Ég ætlaði að fara að versla í dag. Í Bónus.

Ég ætlaði að blogga um það en til hvers.. þegar einhver annar er búin að því og gerir það miklu betur.

Tek samt fram að ég fylgdi honum ekki heim. Ég hef líklega verið aðeins á undan honum. Ég endaði hinsvegar í 10-11 og keypti klósettpappír og ab mjólk. Restin verður keypt á morgun.. þegar Bónus hyskið opnar verslanirnar.

Þegar ég vaknaði í morgun var ég gjörsamlega að drepast í rassinum, lærunum, maganum og upphandleggjunum. Ég fór náttúrlega aftur í leikfimi í dag, endurtók prógrammið og voila! - mig langar að deyja.

Á eftir fór ég í mat til mömmu og sagði "ái" í hverri tröppu upp á fjórðu hæð. Ég fékk grillað læri og borðaði eins og ég hefði ekki borðað dögum saman, var svo svöng. Á leiðinni niður aftur endurtók ég "ái" möntruna og þegar ég kom heim tók við sama sagan upp tröppurnar og nú hef ég fengið mér sæti og sé ekki framá að ég muni standa upp aftur.. ever.

Ég spái því að ég verði sofnuð um níu.

Ég lá lengi uppí rúmi í gær og reyndi að sofna. Sem er fáránlegt vegna þess að ég var örþreytt. Held að ég hafi sofnað um eitt. Ég er að borga fyrir það núna.

Ljóta ruglið.

Í þessari viku hef ég ákveðið að reyna að komast á verðlaunapall fyrir að vera besta mamma í heimi. Ég ætla að byrja strax og ég kem heim á því að versla í matinn. Það sem er komið á innkaupalistann so far er:

tannþráður

Þegar ég var búin í vinnunni ætlaði ég svo sannarlega að fara að versla. Keyrði í áttina að Bónus en þegar ég sá alla bílana þar fyrir utan féllust mér hendur. Ég nenni þessu ekki. Ég nenni ekki að væflast um tóma búð og finna eitthvað og bíða svo í fimm km röð til að komast til að borga. Af hverju fór ég ekki í hádeginu eins og ég geri alltaf? Af hverju? Af hverju? Af hverju????

Ég snéri við, fór í Krónuna og átti alveg einstaka upplifun við kassann. Ég keypti heilann, ófrosin kjúkling sem kostaði tæpar 800 krónur, ferskt salat og extra tyggjó poka. Fyrir þetta borgaði ég sléttar 600 krónur af því kjúklingurinn var á einhverjum afslætti.

Sama sagan samt þarna.. allt tómt. Hvað ég finn til með fólki sem getur bara verslað eftir vinnu á daginn. Ég fer í hádeginu á morgun að versla rest.

Fokk.. gleymdi tannþræðinum.

Það kom maður í vinnuna til mín í dag. Þessi maður er svona lækna eitthvað, rosa klár strákur. Hann fékk sér sæti og talaði við mig smá og svo rak hann augun í vaselínið sem ég geymi á skrifborðinu mínu, sem ég nota sem varasalva á heitum og þurrum dögum hér í sahara, þar sem skrifstofur fyrirtækisins eru staðsettar.

Við hliðiná vaselín krukkunni hef ég geymt tómt lyfjaglas núna í nokkrar vikur. Í því voru sýklalyf sem læknirinn minn lét mig fá gegn þrálátum bólum í fési. Fyrrnefndur maður tók upp vaselínið með hægri og lyfjaglasið með vinstri og las heiti lyfsins. Hann horfði til skiptis á vaselínið og lyfjaglasið og svo horfði hann á mig og fór að skellihlæja.

