 |
|
|
|
 |
Ú!
Miðvikudagur, 15. júní 2005
Í kvöld á ég deit með Hörpu vinkonu minni. Hún var að koma heim frá útlöndum og ég er að skrifa lista yfir allt sem ég þarf að segja henni. Sem er rosalega mikið. Ég þarf að segja henni frá Króatíuferðinni.. sem ég á alveg eftir að fara útí hér, deitinu sem ég fór á eftir ferðina, sem mér hefur formlega verið bannað að tala um hér, það sem ég heyrði hjá fræga fólkinu á deitinu, sem mér finnst óviðeigandi að fara útí hér, það sem ég keypti mér úti og hvernig það er að vera orðin single og barnlaus svona allt í einu í fyrsta sinn í fimmtán ár. Það er eitt að vera einstæð með tvö börn, að vera ein er allt annar handleggur. Ég hef ekki undan það er svo mikið að gera hjá mér. Kemur í ljós að ég á mökk af vinum sem hafa afgreitt mig með símtölum og msn í gegnum tíðina því þetta fólk á börn og veit að maður er nú ekkert að fara mikið.. eða.. þið skiljið. Þetta er fyrst og fremst alveg rosalega skrítið. T.d. er eðlilegt að ég hafi gleymt klósettpappírnum í eldhúsinu vegna þess að venjulega hef ég geta kallað: "Doddi eða Jóhanna.. viljiði koma með.." þar sem ég sat á dollunni. En ég get það ekki þegar ég er ein.. nema þá með því að gera samning við Huga sem býr á neðri hæðinni og fá mér intercom sem ég hef um hálsinn. Hann myndi gefast upp á viku. Ég hef samt rosalega gott af þessu. Nú er ég smátt og smátt að komast að því að það er ekki ég sem nennir ekki að ganga frá smjörinu en það er ég sem gleymi svalahurðinni opinni og það er ég sem skil sokkana mína eftir á gólfinu við rúmið. Ég er að kynnast sjálfri mér við óvenjulegar aðstæður. Mér til furðu geng ég ekki illa um.. það kemur mér eiginlega verulega á óvart. Ég stóð alltaf í þeirri meiningu að ég væri hálfgerður draslari. Ég elda mér hafragraut á morgnanna þó ég sé ein. Hélt alltaf að ég gerði það bara til að börnin fengju eitthvað að borða. Vá.. getur verið að mér sé farið að þykja vænt um sjálfa mig? Það skyldi þó aldrei vera. Ég viðurkenni fúslega að mér finnst þetta æðislegt líf en samt er þessi upplifun lituð afbrýðisemi út í Tóta og Þóru fyrir að hafa börnin. Ég er sannkölluð kona, ekki nokkur einasta leið til að hafa mig ánægða. Ég hlakka til að fara í leikfimi eftir vinnu, hlakka til að koma heim.. skella mér í sófann og hringja í Hörpu. Sem betur fer á ég ennþá eftir að ganga frá smotteríi uppúr töskunum og mun nota þrif straumana frá Hörpu til að klára það. Það eina sem ég nenni ekki að gera þegar ég er ein er að elda kvöldmat. Í staðinn er ég rosalega dugleg að fara á salatbarina í Hagkaup og Nóatúni. Nema þegar mér er boðið út náttúrlega en þeir sem eru að því þessa dagana eru skíthræddir (but in a manly way) við það sem ég skrifa hérna. Ég skil það nú eiginlega ekki. Veit fólk ekki að ég deita bara fáránlega myndarlega menn sem eru sannkallaðir herramenn og koma alltaf vel út í mínum meðförum? Annað væri nú bara stílbrot! | anna | 13:34 |
comments
Hlakka líka geðveikt til að heyra í þér eftir vinnu velkomin heim Deitinu sem þér var formlega bannað að tala um hér... sko, ef þetta er nú ekki rétti vettvangurinn fyrir slíkar lýsingar þá er hann nú bara ekki til post a comment
|
Ég sem beið spennt eftir framhaldinu - og örugglega ekki sú eina. Please, leyfðu okkur að heyra meira 
