 |
|
|
|
 |
Var í sjúkdómsgreiningu
Laugardagur, 23. apríl 2005
Ég fæ kryppu fyrir fertugt ef ég held áfram að ganga svona hokin, er nú þegar komin með músagigt í hægra herðablað, hárlos og þrýstiójafnvægi í þumalputta. Not to worry... það er til lækning við þessu. Ég bara veit ekki hver hún er. Í dag fór ég á danskeppni í Garðabæ með Dofra Hvannberg, sem er góðkunningi minn og lögreglunnar. Dans er eitt af brjáluðum áhugamálum Dofra og hann plataði mig til að fara með sér. Aðallega vegna þess að hann missti prófið í síðasta mánuði og nennti ekki í strætó. Í hléinu dreif hann mig útá dansgólfið á meðan bleiki pardusinn ómaði í óskýru hátalarakerfinu og þar sem ég er ekki vön því að fólk actually komi við mig marðist ég illa á höndum og á baki. Don't ask. Þeir eru ekki að djóka með þetta.. ég held að þetta hafi bara verið sæmilegt hjá okkur enda er Dofri maður sem kann að stjórna, hefur dansað í Prag! Korteri eftir að ég kom heim hringdi hann og bauð mér í matarleifar. Á leiðinni til hans heyrði ég lag sem fær mig alltaf til að gráta. Ekki skánaði það þegar hann var svo ekki heima þegar ég mætti á svæðið. Ég upplifði svakalega höfnun og hélt áfram að gráta á útidyratröppunum. Þegar hann kom heim brá honum nokkuð, sem ég skildi svosem þegar ég leit í spegil seinna, ég leit út eins og Alice Cooper. Hann hafði bara skroppið í einhverja verslun í Álfheimunum sem selur ólöglegar, tvílitar ansjósur frá Alsír. Ég settist við borðið hjá honum og grét á meðan hann hitaði leifarnar og sagði mér að það væri ekki sjón að sjá mig og auðvitað væri engin furða á því að það nennti ekki nokkur maður að þekkja mig, svona útlítandi. Mér finnst Dofri yfirborðskenndur. Útlitið er ekki allt. Ég sjænaði mig aðeins til (lesist: strauk svarta tauma af kinnunum og gleraugunum) og kíkti inní eldhús til að bjóða fram aðstoð mína. Þar var allt á floti og Dofri hund skammaði mig, á meðan hann moppaði gólfið, fyrir að gráta svona mikið. Kvöldinu eyddi ég svo í heitu baði með öllum ósýnilegu vinum mínum.
|
