eða það er einhver útá svölum að banka á gluggana. Eða.. nei andsk.. ég droppaði krökkunum off, ég er alveg viss um það!

í kvöld ákvað ég að prufa eitthvað nýtt, svo stefnan var tekin á opið beinbrot (sjá mynd).

Ég get gengið á svona hælum. Ég get dansað á svona hælum. Grínlaust.

Hvort ég get gengið á morgun...
er hinsvegar allt önnur spurning.

Það er engin smá munur að vera komin á nýja vél, ég er í skýjunum með þetta. Búin að vera að setja vélarnar upp um helgina, það tekur tíma. Setja upp öll "nauðsynlegustu" forritin. Maður gerir sér enga grein fyrir því hvað þetta eru mörg forrit sem maður er að nota, fyrr en maður þarf að setja vélina upp frá grunni.

Þetta er ekki það skemmtilegasta sem ég geri, viðurkenni það.

Ég fór í kjólnum í gær og er að uppgötva nýja hlið á mér. Mér finnst pínu gaman að vera í svona skvísukjól. Hann er alveg eins og eftir formúlu frá Júlíu: ekki of þröngur, ekki of stuttur (rétt fyrir neðan hné) en soldið flegin, samt ekki þannig að maður eigi á hættu að brjóstin detti uppúr. Mér finnst svoleiðis verulega hallærislegt. Þetta er actually killer kjóll og ég er rosalega fín þegar ég er komin í hann. Var spurð hvort ég hefði verið í brúðkaupi. Mig langaði að svara "já, mínu eigin - piss off", en mundi svo að ég hafði einsett mér að vera dama í gærkvöldi svo ég brosti mínu blíðasta og sagði nei. En maðurinn hélt áfram.. "en þú ert svo rosalega fínt klædd"..

Who am I kidding, hugsaði ég, ég verð aldrei dama og svaraði: "æ give me a break, ég fór á útsölu og keypti mér kjól, ok? Þetta gerist." Hann minntist ekki orði á þetta aftur.

Ágætt að vita að nú á ég eitthvað sem gengur í brúðkaup.

Vinkona mín lá í krampa þegar ég skakklappaðist um stofuna á pinnahælaskónum þegar hún kom fyrst í gær, en ég var nú bara að djóka. Þetta eru skónir sem ég er búin að vera að ganga til undanfarið þegar ég horfi á sjónvarpið. Að fara á djammið í svona skóm ótilgengnum.. er ekki gaman.

Mig dreymdi óhugnarlegan draum í nótt. Það var ekki beint það sem ég sá í draumnum, meira hvernig það lét mér líða. Þegar ég vaknaði lá ég í smá stund uppí rúmi og hlustaði á rigninguna, svo hringdi ég í Dórið og sagði honum frá draumnum mínum. Hann fór mörgum orðum um hvað ég væri geðveik og ég fór að hlæja. Þá setti hann símsvararöddina á og sagði: "þú hefur náð samband við uppbyggjarann, ýttu á einn og segðu uppbyggjaranum hvernig þér líður, ýttu þá á ferninginn og hann byggir þig upp. Byrjaðu núna..."

Þegar ég hugsa út í það.. þá gerir hann þetta alltaf. Byrjar á að fá mig til að hlæja þegar hann veit að mér líður ekkert of vel, og svo segir hann aðra hluti sem eru of.. prívat til að eiga heima hér. En hann vissi að ég þurfti á því að halda. Þannig eru vinir.

Ég burstaði Halldór í skrabbli í dag. Hann er náttúrlega veikur og stundi "ef þetta er ekki skýrt merki um að maður ætti að fremja sjálfsmorð" þegar stigin lágu fyrir.

Ég spila á hvolfi. Finnst ég eigi að fá meiri stig fyrir það, en sannleikurinn er að mér líður betur að hafa orðin á hvolfi. Spes. Stundum þekki ég ekki orðin þegar þau eru á hvolfi (ég er að ljúga þessu, stundum þekki ég ekki orð.. en vil bara ekki gangast við því) eins og í dag þegar Dórið lagði niður orðið "hæf". Mér datt strax í hug "hive" og hélt að hann væri að vera fyndinn, sagði: "nei Halldór, þetta er ekki orð". Halldór dó úr hlátri og sagði ekki furða að ég þekki ekki orðið, þar sem ég hef aldrei heyrt það áður, enda vanhæf með öllu. Ég dó úr hlátri.

Næsta orð sem ég lagði niður var "geðsýki", hann lagði niður "loðin" og ég lagði niður "órökuð".

