Vélin lenti klukkan fimm mínútur yfir hálf fjögur í gær. Klukkan fjögur hringdi síminn:

Maður: "Hi.. is this Anna?"
Anna: "Yes.. I'm in the duty free"
Maður: "Great, you've landed!"
Anna "Yes, hahaha, and I think I might make the five thirty time"

Klukkan fimm vorum við að koma inn í Hafnarfjörð. Ég sendi sms:

"I'll never make it by half past, but I will make six. That allright?"

Fékk svar þegar við vorum að keyra inn í Reykjavík:

"Ok i will be with you at 6. We will be fashionably late"

Klukkan var þrjár mínútur yfir hálf sex þegar ég skildi börnin eftir hjá pabba sínum, þar sem þau verða næsta mánuðinn. Ég var komin heim korter í sex. Dragnaðist upp með töskurnar með hjálp Begga og mömmu, hálf henti þeim út.. leit í spegil. Shit.. I'll never make it, hugsaði ég.

Ef ég á að vera alveg hreinskilin var ég leið. Ég var leið að vera að koma heim úr fríi með krökkunum mínum, frábæru fríi.. en nú voru þau farin til pabba síns og þau verða ekki hjá mér í mánuð. Ég hef aldrei verið án þeirra í svona langan tíma og mér finnst það depressing. Ég hugsaði mikið um það í ferðinni, hvað það yrði einmanalegt að koma heim.. því í smá tíma var ég að vona að.. en það kemur augljóslega ekki til með að gerast og það er enginn. Ekkert. Bara ég. Ég veit alveg að Dórið er búið að sakna mín og Harpa, sem er núna í Danmörku - og býr auk þess upp í sveit..

Það er bara ekki eins...

Það var m.a. þessvegna sem ég samþykkti að fara á þetta blinda stefnumót sem vinkona mín setti eiginlega upp. Þá gæti ég frestað því að vera einmana í nokkra klukkutíma og ef stefnumótið yrði bust.. gæti ég bölvað karlmönnum fyrir að vera fávitar.

Ég hafði korter. Korter til að breytast úr þreyttum ferðalang í.. konu sem er að fara á deit.

Ég leit í spegil. Shit. Ég er allt of fokking brún! This is ridiculous! What to do.. what to do?

Ah! Eureka!

Dragt, háhælaðir skór.. ég hljóp um íbúðina að finna til þessa hluti.. leit á klukkuna.. 12 mín í, hjúkk að ég fór í sturtu í morgun... hárið verður að vera svona eins og það er.. smá shine.. ah.. þetta sleppur.. klæddi mig í buxurnar.. FOKKKITTT.. orðnar of stórar.. á engan bol.. get ekki farið í svona miklum mjaðmabuxum... með bert á milli.. nema.. bíðum við... ég keypti bol sem gæti virkað.. frantik leit í ferðatösku.. FANN HANN! ok.. þetta er að virka.. hann er nógu síður.. finna dökka meikið.. shit.. ég er eins og gamla ógeðslega sólbrúna kellingin úr there's something about Mary! Sheise! Ah.. what the h.... maskari.. oh joy.. af hverju klínir maður alltaf á kinnina þegar maður er að flýta sér???

Fimm mín í.. djö.. ég næ þessu aldrei.. í skóna, hef ekki tíma til að finna nylonsokka.. spegill.. ok.. þetta er að hafast.. vantar eitthvað.. hálsmen.. ok.. snilld, nota þetta sem ég keypti og hringinn sem.. ah.. ok.. fokk.. hvað gerði ég við hann.. tvær mín í sex.. lít í spegil... this is as good as it gets... finn húslykla.. símann.. out the door.. tók upp símann þegar ég var að fara niður stigann... í þann mund sem ég var að fara að finna símanúmerið hringdi síminn.. ég svara "Hello". "Hi, are you in the red and grey building?" "Yes", svara ég. "Oh.. all right.. I'm right in front", sagði hann - "So am I", segi ég og steig út um útidyrahurðina. "Ah.. that's you with the phone", sagði hann og skellti á. Það fyrsta sem ég sá fyrir utan var porsche.

Hann fær 10 fyrir stundvísi.

Ég settist upp í bílinn. Mér brá soldið fyrst þegar ég sá hann, því vinkona mín hafði sagt að hann væri "alltílæ" í útliti.. en hann er meira en það. Vinkona mín er sálfræðimenntuð. Þetta er blind date. Auðvitað sagði hún að hann væri alltílæ í útliti. Ég er fáviti. -eða þá að hún er með hærri útlitsstandarda en ég og finnist t.d. Jude Law.. tjah.. "sleppa"? hehehe

"So where are we going?", spurði ég. "The British embassy, it's the queens birthday", svaraði hann, eins og hann væri að panta sér hamborgara með frönskum.

Ég hélt að hann væri að djóka, little did I know.

Ég var sumsé breska sendiráðinu í afmæli drottningarinnar í kvöld með manni sem á land í.. og búgarð á.. og ef ég vil fara til Cannes á hann kvikmyndafyrirtæki sem getur bókað hótel á rétta staðnum til að vera á á meðan kvikmyndahátíðin.. ég er ennþá að leyfa öllu sem hann sagði mér að sink in. Trúi náttúrlega ekki helmingnum af því.. en það er bara vegna þess að hann er karlmaður og ég hef lært að trúa engu sem þeir segja.. allavega deila í allt með fimm. Verst hvað mér gengur alltaf illa að reikna.. svo ég trúi engu. Það er best. Trúa engu og treysta engu. Klikkar ekki.

Þegar afmælisveislan var búin fór hann með mig út að borða á Apótekið þar sem við töluðum saman til tæplega tólf og hann skilaði mér heim, eins og Öskubusku, klukkan eina mínútu í miðnætti. Sagði mér að hann myndi gera eins og lög gera ráð fyrir og hringja í mig eftir þrjá daga og vonaðist til þess að ég hefði lausan tíma.

Sætt af honum að láta mig vita. Ég má ekki vera að þessu fyrr en í fyrsta lagi eftir þrjá daga. Ég er með shitloads af þvotti sem ég þarf að þvo uppúr töskunum og svo þarf ég að skrifa þátt fyrir ruv sem þarf að vera tlbúinn á mánudaginn.

En... það sem ég vonaðist til að fá útúr þessu deiti gerðist. Ég er komin heim og ég er ein.. en það var svo gaman í kvöld að ég er miklu, miklu minna leið en ég hefði verið ef ég hefði ekki farið. Því miður virðist samt vera að ég hafi misst allan áhuga á kynlífi um sama leyti og ég tók mér bloggfrí. Alveg stórundarlegt. Bara púff - gone. Þetta hefur gerst áður. Þá entist það helvíti lengi. Eins og væri búið að slökkva á þessum hluta af mér.

Ég hef því miður grun um að það breytist ekki á þremur dögum.

Hvað um það. Ég kem allavega í einhverjum sjónvarpsþætti á BBC held ég. Alllavega baksvipurinn. Thank god. Ég er í alvöru eins og kellingin í myndinni. Vantar bara sólstól, aflitað hár, hund og sígarettur.