Ég er búin að vera þreytt og pirruð í dag og generally illa fyrir kölluð svo ég hvæsti á hann: "hvað?" Þegar hann var búin að jafna sig spurði hann mig hvort ég gerði mér grein fyrir því að þetta sýklalyf.. sem ég geymi við hliðiná vaselíninu.. á skrifborðinu mínu.. er eitt af því algengasta sem gefið er við hinum ýmsu kynsjúkdómum.

Eh.. nei.. ég get ekki sagt að mér hafi verið kunnugt um það, enda er ég búin að henda lyfjaglasinu og vaselínið er komið ofaní skúffu. Nú þarf engin að vita af þessu.

Ljótu perrarnir þessir læknar alltaf.

Þegar ég kom heim í gær með kjúkling, extra tyggjó og salat í Krónupoka, opnaði ég hurðina á íbúðinni og klemmdi mig, því skáphurðin á forstofuskápnum var opin. Ég gaf frá mér kæft óp og hvæsti "andskotans, helvítis, djöfulsins, óþolandi helvítis drasl sem er alltaf hérna". Á þessu andartaki voru örlög kvöldsins ráðin.

Frumburðurinn var í karate og þegar Doddi hafði dragnast upp tröppurnar sagði ég honum að fara í bað. Hann tætti sig úr fötunum og ég útbjó bað fyrir hann. Klukkuna vantaði örfáar mínútur í sex. Síminn hringdi. Harpa á línunni.

Það hefði ekki getað verið betra. Mér finnst nefnilega alveg æðislega gaman að kjafta við Hörpu á meðan ég tek til. Ég var í símanum í einn og hálfan klukkutíma. Á meðan... henti ég drasli úr forstofuskápnum í svartan ruslapoka, setti í uppþvottavél, þurrkaði af borðum í eldhúsinu, henti rusli, sópaði gólfið í allri íbúðinni, þvoði Dodda og þurrkaði, kryddaði kjúkling og setti í ofninn, þreif skrifborðið mitt, gekk frá fötum af snúrunni, setti í þvottavél, hengdi upp og bjó til innkaupalista fyrir daginn í dag.

Þegar Jóhanna kom heim sagði ég henni að fara í bað. Passaði akkúrat að þegar hún kom uppúr baði var maturinn tilbúinn. Eftir mat gekk ég frá í eldhúsinu, vann í heimasíðunni sem ég tók að mér að gera, kom Dodda í rúmið og þá..

..þá fann ég allt í einu alveg svakalega þörf fyrir að sníða bikiníkjól fyrir utanlandsferðina sem ég er að fara í. Ég komst að því að nú hafa börnin eyðilaggt enn ein sníðaskærin mín og fór með þögla bæn þar sem ég þakkaði fyrir að ég er ekki geðbiluð og sæi ekki þörf á að refsa þeim sérstaklega fyrir það. Ljósi punkturinn er náttúrlega að það eru alltaf til skæri í eldhúsinu. Nú verða þau bara sex í staðinn fyrir fimm. Ég átti ljóst efni sem ég man að ég keypti fyrir ca 8 árum síðan og ætlaði að sauma mér bol. Sem betur fer nennti ég því ekki og nú á ég bikiníkjól.

Allt þetta og ég fór uppí rúm fyrir tíu.

Geri aðrir betur.

Ég var stödd á bensínstöð í hádeginu og varð á að segja stundarhátt "ég ætti náttúrlega að kaupa mér blóm", við mömmu sem var með mér í röðinni á kassanum. Mamma var alveg sammála mér, ég ætti að kaupa mér blóm.

Haldiði að maðurinn sem var í röðinni á undan mér hafi ekki kippt í einn blómvöndinn, keypt hann og gefið mér áður en hann fór út.

Ekkert smá sætur! Ef hann hefði verið 105 árum yngri hefði ég örugglega beðið hann að koma með mér á deit en mér brá svo að ég sagði ekki orð, jú.. held ég hafi örugglega sagt "eh... haha.. takk".