"Þránaðir" var á borðinu og ég spurði hvort hann væri sáttur við að ég setti "ó" fyrir framan. "Óþránaðir? óþránaðir?? Tilkynningar, tilkynningar.. vorum að fá óþránaða ávexti, óþránað súkkulaði, verslanir Nóatúns. Óþránað??? ÞAÐ HEITIR FERSKT ANNA!"

Já.. þú meinar.

Ég hef fundið leið til að hafa hemil á fíknum mínum, leiðin heitir: "bíða aðeins". Þar sem ég er viss um að engin annar hefur fundið þessa leið á undan mér ætla ég að skrifa bók, búa til prógram, hafa útibú í mörgum, mörgum löndum og eyða restinni af ævinni í að ferðast og halda fyrirlestra sem frelsa aðra fíkla.

hehehe

Ég horfi á nikótíntyggjópakkann. Mig langar í nikótíntyggjó. Ákveð að "bíða aðeins". Finn að fyrst ég fæ ekki nikótíntyggjó.. þá langar mig í venjulegt tyggjó en hugsa: "hvað er ég bættari með því að venja mig á venjulegt tyggjó?" "Bíð aðeins" með að fá mér tyggjó.

Þegar ég er búin að bíða aðeins finn ég fyrir hungurtilfinningu, eins og maður gerir þegar mann langar í nikótín. Ég finn að mig langar í eitthvað, og mér er nokk sama hvað það er.. og rétt áður en ég stend upp til að fara niður og fá mér eitthvað dísætt.. ákveð ég.. að bíða aðeins.

Shit hvað ég er dugleg að bíða aðeins.

i can only connect to my web server but not the email server!

You would not believe the week i'm having.

Veit einhver um tilfelli þar sem kattarofnæmi hreinlega gufar upp hjá einstaklingi.

Ég er ekkert smá frústreruð núna. Í morgun fattaði ég að allt mitt líf er tómt rugl og ég ákvað að breyta um stefnu og gerast stuttmyndagerðamaður. Þá vantaði mig bara eitthvað viðfangsefni til að gera stuttmynd um.

Ég sagði strax upp í vinnunni en þarf reyndar að vinna uppsagnarfrestinn svo ég hætti ekki alveg strax. Gerði líka þennan fína starfslokasamning upp á 170 millur, sem er akkúrat upphæðin sem mig hefur vantað undanfarið. Skemmtilegt. Borgaði sig að fara á þarna.. "konur og samningatækni" námskeiðið.. verð að segja það.

Ég kom heim og sá að óboðnir gestir voru í íbúðinni. Ekki einn.. heldur tveir geitungar. Eins og venjulega fór ég og opnaði svalirnar og tilkynnti þeim ákveðinni röddu að nú skyldu þeir hypja sig út annars myndi ég drepa þá. Ég var ekki að grínast.

Annar þeirra var fljótur að forða sér en hinn hélt áfram að gæða sér á epplahýði á eldhúsborðinu. Fáviti. Ég fór í allt muglight skápinn og leitaði að WD40 brúsanum mínum, sem ég fann ekki. Ég panikkaði.. þangað til ég mundi eftir litla WD40 brúsanum sem ég geymi í töskunni minni til að spreyja í augun á ágengum karlmönnum. Þetta er jú fjölnota ryðolía.

Nema hvað.. ég hljóp niður í bíl, náði í töskuna og hljóp upp aftur, því nú var ég orðin blóðþyrst. Helvítis geitungs druslan var ennþá á eplahýðinu. Þá fékk ég hugmyndina.

Ég ákvað að búa til geitunga-splatter-mynd! Náði í myndavélina, stillti á hreyfimynd og byrjaði að taka upp. Ég var móð eftir öll hlaupin upp og niður stigana til að ná í morðvopnið og með WD40 í hægri og myndavélina í vinstri nálgaðist ég fórnarlamb mitt sem virtist ekki gera sér eina einustu grein fyrir því að það væri um það bil að leika í mynd þar sem viðurstyggðin sjálf er aðalleikarinn og mun á einhverjum tímapunkti tapa lífinu.

Ég hélt smá kynningarræðu, aðstæður og svona og svo byrjaði ég að spreyja.. horfði á helvítis kvikindið dilla bossanum og engjast um, ég hló fólskulega.

Því miður ýtti ég ekki nógu fast á rec, grínlaust Annars hefði ég actually tekið upp myndina og myndbandið væri á vefnum: ég - komin á hit lista geitungavinafélagsins.