Ég gæti verið að skálda þetta.. en.. stundum þarf ég bara ekki að skálda.

ps. Ég fæ líklega bloggræpu í kjölfar þessarar pásu. Allavega finnst mér ég hafa alveg rosalega mikið að segja - um ekkert. Kannski er það bara vegna þess að ég er nýkomin úr baði...

Ég lá uppí rúmi þegar síminn hringdi. Hann var að minna mig á tíma sem ég átti í klippingu svo ég byrjaði daginn á því. Það var reglulega ánægjuleg lífsreynsla því þrátt fyrir að klippikonan mín sé flúin land fékk ég aðra sem er næstum alveg jafn góð. Í öllu falli fór ég brosandi út af stofunni og hæstánægð. Næst fór ég í bæinn. Langt síðan ég hef gert svoleiðis án þess að vera í spreng að mæta í vinnuna eða sækja börnin einhvert. Hengslaðist eitthvað í búðum á Laugaveginum, keypti mér linsur og meik. Indverja-húðlitað meik. Maður verður að bregðast við breyttum aðstæðum og ef ég á að vera eins og Madge ætla ég að gera það með stæl, enda keypti ég mér fölsk augnhár, aflitunarefni og skærbláann augnskugga líka.

Ef einhver veit um ljótan sólstól á góðu verði má hann alveg láta mig vita og ég er opin fyrir viðræðum ef einhver á lítinn hund sem hann vill losna við.

Ég er að bræða með mér hvort ég eigi að fara í ræktina og drepa mig þar í kvöld. Ætlaði að vera rosalega dugleg að taka armbeygjur í ferðinni og eitthvað svona.. en það voru bara svo margir maurar á gólfinu og þeir festust í varasalvanum þegar ég fór niður og mér fannt það eitthvað svo óhuggulegt að ég hætti á þriðja degi, lagðist niður og stóð eiginlega ekki upp aftur. Nema til þess að ná mér í vatn.

Þegar sólinn fór af veröndinni lá ég á bílastæðinu fyrir framan húsið. Ég hef sagt það áður.. mér líkar living on the edge.

En ég meina.. ég nennti ekki að labba 144 tröppur upp í sundlaug og ég nennti ekki að liggja á ströndinni því þá er lengra að fara í næsta ísskáp. Og af hverju að liggja í sólbaði og eiga bara á hættu að fá krabbamein, þegar maður getur legið í sólbaði, átt á hættu að fá krabbamein OG að það keyri einhver yfir mann!

Það gerðist reyndar bara einusinni.. að það kom bíll inná stæðið. Ég var hálf sofandi, rifaði aðeins annað augað og sá hjólbarða. Lokaði auganu aftur og hélt áfram að sofa. Dreymdi dekkjarólu.

Go figure.

Ég var að klára að taka upp úr töskunum. Ég á eftir að ganga frá og ég nenni því ekki.

Ég er búin að vera að horfa á Desperate houswifes. Maraþon. Búin með fjórtán þætti. Byrjaði í gær, horfði til fjögur um nóttina. Fór að sofa. Vaknaði klukkan hálf níu í morgun og hélt áfram að horfa. Tók mér pásu til að hitta gamlar vinkonur og labba með þeim fimm km í kvennahlaupinu. Fór heim til að vinna en fyrir eitthvað óútskýranlegt force of nature fór ég að horfa á Desperate housewifes. Ég skil þetta ekki.

Ég er reyndar ekki bara að horfa.. ég er að ganga til nýju geðveiku skóna mína í leiðinni. Passar akkúrat að gera svoleiðis þegar maður er að horfa á sjónvarpið því maður situr rosalega mikið við sjónvarpsgláp en þarf samt að standa upp öðru hvoru og skipta um disk. Það er einmitt þá sem ég fæ mesta æfingu á skóna. Hef aldrei átt aðrar eins stultur. Ég verð orðin djammhæf á þessa skó á viku - ef ég held áfram að vera dugleg að horfa á sjónvarpið.

Ég hugsa til þess með hryllingi þegar ég verð búin með alla þættina. Sjónvarp er svo dásamlegur veruleikaflótti en það er bitch að nenna ekki að horfa á hvað sem er.

Ég held samt að sjónvarp sogi úr mér alla hugsun. Ég var að hugsa eitthvað áðan og það var svo sniðugt og meikaði svo mikið sense.. og ég man ekki hvað það var. Merde.

Ég er búin að skrifa þátt nr 2. Á meðan ég var að skrifa er ég að þvo uppúr töskunum. Þvottavélin mín er að fara á kostum og ég laug.. ég er ennþá skít hrædd við þetta helvíti.

Ég náði hinsvegar töluverðum áfanga í fóbíulækningum þegar ég var að skrifa þáttinn um þvottavélina.. sjúklega hræðslu mína við Carmina Burana.

Ég ákvað að hafa það lag í þættinum. Var að skrifa á laugardagskvöldi áður en ég fór út - ein heima.. náði í lagið og sá að það var fimm mín að lengd. Vissi að ég yrði að stytta það til að það kæmist fyrir í þættinum.. svo ég náði mér í headphones.. setti þá í samband.. lækkaði verulega í græjunum.. hélt headfónunum eins langt í burtu frá mér og ég gat og smellti á "play".

Ég endist í ca 5 sek áður en ég slökkti, stökk upp.. kveikti öll ljós í íbúðinni og kíkti undir rúm. Horfði á þrjá frasier þætti áður en ég gat sofnað.

Næsta morgun var orðið bjart svo ég settist aftur niður og endurtók ferlið.. smellti á "play". Hlustaði á lagið í headphones sem ég hélt lengst í burtu frá mér.. og smám saman gerðist það að ég hækkaði... setti annan headphoninn á eyrað á mér.. svo báða.. og gat stytt lagið á endanum.

Nokkrum kvöldum síðar prófaði ég að hlusta aftur, ein heima.. seint um kvöld. Náði ekki einu sinni Oh fortuna áður en ég slökkti. Breytir því ekki.. að ég gat ekki einu sinni hlustað á þetta lag í dagsbirtu áður.

Djöfull hata ég helvítis þvottavélina mína.

En ég er búin með þátt nr 2. Þegar ég skrifa þessa þætti er ég yfirleitt með lag í lúppu þegar ég skrifa. Fer svo í zone og skrifa og skrifa og skrifa.. mismunandi hvaða lög ég hlusta á þegar ég skrifa. Dæmi:

Í fyrra..

1. þáttur. Hvers vegna varst'ekki kyrr - Mannakorn
2. þáttur. Rebel Yell - Billy Idol

Í ár.

1. þáttur. Filthy / Georgeous - Scissor sisters
2. þáttur. Let's get retarded - Black Eyed Peas

Af hverju geri ég þetta? Who the fuck knows...

I just saw your message. Spent the evening with our mutual friend (date broker) watching Monster in law, a film no real man should watch, so I know you won't.

The answer to your question is.. yes.

Jæja.. þá er þáttur nr 2 kominn á teip. Ég breyti honum ekki meira úr þessu.