Mér finnst æðislegt þegar eitthvað svona óvænt gerist og hvað get ég sagt.. einu sinni voru það miðaldra menn sem heilluðust af mér. Nú eru það elllilífeyrisþegar.

What are you gonna do?

Vá hvað Doddi er fúll útí mig núna. Hann var með laflausa tönn sem var samt ekki alveg eins laflaus og ég reiknaði með.. og ég kippti henni úr.

Það heyrðust brak og brestir og blóðið flæddi út um allt. Mér brá. Dodda líka.

Ég er búin að hugga hann og hugga og hann sagði mér að ég væri "vond mamma". Þar runnu plön þessarar viku útí sandinn. Ég verð ekki besta mamma í heimi úr þessu.. allavega ekki í þessari viku. Spurði hann áðan hvort hann gæti hugsað sér að fyrirgefa mér þetta einn daginn. Hann sagðist skyldi hugsa málið.

Líklega er ég vond mamma. Hér er brot úr samtali okkar:

Doddi: "mamma af hverju ertu alltaf að meiða mig?"
Anna: "alltaf? alltaf? alltaf? Er ég alltaf að meiða þig?"
Doddi: "já mamma! alltaf!"
Anna: "hvenær hef ég meitt þig áður?"
Doddi: "eins og þegar þú klóraðir í gegnum mig"
Anna: "klóraði í gegnum þig?
Doddi: "já! í sundi!"
Anna: "já.. en Doddi ég gerði það óvart.. við vorum bara að leika og ég var með langar neglur"
Doddi: "en þú gerðir það samt!"
Anna: "í hvaða fleiri skipti hef ég meitt þig?"

löng þögn

Doddi: "ég man það ekki en samt hefurðu oft gert það!"
Anna: "en það var örugglega óvart. Þú hefur líka oft meitt mig óvart"
Doddi: "en ég er bara lítill strákur mamma! Ég er ekki stór eins og þú!"

löng þögn

Anna: "en ef ég lofa þér að kippa úr mér tönn þegar ég verð gömul og þú verður stór? Hvernig líst þér á það?"

önnur löng þöng

Doddi: "ókey"

Ég verð pottþétt komin með falskar um áttrætt. Hann má kippa þeim úr mér ef hann langar.

Anna: "en tannálfurinn kemur ef þú setur tönnina undir koddann"
Doddi heldur á tönninni á milli þumals og vísifingurs og horfir ásakandi á mig og tönnina til skiptis og segir: "ég vil ekki setja þessa tönn undir koddann. Ég vil eiga hana alltaf.

Vá.. gaman hjá mér. Næst þegar hann vill fá eitthvað og ég segi nei.. verður tönnin dregin fram með tilheyrandi "versta mamma í heimi guilt-trip-i" hjá mér. Vei. Hann er útsmoginn. Allt of skyldur mér. Augljóst að verðgildi þessarar tannar verður ekki metið í krónum og aurum.

Anyway. Ég er búin að eyða tveimur lífum í viðbót af níu lífum mínum á hálfu ári. Eitt fór rétt áðan þegar ég keyrði í veg fyrir ljóslausan bíl, eitt fór fyrir stuttu síðan í brostið hjarta. Áður var ég búin að eyða tveimur. Eitt fór í brostið hjarta fyrir sex árum síðan og hitt fór þegar ég var næstum dottin í foss þegar ég var níu ára.

Ég á fimm eftir. Þegar þau eru búin spái ég því að ég drepist í.. svefni. Það væri alveg eftir mér að drepast á svona óspennandi máta.

Nema náttúrlega ef ég drepst úr blóðmissi þegar fullorðinn sonur minn dregur úr mér framtönn í svefni á elliheimilinu Grund - með krafttöng...

