Laugardagur, 25. júní 2005
Ég var að koma uppúr baði áðan þegar ég tók eftir því að brjóstin á mér lafa mislangt niður. Ég veit ekki betur en að þau hafi lafað jafn langt niður fram að þessu en nú lafir annað þeirra alveg einum og hálfum sentimetra neðar en hitt. Að vísu lagast þetta þegar ég lyfti vinstri handleggnum upp að öxlum en ég sé ekki alveg hvernig það á að gera sig þegar ég er að táldraga menn. Viðkomandi gæti haldið að það vantaði eitthvað í mig ef ég hef aðra höndina alltaf uppi. Nema ég þykist vera með hausverk og haldi um ennið allan tímann, gæti sloppið þannig þó það sé ekkert rosalega kynæsandi.
Af hverju fer aldurinn svona með mann? Hvers á ég að gjalda? Já.. og svo stendur annað eyrað á mér lengra út frá höfðinu en hitt. Svona misræmi fer í mínar fínustu taugar! Hver er aðkoma tryggingastofnunar að svona málum? Búum við ekki í velferðarþjóðfélagi? Maður spyr sig.
Ekki get ég deitað smið eða handverksmann, því þeir eru með tommustokk í augunum og þetta blasir við um leið og ég tæti mig úr fötunum!
Er virkilega svo illa fyrir mér komið að ég get eingöngu sængað með rangeygðum mönnum?
Ég sem hafði tekið því sem gefnum hlut að vera alltaf með jafnsíð brjóst og var búin að reikna út að á þeim hraða sem þyngdaraflið vinnur verða geirvörturnar ekki komnar niður á nafla fyrr en um áttrætt.. en ónei.. nú verður önnur geirvartan á naflanum og hin komin niður í KLOF!
Ég er í sjokki yfir þessu. Vá hvað lífið er ósanngjarnt.