Slóðinn á sögumennina í ár er http://www.ruv.is/sogumenn

Frétti það líka að þættirnir eru endurfluttir í Víðsjá á fimmtudögum.

Annars er skrítið að vera komin aftur í vinnuna. Líður eins og ég hafi aldrei farið neitt.

Í gær fór ég í ræktina með vinkonu minni í fyrsta skipti frá því ég kom heim. Fannst ég óhugnarlega dugleg - sem ég var. Ekki skemmir fyrir að ég keypti mér ipod shuffle svo nú get ég haldið áfram í tónlistarlegri einangrun minni. Veit ekki alveg hversu sniðugt það er.. ég er smám saman að komast að því að líklega er ég frík þegar kemur að tónlist.

Á eftir bjó hún til salat og við horfðum á myndina Monster in law. Það er mynd fyrir konur. Aðalleikarinn í myndinni er með nef eins og the Toucan kid, eða hvað sem fyrirbærið heitir í comic strip dótinu.. fokk það er alveg stolið úr mér hvað syrpan heitir. wulf.. morgan.. haler.. shit. (síðan þetta var skrifað hef ég komist að því hvað syrpan heitir og hún heitir... wulffmorgenthaler. Vei þeim sem áfellast mig fyrir að muna þetta ekki!)

Allavega. Ég hló af mér rassgatið þegar ég tók eftir þessu, löngu á eftir vinkonu minni. Ég er ekki mjög skýr. Ég spái því að þessi maður fari í aðgerð áður en líður á mjög löngu. Verst að geta ekki birt samanburðarmyndir. Þetta er hillarious og gerir myndina vel þess virði að horfa á. Jennifer Lopez er farin að fara all ískyggilega í taugarnar á mér sem leikkona. Hún virðist lítið sem ekkert geta leikið. Jane Fonda er greinilega blönk, en hún lítur vel út - miðað við aldur.

Hvernig er það? Eru allir leikarar á sérsamningi eins og Dorian Grey?

Ó vá! Ég dey! Maðurinn heitir Michael Vartan! Og hann virðist meðvitaður um þennan skelfilega útlitsgalla.. engar prófílmyndir sem ég finn allavega..

Ég sit ein umkringd drasli. Nenni ekki að ganga frá eftir ferðina. Veit ekki af hverju. Þetta drasl fer ósegjanlega í taugarnar á mér. Kannski veit ég að þegar ég tek til verður eitthvað svo tómlegt. Kannski langar mig ekki að vera eins og Bree. Ég veit það ekki.

Fór í ræktina áðan með ipodinn minn. Djöfuls gargandi snilld er að hafa eigin tónlist þarna! Maður er miklu duglegri þegar maður er með réttu tónlistina, strange but true. Á leiðinni útí bíl hneig ég næstum því niður því ég var gjörsamlega örmagna. Reikul í spori með hárið útí allar áttir..

Hitti vinkonu mína áðan á Kaffibrennslunni. Hún sagði orðrétt: "Djöfull ertu brún. Djöfull hefurðu horast. Djöfull líturðu vel út píkan þín!" Svo tók hún utanum mig og sagðist hafa saknað mín. Mér þótti verulega vænt um það. Það er gott þegar einhver saknar manns. Ég var búin að sakna hennar líka. FOKKKKKKKK!!!!! ÉG GLEYMDI FROSKINUM!

Hún safnar nefnilega froskum. Hún segist hafa kysst svo marga að núna safni hún þeim. Ég keypti ferlega sætann frosk handa henni og einn handa mér. Minn froskur segir sjálfsagt margt um minn karakter því hann lítur hálf geðfatlaður út. Mér finnst hann æðislega sætur. Með svona eitthvað rugl/crazy look in his eyes.

Féll fyrir honum on sight og ég ætla aldrei að kyssa hann.

Jæja.. tími til kominn að bera á sig bodylotion. Sumir koma fagnandi frá útlöndum.

Ég kem flagnandi.

Ég á vin sem elskar bíla og er þeirri gáfu gæddur að hann getur analæsað menn eftir því hvernig bíla þeir eiga. Hann kemst ótrúlega oft nálægt sannleikanum.

Bílarnir sem analæsaðir voru - eru Bens, Renault og Porsche. Eða svona sirka.. hann verður að hafa make and model líka, árgerð og svona.. vélastærð... and frankly.. I don't care about these things.. en hann gerði góða hluti við það sem ég gaf honum upp og niðurstaðan er í samræmi við þær skoðanir sem ég hafði myndað mér sjálf á eigendunum. Þar sem mig grunar að eigendur allavega tveggja bílanna lesi mig birti ég ekki stúdíuna í heild sinni.. en ég hafði gaman af því sem þetta bíla gúru sagði þegar ég spurði:

Anna says: en maður sem á engan bíl?
IO says: ef hann er próflaus... þá er hann eitthvað skrýtinn... í uppreisn, afdankaður hippi, kommúnisti eða þaðan af verra... hann gæti líka verið alkóhólisti - eða einfaldlega blankur
Anna says: en ef hann er none of the above
IO says: er hann próflaus?
Anna says: neibb
IO says: hmmmm
IO says: blankur?
Anna says: neibb
Anna says: en barnlaus og á hjól
IO says: fatlaður?
Anna says: neibb
IO says: andlega fatlaður?
Anna says: nei
Anna says: bíddu.. er það svona svakalegt taboo að eiga ekki bíl?
IO says: ertu viss um að hann sé þá ekki í það minnsta R lista maður?
Anna says: LOL

Það er sumsé þegar menn eiga enga bíla.. sem honum er ómögulegt að analæsa þá. Þá þarf ég að finna mann sem getur analæsað menn eftir því hvernig skútu þeir eiga... wahahaha

Ég er snillingur. Það er engum blöðum um það að fletta. Literally.

Hver annar en ég fer útí búð til að kaupa klósettpappír.. kemur heim.. fer á klósettið.. og áttar sig á því að.. jú.. ég gleymdi ekki að kaupa klósettpappír.. en ég gleymdi honum frammi í eldhúsi.

Gagnast mér ekki mikið þar.

Vildi svo heppilega til að ég var búin að setja jólaservíetturnar frá því í fyrra inná bað - því það var ekki heldur til klósettpappír í morgun.. svo þetta reddaðist. Samt.. þessar servíettur smita rosalega lit. Kannski er ég með jólatré á rassinum.

Held ég fari í bað. Til öryggis.

Í kvöld á ég deit með Hörpu vinkonu minni. Hún var að koma heim frá útlöndum og ég er að skrifa lista yfir allt sem ég þarf að segja henni. Sem er rosalega mikið. Ég þarf að segja henni frá Króatíuferðinni.. sem ég á alveg eftir að fara útí hér, deitinu sem ég fór á eftir ferðina, sem mér hefur formlega verið bannað að tala um hér, það sem ég heyrði hjá fræga fólkinu á deitinu, sem mér finnst óviðeigandi að fara útí hér, það sem ég keypti mér úti og hvernig það er að vera orðin single og barnlaus svona allt í einu í fyrsta sinn í fimmtán ár.

