 |
|
|
|
 |
Gula hverfið - bara skemmtilegt!
Sunnudagur, 24. júlí 2005
Ég kom heim seint í gærkvöldi úr frábærri ferð á Grundarfjörð. Á föstudaginn lögðum við af stað eftir vinnu og ég sat í umferðarteppu á leið til Mosfellsbæjar þegar ég hringdi í Soffa: Anna: "Hæ.. ein spurning" Korteri seinna var ég á 100 km hraða í átt að Hvalfjarðargöngunum. Ein á veginum. Klukkutíma og korteri seinna sá ég aftur ástæðu til að hringja í Soffa: Anna: "Hæ.. ein spurning"
Tjaldið vakti mikla lukku, bæði vegna þess að það er gult og vegna þess að fólk hélt að ég hefði fundið það á antíksölu. Það er þungt.. en maður er í tíu mín að setja það upp og mig langar ekki í annað tjald. Efast um að þessi lykt sé í öðrum tjöldum og ekki segja mér að það sé öðruvísi. Ég vil hafa það þannig. Krakkarnir skiptust á að vera á myndavélinni á meðan ég var að tjalda og mér fannst mjög merkilegt að skoða myndirnar sem komu útúr því. Dæmi um myndir sem Jóhanna tók eru til vinstri, myndir sem Doddi tók eru til hægri. Mjög merkilegt to say the least. Kannski er ég bara svona skrítin.. Mér finnst merkilegast að hvorugt þeirra sér ástæðu til þess að hafa hausinn á mér með á myndunum... Ég veit ekki hvað það er langt síðan ég svaf í tjaldi, en það er tilfinning sem mig langar að upplifa aftur og bráðlega. Ég lá þarna með Dodda steinsofandi við hliðina á mér og fannst eins og ég og krakkarnir værum ein í heiminum. Mig langar að tjalda einhverstaðar við læk, eins og við gerðum oft, og hlusta á læknarniðinn þegar ég er að sofna. Ég þarf að sigrast á hræðslu minni við gas.. og ég komst nú ansi langt með það.. þar sem risastór helíum kútur var þarna í kallfæri og gaskútar til að grilla og svona.. Það eina sem ég virkilega klikkaði á var að taka ekki gameboy með í ferðina. Doddi kvartaði sárann yfir því að það væri ekki sjónvarp og playstation í tjaldinu en Soffi sagði honum að næst yrði hann búinn að kaupa playstation og þá þyrfti Doddi bara að koma með leiki með sér, því við ætlum aftur á næsta ári.. ójá.
Á laugardeginum fórum við á Stykkishólm, ekki Stokkhólm.. eins og ég sagði Soffa.. skoðuðum bæinn, fórum í göngutúr rétt fyrir utan bæinn, tíndum strá og fundum álfaborgir. Því miður gleymdi ég myndavélinni í tjaldinu.
Þegar við komum aftur í bæinn sagði ég Soffa frá hrafninum og hann fullvissaði mig um að hann hefði verið dáinn áður en þetta var gert og sagði mér að stundum væri svona skerí í sveitinni. Harpa hefur sagt mér það áður, og ég er farin að trúa þessu.
