Föstudagur, 08. júlí 2005
Þeir segja að fólk veit ekki hvað það á.. fyrr en það missir það.
Þetta er oft tilfellið.
Krakkarnir mínir komu heim í gær. Ég ætlaði nú varla að þekkja Jóhönnu, komin með nýja klippingu sem fer henni alveg rosalega vel. Ég er búin að sakna þeirra svoooo mikið, eldaði góðan mat og sprellaði við þau með Rufus og Werner. Doddi sýndi mér hvernig hann kann að drepa grívíus í star wars legó playstation leiknum og þegar við vorum öll búin að knúsa hvort annað og kjassa róuðumst við heilmikið, frumburðurinn fór út að leika og Doddi að leika í Star Wars spilinu. Mér leið eins og allt væri orðið eins og það á að vera.
Ég hef kynnst tveimur manneskjum beinlínis í gegnum síðuna mína frá því ég byrjaði að blogga og í gær kom einn uppáhalds kommentarinn minn í heimsókn. Mér finnst alltaf svo skrítið að hitta manneskju svona í fyrsta skiptið sem mér finnst ég eiginlega þekkja. Samt svo eðlilegt. Ég veit það ekki. Maður velur ekki hverja manni þykir vænt um, fólk vinnur sér inn fyrir því og það má alveg segja að ég sé skrítin, en mér þykir vænt um suma sem kommenta hjá mér.
Fór með krakkana á vídeóleigu, ég tók the sting, Jóhanna tók series of unfortunate events og Doddi tók ella enchanted. Á eftir fórum við í ísbúðina og keyptum ís. Klukkan var orðin ansi margt og þegar Doddi var búinn með ísinn sagði ég honum að hátta sig og leggjast hjá mér í sófanum. Hann var sofnaður á tíu mínútum og við Jóhanna horfðum saman á The sting. Alveg grunaði mig að hún hefði gaman af henni.
Þegar ég fór að sofa í gær leið mér vel og þegar ég vaknaði í morgun hafði litli strákurinn minn stungið sér uppí rúm til mín.
Ég svaf yfir mig til tíu.