Miðvikudagur, 04. maí 2005
Ég var stödd á bensínstöđ í hádeginu og varđ á ađ segja stundarhátt "ég ćtti náttúrlega ađ kaupa mér blóm", viđ mömmu sem var međ mér í röđinni á kassanum. Mamma var alveg sammála mér, ég ćtti ađ kaupa mér blóm.
Haldiđi ađ mađurinn sem var í röđinni á undan mér hafi ekki kippt í einn blómvöndinn, keypt hann og gefiđ mér áđur en hann fór út.
Ekkert smá sćtur! Ef hann hefđi veriđ 105 árum yngri hefđi ég örugglega beđiđ hann ađ koma međ mér á deit en mér brá svo ađ ég sagđi ekki orđ, jú.. held ég hafi örugglega sagt "eh... haha.. takk".
Mér finnst ćđislegt ţegar eitthvađ svona óvćnt gerist og hvađ get ég sagt.. einu sinni voru ţađ miđaldra menn sem heilluđust af mér. Nú eru ţađ elllilífeyrisţegar.
What are you gonna do?