Þegar ég rifaði glyrnurnar í morgun sá ég að Doddi stóð yfir mér. Ég lá grafkyrr og mat stöðuna. Hann virtist ekki horfa neitt sérstaklega illilega á mig, eiginlega meira.. ástúðlega. Skyndilega hallaði hann sér að mér og rétti út litlu höndina sína. "Sjáðu mamma.. sjáðu hvað tönnin er fín." Ég reisti höfuðið örlítið frá koddanum og kíkti á tönnina. "Já hún er rosalega fín", svaraði ég. Doddi velti tönninni í lófanum í smá stund og svo sagði hann: "ég er búin að fyrirgefa þér mamma, ég gerði það meira að segja í gær", svo kreppti hann lófann utanum tönnina og skreið undir sæng til mín og tók utanum mig af öllum lífs og sálar kröftum.

Það gerist ekki öllu betra en þetta.

Eitt sem ég hef lært á þessu ári sem ég hef fjólublátt verið ein með krakkana: við erum alveg svakalega matgrönn. Til dæmis duga fjórir leggir af kjúkling ofaní fjólublátt okkur þrjú og í gær eldaði ég kjúklingarétt og prufaði að hafa eina bringu. Ég fór fjólublátt með afganginn til Halldórs sem tók mér fagnandi.

Ein kjúklingabringa dugði sumsé fjólublátt okkur þremur - og Halldóri. Dettur mér í hug.. ætli ég sé.. ætli ég sé kannski.. Jesú?

Allavega.. fjólublátt af því ég var með litlar kjúklingabringur í kvöld, ákvað ég að elda tvær fjólublátt. Hefði betur sleppt því. Það er fjólublátt rúmlega ein eftir og við erum öll pakksödd.

Þá veit ég það. Aldrei að elda meira en eina kjúklingabringu fjólublátt ef við erum bara þrjú í mat. Stórsparnaður auðvitað. Ég er að sjálfsögðu fjólublátt með mökk af meðlæti, það skýrir þetta auðvitað.

Það er svo annars í fréttum að ég er að setja upp síðu með fjólubláu lógói og ég finn engan lit sem er flottur fjólublátt við þetta. Kannski er ég búin fjólublátt að missa fjólublátt vitið fjólublátt og veit ekki fjólublátt af því.

Það er aðeins einn maður í mínu lífi sem hefur hreyft við hjarta mínu á hátt sem seint verður leikið eftir. Þessi maður er Ófeigur.

Núna rétt áðan gerði hann vart við sig aftur eftir langt hlé, sem hlýtur að þýða að hann er laus af Kleppi, eða á leiðinni í helgarfrí. Fyrr í kvöld kom hingað leigubílstjóri sem leit flóttalega í kringum sig áður en hann rétti mér kassa. Þegar ég opnaði blasti við mér krumpað Morgunblað, mynd af Hitler, dínamít stöng og sleggja. Ég þekki minn mann. Þetta er Offi að segja mér að hann vilji hitta mig fljótlega.

Hann kann að fullnægja öllum mínum líkamlegu þörfum en er jafn ófær um að uppfylla tilfinningalegar þarfir, bæði sínar eigin og annarra. Hann er.. það sem kallast: "tilfinningafatlaður" eða "tilfinningaöreigi". Hann notar orðið "mongo" yfir allt sem tengist tilfinningum og fær óstöðvandi hóstaköst ef maður tekur utanum hann á almannafæri. Skyldi maður vogar sér að kyssa hann, þar sem fólk gæti mögulega séð til, hikar hann ekki við að slá frá sér og sparka.

Ástæðan fyrir þessu er sú að þegar Ófeigur var lítill strákur átti hann hamstur sem hét "Hamstur II". Hann fór með þennan vin sinn í skólann og í fjölskylduboð. Hafði hann með sér hvert sem hann fór. Geymdi hann í hægri buxnavasanum. Áður hafði hann átt annan hamstur sem hét einfaldlega "Hamstur", en hann geymdi hann í rassvasanum og Hamstur dó áður en þeir náðu að þróa náin vinskap.