Það er eitt að vera einstæð með tvö börn, að vera ein er allt annar handleggur.

Ég hef ekki undan það er svo mikið að gera hjá mér. Kemur í ljós að ég á mökk af vinum sem hafa afgreitt mig með símtölum og msn í gegnum tíðina því þetta fólk á börn og veit að maður er nú ekkert að fara mikið.. eða.. þið skiljið.

Þetta er fyrst og fremst alveg rosalega skrítið. T.d. er eðlilegt að ég hafi gleymt klósettpappírnum í eldhúsinu vegna þess að venjulega hef ég geta kallað: "Doddi eða Jóhanna.. viljiði koma með.." þar sem ég sat á dollunni. En ég get það ekki þegar ég er ein.. nema þá með því að gera samning við Huga sem býr á neðri hæðinni og fá mér intercom sem ég hef um hálsinn.

Hann myndi gefast upp á viku.

Ég hef samt rosalega gott af þessu. Nú er ég smátt og smátt að komast að því að það er ekki ég sem nennir ekki að ganga frá smjörinu en það er ég sem gleymi svalahurðinni opinni og það er ég sem skil sokkana mína eftir á gólfinu við rúmið.

Ég er að kynnast sjálfri mér við óvenjulegar aðstæður. Mér til furðu geng ég ekki illa um.. það kemur mér eiginlega verulega á óvart. Ég stóð alltaf í þeirri meiningu að ég væri hálfgerður draslari. Ég elda mér hafragraut á morgnanna þó ég sé ein. Hélt alltaf að ég gerði það bara til að börnin fengju eitthvað að borða. Vá.. getur verið að mér sé farið að þykja vænt um sjálfa mig? Það skyldi þó aldrei vera.

Ég viðurkenni fúslega að mér finnst þetta æðislegt líf en samt er þessi upplifun lituð afbrýðisemi út í Tóta og Þóru fyrir að hafa börnin. Ég er sannkölluð kona, ekki nokkur einasta leið til að hafa mig ánægða.

Ég hlakka til að fara í leikfimi eftir vinnu, hlakka til að koma heim.. skella mér í sófann og hringja í Hörpu. Sem betur fer á ég ennþá eftir að ganga frá smotteríi uppúr töskunum og mun nota þrif straumana frá Hörpu til að klára það.

Það eina sem ég nenni ekki að gera þegar ég er ein er að elda kvöldmat. Í staðinn er ég rosalega dugleg að fara á salatbarina í Hagkaup og Nóatúni. Nema þegar mér er boðið út náttúrlega en þeir sem eru að því þessa dagana eru skíthræddir (but in a manly way) við það sem ég skrifa hérna.

Ég skil það nú eiginlega ekki. Veit fólk ekki að ég deita bara fáránlega myndarlega menn sem eru sannkallaðir herramenn og koma alltaf vel út í mínum meðförum?

Annað væri nú bara stílbrot!

I could namedropp untill I'm blue in the face but I'm not good remembering names, but I do remember faces. Just didn't bring a camera. So..

Not much to tell really. I was there as a surrogate wife and believe I played my part very convincingly, right down to the nagging and faking of a headache towards the end of the evening. (Olympic silver medal 1988)

My date was very pleased with this performance. After contemplating his next move for a few days he asked me to join him again. Cunning as he is, he brought food to see if I could cook and laundry to see if I could fulfill other domestic duties. I neglected to tell him in advance that I am, without a doubt, the worst cook in the entire universe (see disclaimer).

After frying the duck without plucking it, we ate raw duck. With burned feather garnish. It's one of my special talents. The food is raw on the inside. Burned on the outside. Captivating.

No really.

Might be the oven. However.. his shirt was clean when he left. Wet.. but clean.

You wan't stats on this man? MI5, secret service. My age, looks dynamite in sunglasses. Unfortunately for you.. that's all you need to know and he has asked me to keep my readers on a need to know basis. Force of habit I guess, but I have to comply. The man is armed.

No really.

--

See? It's fiction. With just a hint of truth.
Now put your team of translators back to work and..

-bon voyage!

Í hádeginu hitti ég börnin mín. Mér finnst pínu eins og ég sé í afplánun og í dag hafi verið heimsóknartími.

Það var æðislegt að sjá þau, ég sakna þeirra svo mikið. Þau voru algjörar dúllur og fullvissuðu mig um að þau söknuðu mín líka. Doddi á afmæli 22. júní og ég spurði pabba hans hvort ég fengi hann lánaðann til að halda afmæli. "Auðvitað máttu fá mig lánaðann mamma", svaraði Doddi hneykslaður. Pabbi hans leggur blessun sína yfir það líka.

Um helgina eru þau að fara í útilegu. Ég held bara að Doddi hafi aldrei prufað það áður! Nema þá kannski með mömmu.. Það verður svo gaman hjá þeim.

Ég velti því fyrir mér hvort ég á að fara í ræktina í kvöld.. ég er svo andlaus. Loftið hérna á skrifstofunni er eins dautt og hægt er að hafa það og ég er að sofna.

Kannski ég halli bakinu á stólnum, setji fæturna up borð og leggi mig í smá stund...

Ákvað að fara í bíó eftir vinnu. Datt fyrst í hug að fara á Downfall.. en varð hugsað til Dórsins og hætti við. Ekki það.. ég veit að ég fer ein á hana á morgun. Dórið hefur nóg með sig þessa dagana.

Auk þess var ég að vonast til þess að Crash myndi gera eitthvað fyrir mig og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Þetta er góð mynd.

Það sem ég tók ekki með í reikninginn er að það dettur engum heilvita manni í hug að fara í bíó þegar veðrið er svona gott. Íslendingar kaupa hamborgara á grillið, bjór og láta sér líða vel útí garði eða svölum. Ég var ein í bíó. Alein. Það hefur aldrei komið fyrir mig áður.

Ég veit ekki hvað öðrum finnst.. en mér finnst það rosalega einmanalegt .. og ég fór eiginlega í bíó til að sitja og horfa á mynd.. með einnhvað annað fólk í kringum mig. Fólk sem ég þyrfti ekki að tala við.. en það væri þarna. Af því bara.

Á meðan ég sat og horfði á sýnishorn úr væntanlegum myndum og þessi staðreynd.. að ég væri ein í salnum náði að sink in.. tók ég ákvörðun um að ég ætlaði þá að hafa þetta nákvæmlega eins og ég vildi, stóð upp og lokaði hurðunum í salinn. Þetta var töluverð þraut þar sem ég er í támjóum skóm og náði ekki nógu kröftugu átaki á takkann sem er þarna neðst við hurðina og sleppir haldinu á henni.. en ég gafst ekki upp og náði að loka þeim báðum.

Næst festi ég litlu borðin inn í sætunum í sætaröðinni sem ég sat í og brosti að sjálfri mér.. ég er svo mikið meyja.. get ekki að þessu gert. Skrítnir hlutir fara í taugarnar á mér. Svo settist ég aftur. Sá sýnishorn úr mynd sem er greinilegt að ég má ekki sjá. Held hún heiti "a lot like love".

