ravings of a lunatic: Djammað með Duran

Djammað með Duran

Föstudagur, 01. júlí 2005

Ég á ekki eftir að geta gert þessu góð skil. Ég veit það fyrirfram. En ég ætla að reyna..

Mætti til Pathfinder og Unu klukkan hálf sex og ákváðum að sleppa landsbankapartíinu og fara beint uppeftir í íslandsbankatjaldið klukkan sjö. Vorum ótrúlega fljót að komast uppeftir, litlar tafir. Ég hef aldrei komið í Egilshöll áður og byrjaði á að pissa. Þaðan lá leiðin í partíið og ef ég fengi út úr því að neimdroppa gæti ég misst mig... ég sé bara ekki the point.

Eftir bjór og snittur komum við Una okkur fyrir framarlega við sviðið og biðum eftirvæntingarfullar eftir átrúnaðargoðunum. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum. Fantastic entrance.

Ég stílaði inn á standard uppstillingu og mikið rétt. John var réttu megin, eins og við. Klikkaði á að útbúa borða.. but what the hey..

Fyrir aftan mig var strákur sem reyndi að troða sér fyrir framan mig og ég sagði við hann að það mætti ekki af því ég væri miklu minni en hann og þá myndi ég ekki sjá neitt. Hann gerði sér lítið fyrir og tók mig á háhest. Ég var logandi hrædd, gróf neglurnar í hausinn á honum og hálf kyrkti hann líklega með lærunum. Hann var ekkert að láta það trufla sig og smám saman vandist ég því að vera þarna uppi og hafa besta sætið í húsinu í nokkrar mínútur.

Þessir tónleikar voru frábærir. Ég ætla ekki að reyna að lýsa þeim. Þetta er "you had to be there" dæmi. Pathfinder og Una höfðu samanburð þar sem þau fóru að sjá Duran í fyrra í London og ég hef það fyrir satt að stemmingin hér hafi verið miklu betri en úti og sveitin í meira stuði. Ég trúi því alveg. Mér sýndist þeim ekkert leiðast þarna á sviðinu, enda hafa þeir sjálfsagt fundið 25 ára uppsafnaða eftirvæntinguna sem lá í loftinu.

Við færðum okkur aðeins aftar um miðja tónleika þegar troðningurinn fremst fór að ágerast og þegar tónleikarnir voru búnir skutlaði Una mér niðrí bæ. Ég var á hlírabol sem hægt var að vinda og gallabuxum sem límdust við mig af svita. Fór á Vegamót að hitta Patsy og Eddy. Önnur vinkona þeirra hafði líka verið á tónleikunum og við tvær sátum hálf dolfallnar í hálftíma.. eiginlega til að ná okkur eftir þessa lífsreynslu.

Þegar Vegamót lokuðu var okkur boðið í partí á Pasta Basta. Þetta var rosa fínt 80's partí með jet set liðinu sem hafði verið á tónleikunum. 80's tónlist í bland við nýja uppi og við dönsuðum eins og brjálæðingar. Held að klukkan hafi verið rétt tæplega þrjú þegar Eddy kom til okkar og sagði "stelpur, Simon Le Bon er niðri". Við trúðum henni nú tæplega.. en.. þegar betur var að gáð, þá voru þeir mættir á svæðið. Brilliant að detta svona inn í þetta dæmi. John lítur svo vel út að það er eins og maðurinn hafi verið geymdur í formalíni! Ég fór að sjálfsögðu í jakkanum og hefði ég haft svartan túss á mér hefði ég beðið þá að árita hann... en ég var ekki með svartan túss og það var of gaman til að ég nennti að vesenast í að finna einn.

Ég hafði miklar væntingar til þessa kvölds og það er ótrúlegt.. en þegar upp var staðið fór kvöldið langt fram úr öllum væntingum.

Takk fyrir kvöldið! Þetta var... unfuckingbelievable.

| anna | 16:41 |