Þegar Ófeigur varð fyrir því óláni að fótbrotna á skíðum gerðist atvikið sem átti eftir að lita tilfinningalíf hans (eða skort á því) allar götur síðan. Hann sat í hjólastól í garðinum þegar Hamstur II slapp úr vasanum og hljóp útá gangstétt. Vildi svo óheppilega til að verið var að steypa nýja gangstétt og Hamstur II sökk. Þetta var svakalega fljótþornandi steypa og þó að Ófeigur hafi ýtt sér eins hratt og hann gat í hjólastólnum náði hann ekki að bjarga besta vini sínum, sem hlaut steinsteypta gröf.

Seinna braust Ófeigur reyndar inná vélaleigu Byko á fylleríi, náði sér í loftbor, braut upp gangstéttina, fann Hamstur II og jarðaði hann hjá mennskri ömmu sinni í kirkjugarðinum í Vesturbæ, en það er önnur saga. Hann var fundin ósakhæfur vegna tilfinningakvíða og slapp við dóm.

Ófeigur náði sér aldrei fyllilega eftir að hafa orðið vitni að þessum hörmungum. Hann hefur ekki geta bundist neinum tilfinningalegum böndum uppfrá þessu og er haldin gangstéttafælni á mjög háu stigi sem lýsir sér þannig að hann gengur helst á grasi eða malbiki. Það síðasta sem ég sagði við hann face to face var "að reyna að komast nálægt þér er eins og að brjótast inn í dýflissu úr járni!" Svo hann sendir mér dínamít og sleggju. Hann er svo mikil dúlla. Myndin af Hitler hefur hann haft með vegna þess að hann trúir því að þetta sé náfrændi hans sem býr í Vogunum. Hann veit líka að ég held sambandi við þennan frænda hans, sem heitir Hilmar, til að fá fréttir af Offa eftir að hann var settur í einangrun. Hilmar er hinsvegar bara strætóbílstjóri en hann er lítill, skrýtinn, með asnalegt yfirvaraskegg og alltaf í gúmmístígvélum.

Ég vona að Offi komi ekki innum svalirnar eins og síðast. Djöfull brá mér...

Var að koma heim úr ræktinni og var að fá tölur. Eftir að þjálfarinn kleip í mig alla með töngum um daginn, mældi mig út og suður lagðist hann í útreikninga. Ég er mjög sátt við útkomuna. Ég er 16.3% fita.

Ég mundi að síðast þegar ég var mæld og fituprósentan fundin út var ég 31% fita. Hélt að það hefði verið fyrir minnst fimm árum.

Þegar ég hinsvegar fletti þessu upp á síðunni minni komst ég að því að 10. mars, 2004 var ég 31% fita.

Það er rétt rúmt ár síðan.

Og spáiði í einu.. ég er fyrst núna að byrja að æfa markvisst. Hann var ekki að djóka hann frændi minn þegar hann sagði "annars eru þetta bara genin, og þú hefur þau. Þetta verður ekkert mál ef þú ætlar þér það".

No shit!

All in all er ég bara mjög sátt við þessa framvindu mála.

Það er auðvitað annað sem spilar inní þetta. Ég er "emotional eater". Lýsir sér þannig að ef ég er óhamingjusöm borða ég meira. Komst að þessu þegar ég horfði á Oprah þátt fyrir einhverju síðan og sá sjálfa mig í einum viðmælandanum. Hef örugglega skrifað um það einhvertíma líka. Algengur kvilli sem hrjáir víst marga en um leið og ég varð meðvituð um þennan tendens minnkaði átið.

Komst samt ekki skriður á málið fyrr en ég minnkaði óhamingjuna.

Já og TIL HAMINGJU MEÐ NÝJU VINNUNA HARPA! Ég er ekkert smá ánægð fyrir þína hönd!

