Laugardagur, 11. júní 2005
Ég var að klára að taka upp úr töskunum. Ég á eftir að ganga frá og ég nenni því ekki.
Ég er búin að vera að horfa á Desperate houswifes. Maraþon. Búin með fjórtán þætti. Byrjaði í gær, horfði til fjögur um nóttina. Fór að sofa. Vaknaði klukkan hálf níu í morgun og hélt áfram að horfa. Tók mér pásu til að hitta gamlar vinkonur og labba með þeim fimm km í kvennahlaupinu. Fór heim til að vinna en fyrir eitthvað óútskýranlegt force of nature fór ég að horfa á Desperate housewifes. Ég skil þetta ekki.
Ég er reyndar ekki bara að horfa.. ég er að ganga til nýju geðveiku skóna mína í leiðinni. Passar akkúrat að gera svoleiðis þegar maður er að horfa á sjónvarpið því maður situr rosalega mikið við sjónvarpsgláp en þarf samt að standa upp öðru hvoru og skipta um disk. Það er einmitt þá sem ég fæ mesta æfingu á skóna. Hef aldrei átt aðrar eins stultur. Ég verð orðin djammhæf á þessa skó á viku - ef ég held áfram að vera dugleg að horfa á sjónvarpið.
Ég hugsa til þess með hryllingi þegar ég verð búin með alla þættina. Sjónvarp er svo dásamlegur veruleikaflótti en það er bitch að nenna ekki að horfa á hvað sem er.
Ég held samt að sjónvarp sogi úr mér alla hugsun. Ég var að hugsa eitthvað áðan og það var svo sniðugt og meikaði svo mikið sense.. og ég man ekki hvað það var. Merde.