Þegar myndin var búin, þurrkaði ég mestu tárin.. eins og maður gerir þegar maður er í bíó.. henti umbúðunum af poppinu og kókinu í ruslið og fór út.

Á bílastæðinu stóð bíllinn minn aleinn. Það þyrmdi yfir mig, fannst eins og ég væri Palli og ég væri ein í heiminum.

Þegar ég kom heim beið mín sending sem fékk mig til að brosa. Má segja að hún hafi bjargað kvöldinu. Ég ætla að skrifa í kvöld og hef ákveðið að loka mig af. Byrja að svara símanum aftur þegar ég er búin.

Sem endalaus roaming user hjá OgVodafone hef ég skyndilega fengið áhugaverð skilaboð á skjáinn í símanum. Þau eru svona:

"MUNA AÐ KJÓSA MANN"

Ég tók eftir þessu þegar ég vaknaði í morgun. Síðan ég varð ein hef ég sofið með tvö uppáhalds batterísknúnu tækin mín í öllum heiminum hjá mér. Síminn minn er annað þeirra.

Mér finnst þetta nú óþarfa pressa. Þarf ekki að láta minna mig á þetta. Reynslan hefur hinsvegar kennt mér að ég virðist hafa frekar einhæfan smekk og vel menn sem.. tjah.. eru svo ekkert sérstaklega ákjósanlegir.

Kannski ætti ég bara að taka þetta á lýðræðinu og láta kjósa fyrir mig mann!

Vissu þið að Jude Law er eiturlyfjaneytandi? Ég var að komast að þessu.

Ljóta fíflið sem hann er.

Ég var rassskellt niðrí bæ í kvöld. Rasskellt. Af unglingsstrák. Hann gekk á móti mér og þegar hann fór framhjá rassskellti hann mig og hljóp í burtu. I did not see this coming. Djöfull brá mér. Sló mig alveg útaf laginu og ég fann fyrir höndinni á honum á rassinum á mér í klukkutíma á eftir.

Á leiðinni heim reyndi annar strákur, sem gekk á móti mér, að káfa á bjóstunum á mér. I did see that one coming enda leyndi sér ekki hvað hann var að hugsa.. eins fullur og ógeðslegur hann var. Ég hef séð þetta look í augum nógu margra karlmanna til að vita hvað gerist næst. Ég barði í handlegginn á honum áður en hann náði að snerta mig og svo hrökklaðist hann í burtu. Fáviti.

Ég meinaða. Tveir fávitar á einu kvöldi sem vilja up close and personal samband á eigin forsendum. Vá hvað sumir karlmenn eru miklir fávitar og vá hvað þeir verða það ungir!! Það er ekki eins og ég hafi verið í flegnum kjól eða neinu skuggalega ögrandi; gallabuxum, gallajakka og bol. Er kraftgalli málið ef maður vill vera látinn í friði? Eftirá er ég hissa á hvernig ég brást við og að ég hafi barið seinni fávitann frá mér. Líklega mat ég stöðuna þannig að hann ætti ekki séns, sá í Kristó á Rex og vissi að dyraverðirnir myndu ganga frá þessu kvikindi ef hann hefði ráðist á mig af viti. Ég kom sjálfri mér samt á óvart því hann var ekki einn. Hann var með tveimur vinum sínum og fólk hefur verið barið í plokkfisk af minna tilefni niðrí bæ.

Fórum á Oliver. Vinkona mín var að hætta í sambandi og hefur oft verið hressari. Ég var með hugann allt annarstaðar en við að skemmta mér.

Ég drakk kók og vatn til skiptis. Mætti halda að ég væri fokking AA manneskja orðin en ég var bara ekki í stuði fyrir eitthvað djamm. Og ég er pissed off. Rassskellt og reynt að káfa á mér útá götu á einu fokking kvöldi. Ég var ódrukkin að ganga þegjandi eftir gangstétt í bæði skiptin. Ég gerði ekkert til að ögra hvorugum þeirra.

Hvað er að fólki????

Ég byrjaði daginn á líkamsrækt. Hamaðist eins og andskotinn sjálfur til að fá útrás fyrir mikla reiði. Ég er búin að gera mér grein fyrir því að þessi reiði á sér djúpstæðar rætur og það sem gerðist í gær rifjaði upp atvik sem ég var búin að gleyma.

Áhugavert hverju maður gleymir.

Ég er búin að vera að skrifa í allt kvöld og fram á nótt, en ég er búin.

Ég var að stytta þáttinn til klukkan sex í morgun. Ég missti mig smá... og skrifaði alllllt of langan texta.

Vaknaði í hádeginu. Líkamsrækt seinnipartinn og svo ætlaði ég að fara á Downfall klukkan 20 mín yfir fimm. Það sem ég er búin að reyna að sjá þessa mynd.. hætt að vera fyndið. Þegar ég kom niður í bíó var mér sagt að hún byrjaði klukkan þrjú á sunnudögum. Ég snöggreiddist alveg rosalega og rústaði miðasölunni.

Nei ég er að ljúga þessu. Ég fór bara smá að gráta.

Úr kvikmyndahúsinu lá leið mín á vídeóleigu. Og nei.. Downfall er ekki komin út. Ætlaði að taka Garden state.. en hún var ekki inni. Svo ég ákvað að fara á aðra vídeóleigu. Þar var ekkert inni heldur.. nema.. tatara! Alfie.

Ég fraus þegar ég sá andlit Jude glotta við mér þarna í hillunni. Áttaði mig á því að það er komin tími til að horfast í augu við það sem ég óttast mest.. og taka Alfie.

Ég þurfti ekki að borga fyrir myndina. Þær sögðu að þetta væir einhver bónus. Iss.. auðvitað þarf ég ekki að borga fyrir Jude Law mynd. Það væri nú ljóta ruglið! Hann væri ennþá í aukahlutverkum í amatörleikhúsum í Bournemouth ef ég hefði ekki uppgötvað hann og ef hann væri ekki dópari og aumingi væri hann miklu stærri stjarna en hann er núna. Ég var alltaf að segja honum þetta.

Blasir við.

Ég veit af hverju Alfie virkaði fyrir Michael Cane en rústaði Jude Law. Það er einfalt. Michael Cane er ekki guðdómlega fallegur. Fólk fyrirgefur honum fyrir að vera fáviti.

-og ekki happy ending. Gengur aldrei í kanann. Miklu betri mynd en ég hafði reiknað með.

Fór til Dofra í hádeginu. Þegar ég var að fara sagði hann: "æ hey.. rennilásinn í uppáhalds gallabuxunum mínum gaf sig.. viltu vera svo góð að kíkja á þær?"

"Jájá, minnsta málið að kíkja á þær, en svo ættirðu að henda þeim eða fá einhvern til að skipta um rennilás", svaraði ég.

Hann veit hversu illa innrætt ég er. Hann veit að sál mín er svört. Ætti að vita þessa hluti, hann er einn af bestu vinum mínum.

"Vilt þú skipta um rennilás í þeim?", spurði hann varfærnislega.

