ravings of a lunatic: Mamma dauðans

Mamma dauðans

Miðvikudagur, 04. maí 2005

Vá hvað Doddi er fúll útí mig núna. Hann var með laflausa tönn sem var samt ekki alveg eins laflaus og ég reiknaði með.. og ég kippti henni úr.

Það heyrðust brak og brestir og blóðið flæddi út um allt. Mér brá. Dodda líka.

Ég er búin að hugga hann og hugga og hann sagði mér að ég væri "vond mamma". Þar runnu plön þessarar viku útí sandinn. Ég verð ekki besta mamma í heimi úr þessu.. allavega ekki í þessari viku. Spurði hann áðan hvort hann gæti hugsað sér að fyrirgefa mér þetta einn daginn. Hann sagðist skyldi hugsa málið.

Líklega er ég vond mamma. Hér er brot úr samtali okkar:

Doddi: "mamma af hverju ertu alltaf að meiða mig?"
Anna: "alltaf? alltaf? alltaf? Er ég alltaf að meiða þig?"
Doddi: "já mamma! alltaf!"
Anna: "hvenær hef ég meitt þig áður?"
Doddi: "eins og þegar þú klóraðir í gegnum mig"
Anna: "klóraði í gegnum þig?
Doddi: "já! í sundi!"
Anna: "já.. en Doddi ég gerði það óvart.. við vorum bara að leika og ég var með langar neglur"
Doddi: "en þú gerðir það samt!"
Anna: "í hvaða fleiri skipti hef ég meitt þig?"

löng þögn

Doddi: "ég man það ekki en samt hefurðu oft gert það!"
Anna: "en það var örugglega óvart. Þú hefur líka oft meitt mig óvart"
Doddi: "en ég er bara lítill strákur mamma! Ég er ekki stór eins og þú!"

löng þögn

Anna: "en ef ég lofa þér að kippa úr mér tönn þegar ég verð gömul og þú verður stór? Hvernig líst þér á það?"

önnur löng þöng

Doddi: "ókey"

Ég verð pottþétt komin með falskar um áttrætt. Hann má kippa þeim úr mér ef hann langar.

Anna: "en tannálfurinn kemur ef þú setur tönnina undir koddann"
Doddi heldur á tönninni á milli þumals og vísifingurs og horfir ásakandi á mig og tönnina til skiptis og segir: "ég vil ekki setja þessa tönn undir koddann. Ég vil eiga hana alltaf.

Vá.. gaman hjá mér. Næst þegar hann vill fá eitthvað og ég segi nei.. verður tönnin dregin fram með tilheyrandi "versta mamma í heimi guilt-trip-i" hjá mér. Vei. Hann er útsmoginn. Allt of skyldur mér. Augljóst að verðgildi þessarar tannar verður ekki metið í krónum og aurum.

Anyway. Ég er búin að eyða tveimur lífum í viðbót af níu lífum mínum á hálfu ári. Eitt fór rétt áðan þegar ég keyrði í veg fyrir ljóslausan bíl, eitt fór fyrir stuttu síðan í brostið hjarta. Áður var ég búin að eyða tveimur. Eitt fór í brostið hjarta fyrir sex árum síðan og hitt fór þegar ég var næstum dottin í foss þegar ég var níu ára.

Ég á fimm eftir. Þegar þau eru búin spái ég því að ég drepist í.. svefni. Það væri alveg eftir mér að drepast á svona óspennandi máta.

Nema náttúrlega ef ég drepst úr blóðmissi þegar fullorðinn sonur minn dregur úr mér framtönn í svefni á elliheimilinu Grund - með krafttöng...

| anna | 23:31 |