Á leiðinni á Grundarfjörð og til baka í bæinn komu Harry og Heimir sterkir inn að venju og leikritið Sveitasæla sem var hádegisleikrit á RÚV einhvertíma. Klikkar ekki að hafa gott útvarpsefni þegar maður er on the road og nú veit ég hvar Grundarfjörður er, Stokkseyri OG Búðardalur! Takk Soffi og fjölskylda fyrir frábærar móttökur og alveg æðislega skemmtun! | anna | 14:22 |
comments
Stórmerkileg tilviljun. Ég var einmitt alla síðustu viku í hinni árlegu útilegu fjölskyldunnar. Fjórtánda árið í röð. Einn af áfangstöðunum var Stykkishólmur og því höfum við varla verið meira en hársbreidd frá því að hittast í Hólminum á laugardeginum. Munaði bara smá og er saga að segja frá því. Við renndum inn í Stykkishólm í þessu fína veðri, 16 gráðum en smá golu. Samt heldur kaldara en í Borgarfirðinum þaðan sem við komum en þar var um og yfir 20 gráður og stafalogn. Tjaldstæðið í Hólminum fullt af húsbílum en það var í lagi því för okkar var heitið áfram í Dalina seinna um daginn. Þar sem ég er fréttaþyrstur mjög og sumir myndu jafnvel segja blaðasjúkur eins og komið hefur fram hér áður í kommentum, sérstaklega ef ég missi nokkra daga úr blaðalestri, þá var það svo að þegar við ókum inn í Stykkishólm að ég ákvað að stoppa strax við bensínstöðina til að kaupa Moggann. Ég lagði bílnum með tjaldvagninum aftan við bensínstöðina og gekk inn. Greip eina litla kók í gleri í leiðinni og fór að kassanum. "Ertu búinn að fá laugardagsmoggann" spurði ég afgreiðslumanninn. Hann leit á mig, síðan til hliðar á Moggann sem var í plastrekka aftan við og aðeins til hliðar við hann. "Nei, laugardagsmogginn er ekki kominn", svaraði maðurinn. "Alltaf eins hvað þessi pláss úti á landi fá Moggann seint, klukkann orðin tvö" hugsaði ég, borgaði kókið og gekk út. Næst lá leið okkar á veitingastað nálægt höfninni þar sem pöntuð var dýrindis máltíð og á meðan við biðum eftir matnum fór ég í blaðarekkann sem var, nóta bene, fullur af blöðum. Þarna komst ég í feitt. Ég byrjaði á miðvikudegi (Fréttablaðið, DV og Mogginn), síðan á fimmtudegi (sama röð) og síðan á föstudegi (enn sama röð, ávani að geyma alltaf bestu bitana þangað til síðast). Þegar ég er að klára síðasta blaðið kemur kona og gengur að rekkanum og tekur eitt blaðið og sest við næsta borð og fer að lesa. Ég fer í rekkann og finn ekki laugardagsblöðin. "Helv... kerlingin hefur tekið laugardagsmoggann beint fyrir framan nefið á mér", hugsa ég. Ég var að því kominn að fara að lesa blaðið yfir öxlina á henni þegar þjónninn kom með matinn á borðið og því gafst ég upp í bili. Að borðhaldi loknu var klukkan orðin rúmlega þrjú og því ekki seinna vænna að fara að koma sér af stað því framundan var stórveisla sem halda átti í sumarbústað í Dölunum. Á leiðinni út úr bænum gerði ég lokaatlögu að laugardagsmogganum á bensínstöðinni. Ég var búinn að lofa krökkunum ís eftir matinn og fyrst klukkan var orðin þetta margt hlyti blaðið að vera komið í hús. Ég fór inn og pantaði ísinn og þegar allir fjölskyldumeðlimir voru búnir að fá ísinn snéri ég mér að afgreiðslukonunni og bað um laugardagsmoggann. Hún lýtur snöggt á Moggann við hlið hennar. "Hann er ekki kominn", segir hún. Nú var farið að sjóða á mér en ég hélt þó ró minni út á við og spurði hvenær laugardagsmogginn kæmi eiginlega. Konan snéri sér að afgreiðslumanninum sem hafði afgreitt mig fyrr um daginn og spurði hvenær laugardagsmogginn kæmi. "Um klukkann hálfþrjú á morgun", svaraði maðurinn. Það var einmitt á því augnabliki sem ég snéri mér að konunni minni og spurði hvaða dagur væri. "Föstudagur", svaraði hún. Nr. 1 | posted by: igor | 28.07.2005 | 1:49:17 | [+] |post a comment
|