"Ég nenni því ekki", svaraði ég kuldalega. Einmana tár lak niður kinnina á Dofra, "þetta eru uppáhalds gallabuxurnar mínar í öllum heiminum". "So?", sagði ég og opnaði útidyrahurðina. "Ég skal aldrei biðja þig aftur, ef þú lagar þessar buxur, ég lofa", bunaði Dofri útúr sér.

Ég horfði á buxurnar sem hann hafði reitt fram. "Ertu með rennilás?", spurði ég. "Nei, viltu ekki kaupa svoleiðis líka, ég kann þetta ekkert.. plís", sagði Dofri skjálfandi röddu.

Ég horfði á Dofra, köldu augnarráði. Svo tók ég buxurnar úr höndunum á honum og kvaddi.

"Ég borga þér fyrir þetta, allt.. ég lofa", kallaði hann. Ég hélt áfram eftir göngustígnum út að garðhliðinu. Veifaði afturfyrir mig.

"Þú ert að fara að kveikja í þeim.. ..er það ekki?", kallaði hann á eftir mér.

Hann þekkir mig svo vel.

TIL HAMINGJU ELFA!!!!

Í morgun lá ég í rúminu mínu og var að... lesa andrésblöð
- þegar jörðin hreyfðist.

Klassískt. Ég uppí rúmi, ein að.. og jörðin hreyfist! Not fair.

Anyway.. it's that time again. Ég þarf að fara að kaupa mér nærföt.

Doddi er sjö ára í dag! Ég fór að hitta krakkana í hádeginu og gaf Dodda star wars dót í afmælisgjöf. Star wars dót er málið.

Alltaf þegar ég sé þau finnst mér eins og þau séu búin að stækka svo mikið..

Bráðum verður hann orðin svo stór. Hann er hundfúll yfir að vera orðin sjö ára, langar að vera sex áfram.

Erfitt líf.

Ég er fyrst núna að fatta af hverju sumt fólk kýs að bíða fram að giftingu. Það er miklu skemmtilegra þannig, meira spennandi. Og þar sem við hjónin höfum ekki ennþá.. consumated the marriage.. gæti vel farið svo að við gerum það aldrei! Engin smá pressa farin af þar.

Að vísu átti ég nú von á skilnaðarpappírum í pósti því MI5 var eitthvað stressaður yfir því að ég skuli vera með bloggsíðu, sérstaklega þar sem hann skilur ekki orð af því sem ég skrifa, nema shit og fuck og honum stendur ekki á sama hvað ég nota þessi orð oft í skrifum mínum. Ég hef reynt að benda honum á að það sé bara áhersluauki.. og ég er ekki alltaf á klósettinu eða að.. já.

Rétt áðan kom hingað maður og rétti mér umslag. Í umslaginu var miði og á honum stóð: "Would you like to come to dinner with me tonight?" Ekki skilnaðarpappírar. Ég náði í gulan post it, límdi á miðann og sendi til baka: "I'd love to come with you".

Síðast fór hann með mig í breska sendiráðið og réði mann af dögum niðrí kjallara á meðan ég drakk kók light og borðaði snittur. Í kvöld ætlar hann að kynna mig fyrir helsta tengilið sínum, íslenskum agent sem er að byggja upp sambönd og stefnir að því að komast mjög deep undercover í íslensku valdaklíkunni.

Ég hef mestar áhyggjur af því.. í hverju ég á að vera.

Ég var sótt rétt eftir hálf átta. Við vorum sein og hann var ekkert að slaka á. Porsche fer mjög hratt. Ég sat í farþegasætinu og var viss um að kampavínsflaskan sem ég hélt á myndi líklega enda í hausnum á mér.. in a brutal way.. en hann hefur betra fjarlægðarskyn en ég. (scientific fact ladies)

Enduðum fyrir framan hús við rólega götu í góðu hverfi. Þar sem maður ímyndar sér að fólk setjist að með þrjú börn, fái sér hund.. au pair.. lifi góðu lífi. Ég var búin að spyrja hann hvert við værum að fara og það eina sem hann sagði var "it's just a date".

Ég var stressuð. Vopnaður maður við hliðina á mér. En svo fór ég að hugsa.. ég hef ekki gert neinum neitt. Hann ætlar ekkert að gera mér. Ég er nobody. Nema náttúrlega ef femínistarnir.. nei andskotinn, ég trúi því ekki! Við vorum komin upp að útidyrahurð á fallegu einbýlishúsi þegar ég fékk allt í einu sjokk og áttaði mig á því að.. kannski ætlaði hann ekki að gera mér neitt.. kannski ætlaði hann að gera hverjum sem var þarna inni eitthvað!

Hurðin opnaðist...

Mér finnst svo merkilegt hvað svona secret service agents er eðlilegt og skemmtilegt fólk. Þau eru par, vinna saman. Ef þau hefðu ekki farið að bera saman græjur (hnífa, byssur, talstöðvar, penna sem skýtur deyfiörvum) hefði ég haldið að ég væri í svona venjulegu matarboði! Fengum æðislega góðann mat. Ég á aldrei eftir að þora að elda aftur fyrir hann. Verð eiginlega að ná í slökkvitækið á ganginum og keyra það í gegnum ofnhurðina. Segja að það hafi orðið slys.. og ég hafi ekki ennþá lært á eldavélina. Ég finn eitthvað. Sátum og kjöftuðum í allt kvöld og ég skemmti mér rosalega vel. Þar sem ég drekk ekki vín rétti hann mér bíllykilinn þegar við vorum búin að kveðja. Áður en hann sleppti takinu af lyklinum spurði hann: "you haven't been drinkin, have you?" Ég svaraði: "no". (Iss.. hann vissi það alveg). "Are you sure?", spurði hann. "Would I lie to you darling", svaraði ég. "Well...", hann glotti, "we have established you are a liar.. I just don't know if you have lied to me yet".

Touche!

Við eigum eftir að eiga dásamlegt samband byggt á solid vantrausti á hvoru öðru. Ég sé ekki af hverju það ætti ekki að ganga eins og í sögu. Við eigum það sameiginlegt að vera bjartsýn, frestum hlutum sem við nennum ekki að díla við.. og við erum bæði.. a bit looney.

Fólk sem þekkir mig veit að ég kann að meta kraftmikla bíla. Þetta er ekki metaphor. Ég viðurkenni fúslega að ég átti ekki von á því að ég myndi nokkurtíma prufa svona græju, sem þessi bíll vissulega er. Það gerist bara í bíómyndum. Eða á bloggsíðum.

Breski maðurinn hafði verið að senda sms á fullu á meðan ég var að keyra. Skyndilega fékk hann sms til baka. Þegar hann hafði lesið það gerði hann mér tilboð sem ég er ekki viss um að ég geti hafnað.

Hann útskýrði fyrir mér að hann væri búin að leita sér að partner - lengi. Hefur ekki fundið neitt sem hentar. Umsækjendurnir hafa verið of ungir, hafa ekki næga reynslu, eins og gengur. Hann vantar natural, konu með reynslu.