Ég gæti grátið.

Nú er ég hinsvegar rokin út á bensínstöð til að byrgja mig upp af WD40.

Ég skráði mig á lista á amazon um daginn og var að fá póst:

Greetings from Amazon.com.

You previously signed up to be notified when "Quick Change" (DVD) became available, and we're happy to inform you that it is now available for pre-order.

--

Stækkið myndina og kíkið á release date. Mér finnst þetta soldið langt en ég er samt að hugsa um að panta hana. Þá get ég horft á Quick Change á svipuðum tíma og ég verð búin að borga upp bankalánin.

Ég held ég splæsi í pizzu og kók með!

Ekki hafa storm í nótt.

Þetta var nú ekki svo skelfilegt, þ.e. ef þetta er allt óveðrið.

Lítur út fyrir að ég sofi eins og ungabarn eftir allt saman.

Á myndinni hér að ofan sést hluti af bílnum mínum eins og hann var klukkan átta á laugardagsmorguninn.

Þetta er margra mánaða skítur og drulla, svo mikil drulla að þegar afgreiðslumaðurinn á bensínstöðinni var búin að kíkja á málið fór hann með mig inná lager þar sem hann veiddi kassa úr efstu hillunni og upp úr honum tók hann ómerktan spreybrúsa. "Þú þarft á þessu að halda" sagði hann og svo tók hann hughreystandi um öxlina á mér.

Á myndinni hér fyrir neðan sést hluti af sama bíl eins og hann var seinnipartinn í dag.




Ég pantaði pizzu í kvöldmatinn og er búin að liggja í sófanum í allan dag. Mér líður eins og ég hafi orðið fyrir lest.

Stimpla mig kannski inn seinna í vikunni, þegar ég er farin að fá mátt í hægri höndina. Erfitt að pikka með vinstri.

Lag vikunnar er tileinkað Myrkrahöfðingjanum, sem hefur aldrei verið flottari. Glöggir lesendur sjá kannski að ég er búin að setja draslið á afturljósið. Gerði það snemma í morgun, þegar ég var búin að fjárfesta í skiptilykli í Byko, sem opna ekki fyrr en klukkan tíu - á sunnudögum. Note to self: skiptilyklar í Byko eru drasl, kaupa fasta lykla.

cause you're filthy.. OOOHHHHHHhhhhhh gorgeous...

For all you engrish fans out there, this is hillarious.

Ég velti því stundum fyrir mér af hverju ég fer aldrei úr gráum hárum.

Skarphéðnarnir á verkstæði ónefndrar búðar fá stóra feita rós í hnappagatið fyrir þetta.

Vill þannig til að á miðvikudeginum í síðustu viku fór ég til þeirra með ákveðna græju sem er oftar en ekki kölluð "flakkari" á íslensku en flakkarinn gaf frá sér torkennilegt hljóð. Þótti mörgum fagmönnum augljóst að harði diskurinn væri ónýtur og þar sem græjan er innan við mánaðar gömul töldu menn að starfsfólki búðarinnar bæri að láta mig fá nýjann disk í græjuna.

Þessi aðgerð tekur ca 10 mínútur fyrir vanann mann - og má fullyrða að ég reikna tímann rúmlega. Ég var btw ekki að heimta recovery á gögnunum sem voru á disknum. Ég veit hvar mannlegur máttur endar - auðveldur kúnni really.

Jæja...

Ég fór með græjuna í viðgerð. Þar átti sér stað mikil skýrslutaka, fine. Ég sagði manninum að diskurinn væri ónýtur, það heyrðist um leið og þessu væri stungið í samband. Nei.. það var ekki hægt, nema.. ef ég vildi borga 3900 kall sem er "flýtigjald" en þá er gert við hlutinn samdægurs.

Nei, ég vildi ekki borga tæpar fjögur þúsund krónur í flýtigjald fyrir viðgerð á nýjum hlut í ábyrgð, eitthvað sem tekur ófatlaðan einstakling með common sense 10 mínútur að gera. Ekki séns. Þeir gætu t.d. látið mig fá nýjan harðan disk og ég gæti gert þetta sjálf, in the privacy of my own home. Neinei.. ég gat bara hoppað upp í rassgatið á mér [mitt orðalag]. Græjunni yrði ekki stungið í samband fyrr en í fyrsta lagi eftir þrjá virka daga. Og ég sem var búin að sjúkdómsgreina draslið fyrir þá og það eina sem þurfti til að staðfesta greiningu mína var sæmileg heyrn og rafmagnsinnstunga. Þeir hefðu átt að borga mér fyrir það ónæði og óþægindi að þurfa að koma með þetta á staðinn. Það er ekki eins og þetta hafi verið eitthvað drasl, 250 GB Western Digital, sem á að vera top of the line.

