ravings of a lunatic: He's back

He's back

Fimmtudagur, 05. maí 2005

Það er aðeins einn maður í mínu lífi sem hefur hreyft við hjarta mínu á hátt sem seint verður leikið eftir. Þessi maður er Ófeigur.

Núna rétt áðan gerði hann vart við sig aftur eftir langt hlé, sem hlýtur að þýða að hann er laus af Kleppi, eða á leiðinni í helgarfrí. Fyrr í kvöld kom hingað leigubílstjóri sem leit flóttalega í kringum sig áður en hann rétti mér kassa. Þegar ég opnaði blasti við mér krumpað Morgunblað, mynd af Hitler, dínamít stöng og sleggja. Ég þekki minn mann. Þetta er Offi að segja mér að hann vilji hitta mig fljótlega.

Hann kann að fullnægja öllum mínum líkamlegu þörfum en er jafn ófær um að uppfylla tilfinningalegar þarfir, bæði sínar eigin og annarra. Hann er.. það sem kallast: "tilfinningafatlaður" eða "tilfinningaöreigi". Hann notar orðið "mongo" yfir allt sem tengist tilfinningum og fær óstöðvandi hóstaköst ef maður tekur utanum hann á almannafæri. Skyldi maður vogar sér að kyssa hann, þar sem fólk gæti mögulega séð til, hikar hann ekki við að slá frá sér og sparka.

Ástæðan fyrir þessu er sú að þegar Ófeigur var lítill strákur átti hann hamstur sem hét "Hamstur II". Hann fór með þennan vin sinn í skólann og í fjölskylduboð. Hafði hann með sér hvert sem hann fór. Geymdi hann í hægri buxnavasanum. Áður hafði hann átt annan hamstur sem hét einfaldlega "Hamstur", en hann geymdi hann í rassvasanum og Hamstur dó áður en þeir náðu að þróa náin vinskap.

Þegar Ófeigur varð fyrir því óláni að fótbrotna á skíðum gerðist atvikið sem átti eftir að lita tilfinningalíf hans (eða skort á því) allar götur síðan. Hann sat í hjólastól í garðinum þegar Hamstur II slapp úr vasanum og hljóp útá gangstétt. Vildi svo óheppilega til að verið var að steypa nýja gangstétt og Hamstur II sökk. Þetta var svakalega fljótþornandi steypa og þó að Ófeigur hafi ýtt sér eins hratt og hann gat í hjólastólnum náði hann ekki að bjarga besta vini sínum, sem hlaut steinsteypta gröf.

Seinna braust Ófeigur reyndar inná vélaleigu Byko á fylleríi, náði sér í loftbor, braut upp gangstéttina, fann Hamstur II og jarðaði hann hjá mennskri ömmu sinni í kirkjugarðinum í Vesturbæ, en það er önnur saga. Hann var fundin ósakhæfur vegna tilfinningakvíða og slapp við dóm.

Ófeigur náði sér aldrei fyllilega eftir að hafa orðið vitni að þessum hörmungum. Hann hefur ekki geta bundist neinum tilfinningalegum böndum uppfrá þessu og er haldin gangstéttafælni á mjög háu stigi sem lýsir sér þannig að hann gengur helst á grasi eða malbiki. Það síðasta sem ég sagði við hann face to face var "að reyna að komast nálægt þér er eins og að brjótast inn í dýflissu úr járni!" Svo hann sendir mér dínamít og sleggju. Hann er svo mikil dúlla. Myndin af Hitler hefur hann haft með vegna þess að hann trúir því að þetta sé náfrændi hans sem býr í Vogunum. Hann veit líka að ég held sambandi við þennan frænda hans, sem heitir Hilmar, til að fá fréttir af Offa eftir að hann var settur í einangrun. Hilmar er hinsvegar bara strætóbílstjóri en hann er lítill, skrýtinn, með asnalegt yfirvaraskegg og alltaf í gúmmístígvélum.

Ég vona að Offi komi ekki innum svalirnar eins og síðast. Djöfull brá mér...

| anna | 22:38 |