Þriðjudagur, 10. maí 2005
Ég var að hjálpa Dodda að læra. Hann átti að skrifa sögu um vorið og ég sat með honum inní stofu og spurði hann hvað gerist á vorin.
Jú.. á vorin kemur lauf á trén, sólin hækkar á lofti, fuglarnir syngja, grasið verður grænna, pöddurnar fara á stjá... "og vegavinnutæki eru útum allt til að gera við götur", gall í frumburðinum.
Ég skrifaði "Á vorin er gert við götur."
Okkur fannst þetta óhugnarlega fyndið. Ég las vorsöguna fyrir Dodda og Jóhanna sagði honum að ef kennarinn myndi spyrja af hverju hann segði að það væri gert við götur á vorin, ætti hann að segja að systir hans hafi sagt það. "Ha?" spurði Doddi. "Datt þér í hug að það væri gert við götur á vorin?", spurði ég. "Nei", svaraði Doddi. "Hverjum datt það í hug?", spurði ég. "Guði", svaraði Doddi.
Það er ljóst að Doddi þarf ekki á fermingarfræðslu að halda. Hann er með þetta allt á hreinu. Auðvitað var það Guð sem ákvað að gera við götur á vorin. Þótt vegir hans séu órannsakanlegir, þurfa þeir að vera færir...