Ég hristi höfuðið. Það var augljóst að ég færi ekki heim með græju sem virkaði frá þessu þjónustufyrirtæki, a.m.k. ekki samdægurs. Ég skildi draslið eftir og ákvað að sjá hvað þeir myndu taka sér góðan tíma í þetta. Ég endurtek.. þetta var í hádeginu á miðvikudaginn í síðustu viku.

Klukkan 16:06 í gær var hringt í mig frá þessari búð: "Þú varst með græju í viðgerð hjá okkur, harði diskurinn var bilaður svo þú færð bara nýjann"

"-Já, er það virkilega" svaraði ég. Konan hélt að hún væri að segja mér fréttir.

Ég er búin að gráta í alla nótt og allan morgun. Spæni upp klósettpappírnum alveg. Var að skreiðast í vinnuna. Ég er buguð af sorg.

Flakkarinn var ekki fyrr komin í hús og búið að hlaða inn á hann gæðaefni, þegar sjónvarpið gaf upp öndina. Dó fyrir augum mínum og frumburðarins. Ég henti hræinu niður af svölunum eftir látlausa minningarathöfn í morgun.

Við morgunverðarborðið stakk frumburðurinn uppá að við myndum borða hafragraut í öll mál þangað til ég hef efni á að kaupa nýtt sjónvarp. Ég sagði að mér fyndist almenningur ætti að setja á fót landssöfnun, það er klárt mannréttindabrot að þvinga heila fjölskyldu til að tala saman og spila á spil vegna sjónvarpsleysis. Þetta getur valdið alvarlegri sundrung, ég gæti kynnst börnunum mínum, eða verra.. þau gætu kynnst mér! Ef það er ekki ávísun á inngrip barnaverndarnefndar.. en þá hefði ég aftur á móti efni á sjónvarpi. Hmm..

Valkvíði, valkvíði.

Mér fannst þetta með hafragrautinn nú soldið sæt uppástunga og það er ekki vandamál mín vegna, börnin fá bæði heitann mat í hádeginu og þurfa ekki tvær heitar máltíðir á dag. Ég þarf ekki heita máltíð, sit á rassinum alla daga, jah.. nema ég er reyndar búin að vera dugleg að fara á líkamsræktarstöðina þar sem njósnað er um karlmenn.

Það er þó huggun harmi gegn að það er bara njósnað um karlmenn í lúxusklefanum, enda skiptir engu máli þótt fólk sé að stela í almenningnum, þeir taka hvort sem er ekki ábyrgð á neinu sem er í skápunum þar. Það er hinsvegar alveg forkastanlegt að stela í lúxusnum, enda á þetta fólk að eiga nógu mikið af peningum, er það ekki?

Ef út í það er farið er maður auðvitað hvergi óhultur. Hvað veit ég nema konan sem situr á næsta bekk, og virðist vera að senda sms, sé að taka myndir af mér til að fjárkúga mig með þegar ég verð rík beyond my wildest dreams. Sem verður einmitt um svipað leyti og ég kaupi mér sjónvarp.

Ég á ekki svo vilta drauma.

Þessi brandari er stolin.

Ég hef alltaf jafn gaman af honum.

Mig vantar sjónvarp.

Goddamit.

Djöfull er mann andskotinn sem býr á fyrstu hæð óhugnarlega leiðinlegur. Síðan hvenær er það illa séð að henda hlutum niður af svölum? Ég er búin að gera þetta í mörg ár og hef með þessu séð börnunum í hverfinu fyrir tombóludóti. Veit líka ekki betur en að einn af gömlu eldhússtólunum mínum sé inní eldhúsi hjá fyrrnefndum manni ásamt pönnu, baðvog, plastdiskum (sem mér fannst ljótir), sófapúðum, sóda strím tæki, innskotsborði (rispað), skammel og öðru smálegu.

"minn hluti garðsins, minn hluti garðsins", öskraði hann á mig. Minn hluti garðsins my ass. Ég spurði nú bara hvar landamærin væri að finna og hvort hann yrði þá ekki að girða af sinn hluta garðsins! Ef hann getur það fyrir allskonar helvítis drasli sem liggur þarna eins og hráviði útum allt. Sóði.

