Allt að koma..
Föstudagur, 10. júní 2005
Ég lá uppí rúmi þegar síminn hringdi. Hann var að minna mig á tíma sem ég átti í klippingu svo ég byrjaði daginn á því. Það var reglulega ánægjuleg lífsreynsla því þrátt fyrir að klippikonan mín sé flúin land fékk ég aðra sem er næstum alveg jafn góð. Í öllu falli fór ég brosandi út af stofunni og hæstánægð. Næst fór ég í bæinn. Langt síðan ég hef gert svoleiðis án þess að vera í spreng að mæta í vinnuna eða sækja börnin einhvert. Hengslaðist eitthvað í búðum á Laugaveginum, keypti mér linsur og meik. Indverja-húðlitað meik. Maður verður að bregðast við breyttum aðstæðum og ef ég á að vera eins og Madge ætla ég að gera það með stæl, enda keypti ég mér fölsk augnhár, aflitunarefni og skærbláann augnskugga líka.
Ef einhver veit um ljótan sólstól á góðu verði má hann alveg láta mig vita og ég er opin fyrir viðræðum ef einhver á lítinn hund sem hann vill losna við.
Ég er að bræða með mér hvort ég eigi að fara í ræktina og drepa mig þar í kvöld. Ætlaði að vera rosalega dugleg að taka armbeygjur í ferðinni og eitthvað svona.. en það voru bara svo margir maurar á gólfinu og þeir festust í varasalvanum þegar ég fór niður og mér fannt það eitthvað svo óhuggulegt að ég hætti á þriðja degi, lagðist niður og stóð eiginlega ekki upp aftur. Nema til þess að ná mér í vatn.

Þegar sólinn fór af veröndinni lá ég á bílastæðinu fyrir framan húsið. Ég hef sagt það áður.. mér líkar living on the edge.
En ég meina.. ég nennti ekki að labba 144 tröppur upp í sundlaug og ég nennti ekki að liggja á ströndinni því þá er lengra að fara í næsta ísskáp. Og af hverju að liggja í sólbaði og eiga bara á hættu að fá krabbamein, þegar maður getur legið í sólbaði, átt á hættu að fá krabbamein OG að það keyri einhver yfir mann!
Það gerðist reyndar bara einusinni.. að það kom bíll inná stæðið. Ég var hálf sofandi, rifaði aðeins annað augað og sá hjólbarða. Lokaði auganu aftur og hélt áfram að sofa. Dreymdi dekkjarólu.
Go figure.