Föstudagur, 10. júní 2005
Vélin lenti klukkan fimm mínútur yfir hálf fjögur í gær. Klukkan fjögur hringdi síminn:
Maður: "Hi.. is this Anna?"
Anna: "Yes.. I'm in the duty free"
Maður: "Great, you've landed!"
Anna "Yes, hahaha, and I think I might make the five thirty time"
Klukkan fimm vorum við að koma inn í Hafnarfjörð. Ég sendi sms:
"I'll never make it by half past, but I will make six. That allright?"
Fékk svar þegar við vorum að keyra inn í Reykjavík:
"Ok i will be with you at 6. We will be fashionably late"
Klukkan var þrjár mínútur yfir hálf sex þegar ég skildi börnin eftir hjá pabba sínum, þar sem þau verða næsta mánuðinn. Ég var komin heim korter í sex. Dragnaðist upp með töskurnar með hjálp Begga og mömmu, hálf henti þeim út.. leit í spegil. Shit.. I'll never make it, hugsaði ég.
Ef ég á að vera alveg hreinskilin var ég leið. Ég var leið að vera að koma heim úr fríi með krökkunum mínum, frábæru fríi.. en nú voru þau farin til pabba síns og þau verða ekki hjá mér í mánuð. Ég hef aldrei verið án þeirra í svona langan tíma og mér finnst það depressing. Ég hugsaði mikið um það í ferðinni, hvað það yrði einmanalegt að koma heim.. því í smá tíma var ég að vona að.. en það kemur augljóslega ekki til með að gerast og það er enginn. Ekkert. Bara ég. Ég veit alveg að Dórið er búið að sakna mín og Harpa, sem er núna í Danmörku - og býr auk þess upp í sveit..
Það er bara ekki eins...
Það var m.a. þessvegna sem ég samþykkti að fara á þetta blinda stefnumót sem vinkona mín setti eiginlega upp. Þá gæti ég frestað því að vera einmana í nokkra klukkutíma og ef stefnumótið yrði bust.. gæti ég bölvað karlmönnum fyrir að vera fávitar.
Ég hafði korter. Korter til að breytast úr þreyttum ferðalang í.. konu sem er að fara á deit.
Ég leit í spegil. Shit. Ég er allt of fokking brún! This is ridiculous! What to do.. what to do?
Ah! Eureka!
Dragt, háhælaðir skór.. ég hljóp um íbúðina að finna til þessa hluti.. leit á klukkuna.. 12 mín í, hjúkk að ég fór í sturtu í morgun... hárið verður að vera svona eins og það er.. smá shine.. ah.. þetta sleppur.. klæddi mig í buxurnar.. FOKKKITTT.. orðnar of stórar.. á engan bol.. get ekki farið í svona miklum mjaðmabuxum... með bert á milli.. nema.. bíðum við... ég keypti bol sem gæti virkað.. frantik leit í ferðatösku.. FANN HANN! ok.. þetta er að virka.. hann er nógu síður.. finna dökka meikið.. shit.. ég er eins og gamla ógeðslega sólbrúna kellingin úr there's something about Mary! Sheise! Ah.. what the h.... maskari.. oh joy.. af hverju klínir maður alltaf á kinnina þegar maður er að flýta sér???
Fimm mín í.. djö.. ég næ þessu aldrei.. í skóna, hef ekki tíma til að finna nylonsokka.. spegill.. ok.. þetta er að hafast.. vantar eitthvað.. hálsmen.. ok.. snilld, nota þetta sem ég keypti og hringinn sem.. ah.. ok.. fokk.. hvað gerði ég við hann.. tvær mín í sex.. lít í spegil... this is as good as it gets... finn húslykla.. símann.. out the door.. tók upp símann þegar ég var að fara niður stigann... í þann mund sem ég var að fara að finna símanúmerið hringdi síminn.. ég svara "Hello". "Hi, are you in the red and grey building?" "Yes", svara ég. "Oh.. all right.. I'm right in front", sagði hann - "So am I", segi ég og steig út um útidyrahurðina. "Ah.. that's you with the phone", sagði hann og skellti á. Það fyrsta sem ég sá fyrir utan var porsche.
Hann fær 10 fyrir stundvísi.
Ég settist upp í bílinn. Mér brá soldið fyrst þegar ég sá hann, því vinkona mín hafði sagt að hann væri "alltílæ" í útliti.. en hann er meira en það. Vinkona mín er sálfræðimenntuð. Þetta er blind date. Auðvitað sagði hún að hann væri alltílæ í útliti. Ég er fáviti. -eða þá að hún er með hærri útlitsstandarda en ég og finnist t.d. Jude Law.. tjah.. "sleppa"? hehehe
"So where are we going?", spurði ég. "The British embassy, it's the queens birthday", svaraði hann, eins og hann væri að panta sér hamborgara með frönskum.
Ég hélt að hann væri að djóka, little did I know.
Ég var sumsé breska sendiráðinu í afmæli drottningarinnar í kvöld með manni sem á land í.. og búgarð á.. og ef ég vil fara til Cannes á hann kvikmyndafyrirtæki sem getur bókað hótel á rétta staðnum til að vera á á meðan kvikmyndahátíðin.. ég er ennþá að leyfa öllu sem hann sagði mér að sink in. Trúi náttúrlega ekki helmingnum af því.. en það er bara vegna þess að hann er karlmaður og ég hef lært að trúa engu sem þeir segja.. allavega deila í allt með fimm. Verst hvað mér gengur alltaf illa að reikna.. svo ég trúi engu. Það er best. Trúa engu og treysta engu. Klikkar ekki.
Þegar afmælisveislan var búin fór hann með mig út að borða á Apótekið þar sem við töluðum saman til tæplega tólf og hann skilaði mér heim, eins og Öskubusku, klukkan eina mínútu í miðnætti. Sagði mér að hann myndi gera eins og lög gera ráð fyrir og hringja í mig eftir þrjá daga og vonaðist til þess að ég hefði lausan tíma.
Sætt af honum að láta mig vita. Ég má ekki vera að þessu fyrr en í fyrsta lagi eftir þrjá daga. Ég er með shitloads af þvotti sem ég þarf að þvo uppúr töskunum og svo þarf ég að skrifa þátt fyrir ruv sem þarf að vera tlbúinn á mánudaginn.
En... það sem ég vonaðist til að fá útúr þessu deiti gerðist. Ég er komin heim og ég er ein.. en það var svo gaman í kvöld að ég er miklu, miklu minna leið en ég hefði verið ef ég hefði ekki farið. Því miður virðist samt vera að ég hafi misst allan áhuga á kynlífi um sama leyti og ég tók mér bloggfrí. Alveg stórundarlegt. Bara púff - gone. Þetta hefur gerst áður. Þá entist það helvíti lengi. Eins og væri búið að slökkva á þessum hluta af mér.
Ég hef því miður grun um að það breytist ekki á þremur dögum.
Hvað um það. Ég kem allavega í einhverjum sjónvarpsþætti á BBC held ég. Alllavega baksvipurinn. Thank god. Ég er í alvöru eins og kellingin í myndinni. Vantar bara sólstól, aflitað hár, hund og sígarettur.

Ég gæti verið að skálda þetta.. en.. stundum þarf ég bara ekki að skálda.
ps. Ég fæ líklega bloggræpu í kjölfar þessarar pásu. Allavega finnst mér ég hafa alveg rosalega mikið að segja - um ekkert. Kannski er það bara vegna þess að ég er nýkomin úr baði...