Ekki bað ég hann að geyma grillið sitt akkúrat á staðnum sem ég nota til að henda dóti sem ég þarf ekki eða vil ekki nota lengur. Hvernig átti ég að vita að ónýta sjónvarpið mitt myndi kremja grillið? Ég get ekkert verið að athuga hvað er þarna niðri, eins þjáð af lofthræðslu og ég er.

Svo flippaði hann ekki þetta litla út þegar ég, í sakleysi mínu, spurði hvort hann hefði nokkuð við sjónvarp að gera og hvort ég mætti ekki fá hans lánað. Ég veit ósköp vel að hann gerir aldei neitt annað en að hanga á netinu og perrast við miðaldra, einmana konur. Hann sagði mér það einu sinni þegar ég datt um hann á ganginum þegar ég var að koma af djamminu.

Ég ætla sko ekki að láta hann fá lykilinn að geymslunni fyrr en ég er búin að taka dótið sem ég á þar. Fæ tvo vini mína til að bera það upp fyrir mig í kvöld svo ég geti hent því fram af svölunum!

--

Meanwhile on planet earth: Tótalí! Þúsund þakkir frá mér, Dodda og Jóhönnu! Þetta er æðislegt sjónvarp!

Í gær, næstum ári síðar upp á dag, tók vampíran í vinnunni sig til og beit Dodda í fingurinn.

Hann var eitthvað að leika sér við hana hérna í gær þegar hún læsti tönnunum af alefli í þumalinn og festi sig. Dodda varð ekki um sel og kom hálf hræddur til mín og otaði þumlinum með vamírunni á í áttina til mín, orðlaus af skelfingu.

Þegar ég var búin að losa vampíruna af fingrinum tók ég hann í fangið á meðan hann var að ná mesta hrollinum úr sér og svo þegar hann var orðin góður sagði ég "jahá, þetta er sannkölluð vampíra".

Þá fékk ég bros.

Það er aldrei of varlega farið nálægt blóðsugum, ég er alltaf að brýna þetta fyrir fólki en það hlustara engin á mig. Fyrr en það er of seint.

Sem betur fer veit Doddi að vampírur þurfa að bíta þrisvar til þess að breyta fólki í miskunnarlausar blóðsugur. Ég spái því að hann komi ekki nálægt þessari aftur, vitandi að hann á bara inni tvö skipti í viðbót og svo.. game over.

snilld

Þættirnir Arrested Development eru að gera sömu hluti fyrir frumburðinn og Löður gerði fyrir mig á sínum tíma.

One Day I'll fly away

Í gærkvöldi fór ég í bíó að sjá nýjustu myndina með Bill Murray.

Ég hef alltaf kunnað að meta þennan leikara og ekki síst í seinni tíð. Þessi mynd er góð og endar.. fyrirvaralaust.

Ég ákvað að labba í Regnbogann, sem er way out of character. Fór með i-pod í eyrunum og hlustaði á tónlist á leiðinni niður í bæ. Fór reyndar fyrst niður í fjöru. Labbaði eftir sandinum og skoðaði fótspor. Virtust vera fótspor karlmanns og barns. Á einum stað höfðu þau/þeir leikið sér í sandinum. Ég sá handaför barns, skurði og byggingar. Fór niður í bæ. Settist á bekk við tjörnina. Skoðaði ljósmyndasýninguna.

Á leiðinni heim endurtók ég fyrra efni. Gekk heim með tónlist í eyrunum sem einangraði mig gjörsamlega frá umhverfi mínu og ég hugsaði um myndina sem ég var að horfa á nokkrum mínútum fyrr. Hvernig sumir eyða ævinni. Það er ekki of seint fyrir mig, ég gæti þetta líka. In theory.

Þegar ég kom heim fékk ég heimsókn. Komst að því að það sem ég hef lært undanfarið eru engin ný vísindi.

Út um alla borg situr fólk eitt heima hjá sér af því það þorir ekki að taka sénsinn á einhverju öðru. Mig langar ekki, um sjötugt, þegar ég er spurð hvað mestu vonbrigði mín voru í lífinu voru.. að svara.. "sjónvarpsdagskráin".

Á morgun verð ég þrjátíu og fjögurra ára.

Ef ég hefði guts myndi ég kaupa flugmiða. Gefa því séns. Nýlega var mér hinsvegar bent á, að ég er jafn frjáls og fugl í búri. Ég get ekkert farið og þó ég gæti það.. er ég er orðin eins og hinir. Ég þori ekki að taka sénsa lengur.