Konu sem kann að hagræða sannleikanum og getur talað sig út úr hvaða aðstæðum sem er. Konu sem getur átt herbergi á meðan hann er að murka lífið úr einhverjum, á mannúðlegan hátt, in the back. Konu sem getur gengið á literally lethally háum hælum, og er ekki hrædd við að nota þá, in a sinister way. Konu sem hefur neglur sem geta klórað augun úr fólki - ef þarf. Konu sem skilur að kvenleiki er eitthvað sem hægt er að misnota.. og er ófeimin við að gera það. Konu sem hefur enga samvisku, enga sál, no ethics, no morals. Konu sem er fit. Konu sem hefur húmor og touch of cool. Konu sem kann sig - allstaðar - og veit hvenær hún á ekki að kunna sig.

Hér þagnaði hann.

Ég spurði strax hvort hún mætti hafa frjálslegan hárvöxt á efrivörinni og þegar svarið var já.. come on! Ekki spurning! Þetta djobb er fyrir mig! Ég er.. allt þetta og svo miklu, miklu meira! Ég er svo glöð að einhver sá loksins alla möguleikana sem leynast í mér!

Ég fæ samt ekki svona bíl fyrr en ég er búin að vera on the job í minnst fimm ár og ég fæ bara licence to maim til að byrja með. Motherf#%!&$!!

Ég var rosalega þreytt í gærkvöldi. Fór í bað þegar ég kom heim úr vinnunni, lá uppí rúmi og sofnaði í klukkutíma. Fór fram og tók til fyrir afmælið og þó að ég sofnaði fyrir klukkan ellefu var ég að vakna. Svaf í gegnum fimm sms þó síminn væri í rúminu hjá mér.

Í dag þarf ég að snappa aftur í húsmóðurgírinn a.s.a.p., þar sem ég er að fara að halda barnaafmæli klukkan tvö.

Í kvöld er ég að fara að hitta Walther.

Doddi er orðin sjö ára. Sjö ár síðan ég hélt á þessum pínulitla strák sem var örlítið bláleitur í framan þegar hann fæddist.

Jóhanna var með sólhatt þennan dag sem hún kom uppá spítala til að sjá bróður sinn í fyrsta skiptið. Vá hvað tíminn líður rosalega hratt.

Lífið er keðja af minningum og í dag bjuggum ég og krakkarnir til nokkrar góðar.

Þegar gestirnir voru farnir brugðu Rufus og Werner á leik og sungu afmælissönginn.

Rufus tapaði sér örlítið á háu nótunum.

Koss fyrir afmælisbarnið.

Neeeeiiii!! Ekki toga í skottið á mér!

Ég var að koma uppúr baði áðan þegar ég tók eftir því að brjóstin á mér lafa mislangt niður. Ég veit ekki betur en að þau hafi lafað jafn langt niður fram að þessu en nú lafir annað þeirra alveg einum og hálfum sentimetra neðar en hitt. Að vísu lagast þetta þegar ég lyfti vinstri handleggnum upp að öxlum en ég sé ekki alveg hvernig það á að gera sig þegar ég er að táldraga menn. Viðkomandi gæti haldið að það vantaði eitthvað í mig ef ég hef aðra höndina alltaf uppi. Nema ég þykist vera með hausverk og haldi um ennið allan tímann, gæti sloppið þannig þó það sé ekkert rosalega kynæsandi.

Af hverju fer aldurinn svona með mann? Hvers á ég að gjalda? Já.. og svo stendur annað eyrað á mér lengra út frá höfðinu en hitt. Svona misræmi fer í mínar fínustu taugar! Hver er aðkoma tryggingastofnunar að svona málum? Búum við ekki í velferðarþjóðfélagi? Maður spyr sig.

Ekki get ég deitað smið eða handverksmann, því þeir eru með tommustokk í augunum og þetta blasir við um leið og ég tæti mig úr fötunum!

Er virkilega svo illa fyrir mér komið að ég get eingöngu sængað með rangeygðum mönnum?

Ég sem hafði tekið því sem gefnum hlut að vera alltaf með jafnsíð brjóst og var búin að reikna út að á þeim hraða sem þyngdaraflið vinnur verða geirvörturnar ekki komnar niður á nafla fyrr en um áttrætt.. en ónei.. nú verður önnur geirvartan á naflanum og hin komin niður í KLOF!

Ég er í sjokki yfir þessu. Vá hvað lífið er ósanngjarnt.

Í gær, á skotæfingarsvæði lögreglunnar, með walther ppk í höndunum og heyrnahlífar á hausnum.. að miða á sílúettu af manni á plaggati nokkrum metrum fyrir framan mig.. áttaði ég mig skyndilega á því hvað er búið að vera að plaga mig.

Þegar ég var búin að tæma magasínið í plaggatið rétti ég eigandanum byssuna sína og sagði honum að mig langaði ekki að gera þetta lengur og ég þyrfti að fara heim. (Fyrirgefðu ef ég var dónaleg.)

Þegar ég kom heim fór ég í bað og hugsaði málið betur.

Fyrir nokkrum mánuðum síðan var ég spurð: "hvað vilt þú?". Ég var að panta mér mat á veitingastað.. en eins leikin og ég er í að oftúlka það sem fólk segir við mig.. fór ég að hugsa um hvað ég vil.. í stærra samhengi. Hvað vil ég í lífinu? Og ég vissi það ekki. Man ekki hvað ég pantaði, en ég get lofað ykkur.. það var ekki það sem mig langaði í. Ég veit ekki af hverju ég geri það. Panta mér alltaf eitthvað sem mig langar ekki í. Líklega geri ég það vegna þess að ég hef óheyrilega dýran smekk og þegar mér er boðið vil ég ekki panta eitthvað sem er mjög dýrt. Þó ég viti vel að viðkomandi hefur efni á því.

Ég panta mér bara það sem mig langar í þegar ég borga. Af hverju er það? Getur verið að ég skammist mín fyrir að hafa dýran smekk? Af hverju er það?

Ég hef líklega verið ca átján ára þegar ég var einusinni sem oftar að keyra besta vin minn í vinnuna. Hann vann á bensínstöð og á leiðinni fórum við að tala um hvað okkur langaði að gera í framtíðinni. Mig langaði svo margt og hann sagði mér að það væri bara eitt fyrir hann að gera: skrifa. Honum fannst það fúlt því hann var ekki viss um að hann langaði til að gera það. Ég sagði honum að ég öfundaði hann og ég öfundaði hann ennþá. Ég vildi óska þess að ég hefði haft eitthvað eitt sem ég væri eins góð í og hann. Ég er ekki þannig. Ég get gert margt. Finn bara aldrei þetta eina sem ég er mjög góð í að gera. That sucks.

Mjög seint í gær komst ég að því hvað ég vil. Ég gerðist svo djörf að segja vinkonu minni frá því og ólíkt því sem ég átti von á.. - að hún myndi hlæja og spyrja hvort ég væri búin að vera að drekka - sagði hún: "go for it girl, þú getur það vel!".

Það fyrsta sem ég þarf að gera - til að geta gert það sem ég vil gera - er að klára verkefnið sem ég er að vinna núna. Þegar ég er búin að fá borgað fyrir það get ég keypt mér harðan disk í tölvuna. Þá get ég straujað hana og sett photoshop aftur upp.