Haldiði að hún Sigga vinkona hafi ekki hringt í mig upp úr þurru í gær. Það væri svosem ekki merkilegt.. ef hún væri ekki búsett í Hollandi. Við erum venjulega bara í msn sambandi. Hún er hinsvegar á klakanum um helgina.

As a result.. þá er partí hjá mér í kvöld.

Ég er að fara í plokkun, þaðan í skóleiðangur, þaðan að versla í matinn, þaðan í skrabble hjá Dórinu, þaðan í ræktina, þaðan heim að elda fyrir mig og Siggu, svo kemur hingað fólk með áfengi og svo...

Danger, danger! High voltage!

Kraftaverk hefur gerst. Ég fann skó. Fann þá auðvitað í síðustu versluninni og eftir tveggja tíma leit. Svo finnst fólki skrítið að mér leiðist að versla.

Nú er fólkið að tínast hingað. Fólkið sem var með mér í bekk í:

Við höldum alltaf hópinn.

Ég er meira aðlaðandi í augum gagnstæða kynsins án gleraugna.

Ég fór út í gær án þeirra. Ég er nefnilega búin að tala svo mikið við Hörpu í síma undanfarið að mér var illt í brjóskinu í hægra eyranu og það var vont að vera með gleraugun. Þetta er náttúrlega bilun.

Nema að þetta hafi verið augabrúnirnar, þær voru náttúrlega nýplokkaðar...

Á leiðinni heim fékk ég t.d. bónorð frá leigubílstjóranum. Ég sagði nei.

Hann var að hneykslast á mér fyrir að vera að fara heim og klukkan ekki orðin þrjú.. varð svona imponeraður þegar ég sagði honum að ég væri að fara heim að horfa á Sledge Hammer. Vá.. ef ég ætti 50' plasmasjónvarp myndi ég þurfa að styrkja útidyrahurðina all verulega. Þegar ég sagði honum að ég ætti pínulítið sjónvarp - til að minnka áhugann hjá manninum - fannst honum það mikill kostur. Spurði hvort það væru hjól á sjónvarpsskápnum og þegar ég sagði "já" fór hann að plana hvernig hægt væri að rúlla sjónvarpinu inní eldhús og horfa á Sledge Hammer yfir matnum og svo gætum við rúllað sjónvarpinu inní svefnherbergi líka..

Ég beið eftir að hann myndi draga upp kaupmála í þríriti.

Þegar ég borgaði honum með debetkortinu sem inniheldur ljótu myndina af mér, sakaði hann mig um að vera með falsað kort. Ekki út af myndinni.. nei. Út af kennitölunni. Hann trúði því ekki að ég væri komin yfir þrítugt. Varð heví alvarlegur og fjandsamlegur og talaði um lögreglu og eitthvað rugl. Ég náði að tala hann ofanaf því. Útskýrði fyrir honum að þetta væri ekkert að marka. Ég missti alveg af öllu sólarljósi í heil fimmtán ár, þegar ég svaf á daginn og vakti á nóttunni, svo það er vel skiljanlegt að ég sé ekki hrukkóttari en raun ber vitni. Ég var líka þeirra gæfu aðnjótandi að mér leiðist alveg skelfilega mikið að liggja í ljósabekkjum. Spáiði í því.. ef ég lít út fyrir að vera yngri en ég er.. er það í raun bilaðri lífsklukku og leti að þakka. Rosalega margar stelpur á mínum aldri sem duttu inn í tanorexíu dæmið og láu í ljósabekkjum í öllum frístundum, með skelfilegum afleiðingum.

Sem betur fer tók hann mig trúanlega. Ég vann hann endanlega á mitt band þegar ég horfði graf alvarleg í augun á honum og sagði, án þess að blikka: "trust me.. I know what I'm doing". Hann fór allavega að hlæja, horfði á mig í smá stund, hristi hausinn.. og renndi kortinu í gegnum vélina.

