Sunnudagur, 01. maí 2005
Ţegar ég vaknađi í morgun var ég gjörsamlega ađ drepast í rassinum, lćrunum, maganum og upphandleggjunum. Ég fór náttúrlega aftur í leikfimi í dag, endurtók prógrammiđ og voila! - mig langar ađ deyja.
Á eftir fór ég í mat til mömmu og sagđi "ái" í hverri tröppu upp á fjórđu hćđ. Ég fékk grillađ lćri og borđađi eins og ég hefđi ekki borđađ dögum saman, var svo svöng. Á leiđinni niđur aftur endurtók ég "ái" möntruna og ţegar ég kom heim tók viđ sama sagan upp tröppurnar og nú hef ég fengiđ mér sćti og sé ekki framá ađ ég muni standa upp aftur.. ever.
Ég spái ţví ađ ég verđi sofnuđ um níu.