Það eru mestu vonbrigði mín í lífinu.

Í gær, á þessum tíma, velti ég því fyrir mér hvort ég ætti að henda mér niður af svölunum. Þar sem mig langar ekki að enda uppstoppuð í stofunni hjá sköllótta gerpinu á jarðhæðinni kom það eiginlega ekki til greina, svo ég fór bara í bað í staðinn.

Ég átti sumsé ömurlegann afmælisdag. Gæti farið útí það í smáatriðum en það skiptir ekki máli. Það er bygons. Ég á fáa en góða vini sem.. eru dásamlegir. Eins og einn sem hringdi í mig áðan og sagði: "nú fer ég að hætta að hafa þig sem gsm vin, því ég er að fara yfir til símans. En ég get talað frítt við þig í heimasímann í sextíu mínútur á mánuði og kem til með að nýta það til fullustu með því að biðja þig að lesa upp úr stjórnartíðindum á meðan ég fróa mér."

Mig grunar reyndar að hann hafi verið að reyna að drepa mig þar sem hann vissi að ég var að keyra og ég hló svo mikið að ég var næstum búin að lenda í árekstri. Ekki batnaði það þegar hann fór að lesa uppúr stjórnartíðindum í símann með stofnana röddinni. Það láku tár. Þegar maður á svona vini getur maður ekki verið blár og lítill mjög lengi.

Þegar ég kom heim tóku krakkarnir á móti mér, sungu afmælissönginn fyrir mig og borðuðu með mér ostaköku og í tölvupóstinum mínum fann ég svolítið sem kallaði fram bros, komið alla leið frá meginlandi Evrópu.

Seinna fékk ég þetta lag sent í tölvupósti:

When you're down and troubled
and you need some love and care
and nothing, oh nothing is going right.
Here's what you do:
Close your eyes and think of me
and soon I will be there
to brighten up even your darkest nights.

You just call out my name,
and you know wherever I am
I'll come running,
I wanna see you again.
Let me say..
Winter, spring, summer, or fall,
ohh all you got to do is call
and I'll be there, yes I will,
you know, I'll be there, yes I will,
You've got a friend.

--

Thank you, thank you, thank you.

Var í kringlunni áðan, að bíða eftir að komast að hjá lækni. Ritarinn hans er svo indæl, sagði mér að fara að skoða í búðir og hún myndi hringja í mig þegar ég ætti að drífa mig upp.

Þannig æxlaðist það að ég var í kringlunni að hengslast. Eigraði stefnulaust um gangana. Leit inn í eina verslunina, sá þar mann sem ég þekki. Hann vinkaði mér inn, sagði að ég mætti ekkert labba framhjá án þess að reka inn nefið.

Við vorum ekki búin að spjalla lengi saman þegar hann spurði mig hvað ég væri að gera í kringlunni, hann þekkir mig nógu vel til að vita að ég kem sjaldan þarna inn. Ég sagði honum að ég væri að fara til læknis en það væri svo mikil seinkun hjá honum að ritarinn hans ætlaði að hringja í mig þegar röðin kæmi að mér. Hann veit hvaða læknar eru þarna uppi. Augun í honum stækkuðu, hann starði opinmynntur á mig, svo færði hann aðra höndina niður, svona eins og hann væri að verja hornspyrnu - eða hvað sem það er kallað, gretti sig og sagði "æ vonandi ekkert leiðinlegt".

Hann er svo ótrúlegur og ég alveg grandalaus, didn't see this coming og hef líklega verið mjög skrítin á svipin, því þegar hann leit aftur á mig gretti hans sig aftur: "neeeeii! ekki segja mér að það hafi orðið slys" missti hann út úr sér í hálfum hljóðum og fylgdi því fast eftir með "neinei ég ætla ekki að segja orð, ekki segja mér neitt, kemur mér ekki við".

Svo ég sagði ekki orð, brosti bara og hallaði örlítið undir flatt.

Í kvöld kom hingað annar maður sem ég þekki líka ágætlega og hann gaf mér afmælisgjöf. Gaf mér gjafabréf í nudd á alvöru nuddstofu. Ekkert smá sætur og ég get ekki beðið eftir að fara, því þó ég hafi lifað í þrjátíu og fjögur ár, þá hef ég aldrei farið í nudd. Sem er náttúrlega rugl!

Það er btw ekkert að mér, veit líka ekki alveg hvað það ætti að vera.

batterí-sýru-lekandi?