Þriðjudagur, 05. apríl 2005
Vindurinn ýlfraði og snjódrífu lagði inn um gluggana, það var farið að skyggja þegar Jóhanna kom að mömmu sinni við tölvuna á þriðjudagskvöldi. "Mamma.. ég..", sagði Jóhanna en hikaði. Hún vissi að mamma hennar var upptekin kona. "Hvað?", spurði móðir Jóhönnu og leit þungbrýn upp úr skattskýrslugerðinni, "hvað er að?"
"Ég er að fara í ferðalag mamma", sagði Jóhanna eftir að hún hafði safnað í sig kjark til að tala, "ég er að fara á morgun". Mamma hennar hvessti augun. "Og hvert þykist þú vera að fara góða mín? Hefur þú séð veðrið úti? Þú ferð ekki neitt, verður inni í kvöld. Málið er dautt, ég er upptekin". "En mamma.. þetta er á morgun og kennarinn minn.. ég er að fara á Úlfljótsvatn með skólanum". Mamma Jóhönnu spratt uppúr stólnum "HVAÐ! ÚLFLJÓTSVATN? AF HVERJU FRÉTTI ÉG ALLT SÍÐUST?!?! HVERS Á ÉG AÐ GJALDA? ÉG ER UNG KONA! HVERNIG Á ÉG AÐ HÖNDLA SVONA ÓHUGNAÐ!", svo settist hún aftur.. þungt hugsi og muldraði: "já.. it all makes sense to me now.. ég fékk tölvupóst um þetta ákveðna mál, fyrir mánuði.. tíminn líður.. " svo sat hún og starði í tómið.
"Mamma..", hélt Jóhanna áfram, "mig vantar.. svefnpokann" (special effects 1 wav)
Mamma Jóhönnu lokaði augunum og stundi þungann. Svefnpokann. Það var bara einn staður sem svefnpokinn gat verið á. Einn, kaldur, óhugnarlegur og einmanalegur staður: geymslan. (special effects 2 wav)
Það var skuggalegt á ganginum og þar sem blokkin er freka illa byggð gnauðaði í öllu. Sorplykt lagði frá ruslalúgunni og reykingarlykt lagði frá sumum íbúðunum, móðir Jóhönnu átti það til að stoppa við þessar hurðir, draga djúpt andann og brosa nostalgísku brosi. Það glitti í tár. Rétt eins og fyrir eitthvað kraftaverk rak Doddi, bróðir Jóhönnu, tánna í handriðið sem náði athygli móður hans og þau héldu áfram niður stigana. Hægt og hægt.. skref, fyrir skref.. nálguðust þau.. stað þar sem margir hraustir menn hafa farið, og engin þeirra snúið til baka.. GEYMSLUNA! (special effects 3 wav)
Þegar þau voru hálfnuð niður sótti mamma barnanna vatn í bakpokann og samlokur, þau settust í sitthvora tröppuna og snæddu í hljóði. Þau gerðu sér öll grein fyrir alvöru málsins. Þegar nestið var búið vippaði móðir barnanna bakpokanum á öxlina svo klingdi í ísöxunum og þau héldu áfram.
Áður en tvær mínútur höfðu liðið stóðu þau andspænis ytri geymsludyrunum. Vitandi að börnin hennar voru verðandi munaðarleysingjar tók móðir þeirra utanum þau bæði, kyssti og sagði þeim að vera hugrökk. "Í versta falli getiði búið hjá klikkaða frænda ykkar fyrir vestan". Börnin brotnuðu niður og grétu. "mamma neeiiiiii" kallaði Doddi um leið og móðir hann snéri lyklinum í skránni. "Jú, Doddi minn.. við vitum öll að það fer engin í ferðalag án þess að hafa svefnpoka. Ég verð að sinna móðurlegri skyldu minni. Ég vil hvíta líkkistu, blóm og kransar eru afþakkaðir. -Og.. ég vil að það sé reykt í jarðaförinni."
Hurðin hrökk upp. (special effects 4 wav)
Rétt eins og staðan hafi ekki verið nógu vonlaus fyrir komst móðir barnanna fljótt að því að ljósið var bilað í geymslunni. Þetta er flúor ljós og í stað þess að varpa frá sér birtu sem gerir fallegasta fólk herfilega ljótt blikkaði það ótt og títt og lýsti ekki rassgat. Hún saup hveljur á meðan hún gekk þessi þrjú skref sem hún átti eftir að aðal geymsluhurðinni. Hjarta hennar barðist ótt og títt þegar hún renndi lyklinum í skránna.. og snéri... (special effects 5 wav)
Hún vatt sér fimlega undan poka fullum af tómum egils kristals flöskum sem réðist á hana þegar hún opnaði hurðina. Í draugalegri birtunni reyndi hún að greina handa skil. Hún vissi að það myndi engin koma að bjarga henni. Hún teygði sig í ísöxi og lét hana vaða í fremsta kassann og byrjaði að klífa upp draslið. Það mátti heyra saumnál detta þegar saumnálarnar, sem hún hafði leitað að mánuðum saman, duttu í gólfið. Nú voru þær glataðar að eilífu. Sjö hundruð krónur sem hún hefði betur eytt í sígarettur og kók. Hún ákvað að leggjast ekki í þunglyndi yfir því strax og hélt ótrauð áfram upp kassa og rusl.
Þegar hún var komin efst í hauginn fann hún eitthvað slímugt og hart. Ó NEIIIII ! Myndbrot úr lífi hennar leiftruðu fyrir augum hennar, hún mundi eftir þríhjólinu sem hún fékk sem barn, hvað það var fallegt.. glænýtt... glansandi. Hún mundi eftir fermingunni sinni.. klósettmottunni.. menntaskólagöngunni, sem var reyndar bara eitt andartak, sigrunum.. ósigrunum.. ástarsorgunum... og nú var þetta allt búið. (special effects 6 wav)
Nei.. þá var þetta bara gamalt mosavaxið affallsrör.
--
Fyrir utan geymsluna sátu Doddi og Jóhanna með tárin í augunum. Þau heyrðu hvernig kassarnir gáfu sig einn af öðrum og heyrðu formælingar móður sinnar. Jóhanna tók þétt utanum Dodda. "Það verður allt í lagi", hvíslaði hún að bróður sínum sem hélt dauðahaldi í systur sína. "ARRRRGG HELVÍTIS DRASL", heyrðu þau og svo glumdu við hræðilegir skruðningar sem virtust engan enda ætla að taka. Á eftir kom þögn. Óhugnarleg, skerandi þöng. Eftir það sem virtist heil eilífð heyrðu þau þrusk og þar á eftir heyrðu þau "fokk" og svo "shit" og svo.. skreið rykug og skítug vera eftir gólfinu, stóð upp og hampaði svefnpoka eins og meistari hampar bikar og hrópaði: "ÉG FANN HANN!"
(special effects 7 wav)