Og þá verð ég komin með verkfærið sem ég þarf til að hrinda fyrsta áfanga þessarar áætlun í framkvæmd.

Að sjálfsögðu er draumurinn minn far out eins og flestar hugmyndir mínar og líklega verður hann aldrei að veruleika.. en so what? Það vita allir að þeir sem lifa drauminn sinn verða oftast fyrir vonbrigðum hvort sem er.

Að sjálfsögðu fer ég á Duran, en ekki hvað? Keypti meira að segja miða á A-svæði og við vinkonurnar ætlum í keppni um hvor okkar getur snert höndina á John Taylor.

As if.

En ég er samt á A-svæðinu. Önnur vinkona mín hringdi áðan til að taka stöðuna, spurði mig hvað ég væri eiginlega að gera þar, þeir væru allir orðnir krumpaðir og gamlir og miklu flottari úr fjarlægð. "Þá tekur maður bara niður gleraugun", svaraði ég og við fórum að skellihlæja. Iss.. iss piss! Nokkrar hrukkur hafa aldrei pirrað mig, hvorki á mér né öðrum. Verst að hrukkur virðast ekki nokkurt einasta garantí fyrir þroska hjá viðkomandi. -Aftur, hvorki hjá mér né öðrum.

Fór að hugsa um að mér finnst synd og skömm að ég eigi ekki eitthvað af þessum hörmulegu 80's fötum sem ég gekk í á sínum tíma til að sporta á tónleikunum. Þó mér finnist sumt af því sem er í verslunum í dag ekki síður hörmulegt. Ætla ekki að fara að eyða offjár í skrípagalla fyrir eitt kvöld.

Þá mundi ég það.. ég á gallajakka sem ég kallaði "kick-ass" á sínum tíma (16 ára) og hann var svo dýr að ég hef passað uppá helvítið alla mína búferlaflutninga, þó ég veigri mér við að fara í hann í hvert einasta sinn sem ég rekst á hann í einhverjum kassa þegar ég er að flytja. Jafnvel þegar ég bjó í íbúð sem var með svo lítilli geymslu að ég varð að henda nærri öllu geymsludótinu mínu.. ekki henti ég ljóta gallajakkanum.

Innst inni hef ég líklega vitað allan tímann að Duran myndi koma til landsins og akkúrat þessvegna henti ég ekki jakkanum, því við skulum átta okkur á því að hann er svo ljótur og 80's legur að ég get nánast hengt mig uppá það að hann komist aldrei beinlínis í tísku aftur. Það verða engin barnabörn sem missa vatn yfir þessari flík í skápnum hjá ömmu, no worries. Auðvitað ætti ég að grafa þennan viðbjóð út úr geymslunni því ef einhvertíma verður rétti tíminn til að sporta þessum hryllingi aftur.. þá er það n.k. fimmtudag. Ég þori að veðja að ég passi meira að segja í kvikindið!

Þá víkur sögunni að þessu eina þarna.. sem er óyfirstíganlegt. Sama hvað ég sé fyrir mér að ég yrði hreint út sagt æðisleg pæja í þessum jakka, nenni ég ekki niðrí geymslu til að finna hann.

Auðvitað fékk ég nostalgíukast og fór í geymsluna. Skipti meira að segja um peru svo nú er diskófílingurinn sem myndaðist þegar flúorperan blikkaði farinn.

Gekk nánast að jakkanum vísum í þessum kassa hérna - ekkert að marka mig frekar en fyrri daginn. Hélt að kassinn væri rauður. Anyway. Tel þetta líka nokkuð góða sönnun fyrir því að myndin er ófölsuð og hann hafi verið þekktur sem "kick ass jakki" í töluverðan tíma þar sem þetta er skrift fyrrverandi eiginmanns míns og annaðhvort hef ég lagt töluverða vinnu í að falsa þessar færslur.. og ég lofa ykkur.. hvorki ég né Tóti hefðum nennt því. Myndin sannar líka að jakkinn var geymdur með smókingnum. Viðkvæmar persónu upplýsingar sem ég hefði máð út ef ég væri með photoshop á vélinni.

Nú þegar ég er komin með jakkann í hendurnar og búin að máta hann.. ég bara dey. Mér finnst þetta svo fyndið.

Fann líka sleezbag slut kjól sem ég keypti mér einu sinni á útsölu. Nennti ekki að máta hann í búðinni. Leit út eins og rúllupylsa þegar ég fór í hann svo ég setti hann í geymsluna. Nú lít ég hinsvegar út eins og sleezbag slut þegar ég fer í hann.. svo hann fer aftur í geymsluna. Ég er að velta því fyrir mér af hverju ég keypti hann og hvort ég myndi kaupa hvað sem er ef það kostar þúsundkall og af hverju ég hendi honum ekki núna..

Auðvitað birti ég mynd af mér í jakkanum! Það er samt eitt að segja frá missíðum brjóstum, bólum og jafnvel inngrónum hárum í nára.. en að birta mynd af sér í þessu!

Gæti haft afleiðingar.

Svona var lífið 1987. Þetta þótti mér verulega móðins.

Ætti maður að útbúa borða: "I love you John"

Maður spyr sig.

Væri eiginlega flottara að hafa borða: "I love WHAM". Fyrst það verður leitað á öllum við innganginn og hnífar og byssur fjarlægðar.

Nii.. það er víst hægt að myrða með berum höndum líka.

Nei auðvitað er engin draugur í honum.. en eitthvað furðulegt er á ferðinni.

Ég hef kvartað opinberlega á heimasíðunni minni áður yfir Tal Ogvodafone stöfunum á símanum mínum, reynt að láta laga það og ekkert hefur breyst. Það stendur ennþá Tal Ogvodafone á enninu á Dodda.

Ég var hætt að láta það pirra mig þegar skyndilega fór að birtast fyrir neðan Tal Ogvodafone: MUNIÐ AÐ KJÓSA MANN. Þetta rennur yfir skjáinn.

Nú er þetta búið að vera svona í nokkra daga. Áðan leiddist mér svo mér datt í hug að hringja í Og Vodafone og reyna að fá skýringar á þessu. Var spurð hvort þetta væri bara ekki sms sem ég hefði fengið sent.. eh.. nei, það held ég örugglega ekki.. enda ætti það ekki að vera "á forsíðu".

Skrítnast af öllu er að þetta kemur bara á símann minn þegar ég er heima hjá mér. Þegar ég sagði þjónustufulltrúanum það.. er ég hrædd um að hún hafi hætt að trúa mér. Ég er reyndar ekkert hissa á því og lái henni það ekkert. Þar sem mér var ekki hætt að leiðast þegar ég var búin að tala við hana ákvað ég að reyna að ná mynd af þessu.. og finnst mér hafa tekist ágætlega upp og legg þessar myndir fram sem sönnunargögn a, b og c í málinu.

En.. the fact remains að síminn minn segir mér stöðugt að muna að kjósa mér mann.. og það er farið að fara í taugarnar á mér, þar sem ég ætla bara ekkert að kjósa mann!

Nú spyr ég: Hver í fjandanum er að gas-light-a mig?