Þetta meikar samt ekki sense. Það er hægt að kaupa Sledge Hammer á amazon, eins og ég benti manninum á. Kostar minna OG þá sleppur hann við að búa með mér.

Annnars auglýsti ég hálft rúm til leigu með aðgang að skúffu í gær í partíinu og ég er ekki frá því að einn fyrrverandi bekkjarfélagi minn komi til með að banka uppá hjá mér í sumar þegar hann neyðist til að flytja út þegar húsnæðið sem hann er í verður tekið í gegn. Hann spurði hvað þetta myndi kosta og ég sagði "35 þúsund á mánuði". Þá spurði hann hvaða rúm ég væri að tala um. "Rúmið mitt", svaraði ég. "Sefur þú í því?", spurði hann. "Já, auðvitað", svaraði ég. Þá spurði hann hvort einhver önnur þjónusta væri í boði og ég svaraði: "já, en það kostar auka".

Ég veit sko alveg hvað hann er að hugsa.. og GLÆTAN að ég nenni að strauja skyrturnar hans, pressa buxurnar, elda fyrir hann og lesa fyrir hann áður en hann fer að sofa... No fokking way.

Það kostar auka.

Well.. það er jeppi hérna sem ég þarf að koma til eiganda síns. Það gilda því miður ekki sömu reglur yfir bíla sem eru skildir eftir í partíum og áfengi. Ég má ekki eig'ann...

Ég hvet alla sem hafa ekki nú þegar farið að sjá myndina Hotel Rwanda í bíó, að fara og sjá hana.

Ég held að ég sé loksins búin að læra að sniffa tússpenna. Kom hingað maður og bað mig um að gera auglýsingar með sér, sem ég gerði. Á meðan við tússuðum gaus upp mikil tússpennalykt og skyndilega fór okkur að líða geypilega vel. Auglýsingarnar urðu meira og meira "to the point" nema ég velti því fyrir mér hvort við ættum nokkuð að hengja upp þessa sem á stendur: "MÆTIÐ AUMINGJAR" Okkur fannst þetta hitta alveg í mark en síðan þá er liðinn hálftími og ég er búin að opna glugga.

Áttaði mig á því að við gleymdum alveg að segja hvert ætti að mæta og hvenær.

Ætli maður verði timbraður af þessu?

Ég verð sumsé upptekin við að skemmta mér n.k. föstudag. Það óhugnarlegasta af öllu er að einhverra hluta vegna er ég auglýst sem skemmtiatriði á einu plaggatinu. Man ekki af hverju og mér er of illt í hausnum núna til að spyrja.

Það er of mikið að gera hjá mér um þessar mundir.

Ég er svo fúl útí sjálfa mig að mig langar að sparka í mig. Fáviti sem ég er.

Um helgina fór ég að heimsækja vinkonu mína sem var m.a. að fara í gegnum fötin sín. Hún á fullt af flottum bolum sem eiga það sameiginlegt að vera mjög flottir og mjög einfaldir. Ég fæ hinsvegar ekki svona boli á mig vegna þess að þeir passa ekki yfir brjóstin. Fékk ég þá snilldar hugmynd í dag að sauma á mig svona bol. Hugmyndin breyttist með tímanum (klukkutími og korter) í kjól. Á endanum ákvað ég að láta það liggja á milli hluta hvort þetta yrði bolur eða kjóll. Kannski yrði þetta bolkjóll. Skiptir ekki höfuð máli.

Ég er búin að sauma þetta saman svona að mestu og þegar kom að mátun.. án gríns. HANN PASSAR EKKI YFIR BRJÓSTIN Á MÉR!

Ég er foxill út í sjálfa mig og er farin í bað.

Eins og glöggir lesendur vita er ég gallsteinablöðrulaus kona og hef verið í all mörg ár. Þetta hefur ekki háð mér neitt, nema ég forðast snakk og allskonar sósur eins og hamborgarasósur og kokteilsósur. Fái ég mér svoleiðis í miklum mæli verður mér alveg svakalega illt.

