Fimmtudagur, 23. júní 2005
Ég er fyrst núna að fatta af hverju sumt fólk kýs að bíða fram að giftingu. Það er miklu skemmtilegra þannig, meira spennandi. Og þar sem við hjónin höfum ekki ennþá.. consumated the marriage.. gæti vel farið svo að við gerum það aldrei! Engin smá pressa farin af þar.
Að vísu átti ég nú von á skilnaðarpappírum í pósti því MI5 var eitthvað stressaður yfir því að ég skuli vera með bloggsíðu, sérstaklega þar sem hann skilur ekki orð af því sem ég skrifa, nema shit og fuck og honum stendur ekki á sama hvað ég nota þessi orð oft í skrifum mínum. Ég hef reynt að benda honum á að það sé bara áhersluauki.. og ég er ekki alltaf á klósettinu eða að.. já.
Rétt áðan kom hingað maður og rétti mér umslag. Í umslaginu var miði og á honum stóð: "Would you like to come to dinner with me tonight?" Ekki skilnaðarpappírar. Ég náði í gulan post it, límdi á miðann og sendi til baka: "I'd love to come with you".
Síðast fór hann með mig í breska sendiráðið og réði mann af dögum niðrí kjallara á meðan ég drakk kók light og borðaði snittur. Í kvöld ætlar hann að kynna mig fyrir helsta tengilið sínum, íslenskum agent sem er að byggja upp sambönd og stefnir að því að komast mjög deep undercover í íslensku valdaklíkunni.
Ég hef mestar áhyggjur af því.. í hverju ég á að vera.