 |
|
|
|
 |
Að kunna að fyrirgefa
Fimmtudagur, 05. maí 2005
Þegar ég rifaði glyrnurnar í morgun sá ég að Doddi stóð yfir mér. Ég lá grafkyrr og mat stöðuna. Hann virtist ekki horfa neitt sérstaklega illilega á mig, eiginlega meira.. ástúðlega. Skyndilega hallaði hann sér að mér og rétti út litlu höndina sína. "Sjáðu mamma.. sjáðu hvað tönnin er fín." Ég reisti höfuðið örlítið frá koddanum og kíkti á tönnina. "Já hún er rosalega fín", svaraði ég. Doddi velti tönninni í lófanum í smá stund og svo sagði hann: "ég er búin að fyrirgefa þér mamma, ég gerði það meira að segja í gær", svo kreppti hann lófann utanum tönnina og skreið undir sæng til mín og tók utanum mig af öllum lífs og sálar kröftum. Það gerist ekki öllu betra en þetta. | anna | 10:05 |
comments
Mikið er nú gott að hann er búinn að fyrirgefa þér meira mongo ruglið alltaf´á þessari síðu Nr. 2 | posted by: Ófeigur | 5.05.2005 | 20:23:16 | [+] |post a comment
|
Það er fátt verra heldur en þegar börnin eru sár út í mömmu sína.
