Þriðjudagur, 21. júní 2005
Fór til Dofra í hádeginu. Þegar ég var að fara sagði hann: "æ hey.. rennilásinn í uppáhalds gallabuxunum mínum gaf sig.. viltu vera svo góð að kíkja á þær?"
"Jájá, minnsta málið að kíkja á þær, en svo ættirðu að henda þeim eða fá einhvern til að skipta um rennilás", svaraði ég.
Hann veit hversu illa innrætt ég er. Hann veit að sál mín er svört. Ætti að vita þessa hluti, hann er einn af bestu vinum mínum.
"Vilt þú skipta um rennilás í þeim?", spurði hann varfærnislega.
"Ég nenni því ekki", svaraði ég kuldalega. Einmana tár lak niður kinnina á Dofra, "þetta eru uppáhalds gallabuxurnar mínar í öllum heiminum". "So?", sagði ég og opnaði útidyrahurðina. "Ég skal aldrei biðja þig aftur, ef þú lagar þessar buxur, ég lofa", bunaði Dofri útúr sér.
Ég horfði á buxurnar sem hann hafði reitt fram. "Ertu með rennilás?", spurði ég. "Nei, viltu ekki kaupa svoleiðis líka, ég kann þetta ekkert.. plís", sagði Dofri skjálfandi röddu.
Ég horfði á Dofra, köldu augnarráði. Svo tók ég buxurnar úr höndunum á honum og kvaddi.
"Ég borga þér fyrir þetta, allt.. ég lofa", kallaði hann. Ég hélt áfram eftir göngustígnum út að garðhliðinu. Veifaði afturfyrir mig.
"Þú ert að fara að kveikja í þeim.. ..er það ekki?", kallaði hann á eftir mér.
Hann þekkir mig svo vel.