Ég var búin að sjúkdómsgreina bestu vinkonu mína og segi að hún sé með þetta líka. Yrði illa svikin ef ég hef rangt fyrir mér og var búin að benda henni á að láta skoða sig fyrir þónokkru síðan. Hún lét ekki segjast, enda mikið hörkutól. Hún segir að þetta sé versti verkur sem hún hefur á ævinni upplifað, sem rennir stoðum undir kenningu mína.

í fyrradag fékk ég skerandi verk í eitthvað innyfli í mér og aftur áðan þegar ég labbaði upp stigann heima. Þetta er verkur hægramegin við hrygginn aðeins fyrir ofan kviðinn og það sem skiptir mestu máli er að hann er svakalega sár. Væri nú ekki klassískt ef ég væri komin með nýrnasteina og fengi kast í Króatíu? Ég er greinilega gjörn á að safna steinum sbr. gallið.

Vona að þetta sé hluttekningarverkur en ekki eitthvað annað.

Dettur mér í hug... kannski er ég að fara að fæða! Var ófrísk og vissi ekki af því, var það ekki í tísku um daginn?

Ég var að hjálpa Dodda að læra. Hann átti að skrifa sögu um vorið og ég sat með honum inní stofu og spurði hann hvað gerist á vorin.

Jú.. á vorin kemur lauf á trén, sólin hækkar á lofti, fuglarnir syngja, grasið verður grænna, pöddurnar fara á stjá... "og vegavinnutæki eru útum allt til að gera við götur", gall í frumburðinum.

Ég skrifaði "Á vorin er gert við götur."

Okkur fannst þetta óhugnarlega fyndið. Ég las vorsöguna fyrir Dodda og Jóhanna sagði honum að ef kennarinn myndi spyrja af hverju hann segði að það væri gert við götur á vorin, ætti hann að segja að systir hans hafi sagt það. "Ha?" spurði Doddi. "Datt þér í hug að það væri gert við götur á vorin?", spurði ég. "Nei", svaraði Doddi. "Hverjum datt það í hug?", spurði ég. "Guði", svaraði Doddi.

Það er ljóst að Doddi þarf ekki á fermingarfræðslu að halda. Hann er með þetta allt á hreinu. Auðvitað var það Guð sem ákvað að gera við götur á vorin. Þótt vegir hans séu órannsakanlegir, þurfa þeir að vera færir...

Ég hef ákveðið að taka mér frí hér á anna.is. Ófyrirséðir atburðir... og þó.. ekki svo mjög ófyrirséðir...

Allavega.. I've been had og mér líður eins og því fífli sem ég er. Ég ætla að gefa mér tíma til að raða því sem eftir er af mér saman aftur.

Fyrir þá sem hafa áhuga byrja Sögumenn samtímans í útvarpinu í sumar á rúv og ég sé um fyrsta þáttinn sem mun fara í loftið að morgni 7. júní, klukkan 9:40.

Stefni að því að mæta aftur á netið þremur dögum seinna, endurnærð, nýkomin frá útlöndum.

'till then..

..Igor

Call me.. irresponsible
Call me.. unreliable
Throw in.. undependable, too

Do my foolish alibis bore you?
Well, I'm not too clever
I just.. adore you

Call me.. unpredictable
Tell me.. I'm impractical
Rainbows.. I'm inclined to pursue

Call me.. irresponsible
Yes, I'm.. unreliable
But it's.. undeniably true
That I'm irresponsibly mad for you

Go on and call me.. unpredictable
Tell me that I'm.. impractical
Rainbows.. I'm inclined to pursue

You go ahead and call me.. irresponsible
I admit - I am.. unreliable
But it is undeniably true
That I'm irresponsibly mad.. for you

(takk fyrir kaffid.. thu ert aedislegur - en eg drekk samt ekki kaffi..)